Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

SINVNS23 - De beheksde reube

Een sprookje (boek), 1893

Hoofdtekst

De beheksde reube
E dinsmedje gong mit twei kingerkere gesjpatseere lants de weie en durch ge veld. 't Waor i gene herres. Ze zoeëte bloome en waore vroeë, went ze e blumke ploàte ummesj i gene herres, da zunt de mitste bloome oetgebloeëd. Diej sjtunt mit verdaörde sjtengelkere en zunt verdruugd van de zoàmerzon en van de hits.
I g'n weie hent de keu mit 't graas de blumkere geploàt. 'n Inkel blumke vingt me mesjie nog hei en dao. I g'ne oethaot waor 't medje och mit de kingerkere koàme; doew waore bloome in abendant. Doew houwe de kingerkere zich krenskere gemakt en ze zich op de kupkere gezat en ze houwe gedanst in ene ringelrei.
"Zit uch," zaat 't medje, "en gut nit e-weg. Da zal ich de blumkere goà zeuke. Zit uch hei en zut sjun braaf."
Noe zoote ze dao, de kingerkere, lants gene wèèg en ploàte graas en ze worpe-n-t op en ze laachete en woare vroeë.
Went me wied geet en lupt, ka me ze mesjie vinge lants de weie en op de velder, hei en dao. Noe sjèèn de zon fie. Ze sjeen wie good. 't Medje leep en zoeët en keëk nao de kingerkere. Goddank, ze waore nog dao. Aove gans wied-e-weg zoote ze in de zon. Mè plutslich woàd de zon roeëd en groeët en noe waore de kingerkere in de zon en e-weg.
't Medje keëk in de zon en sjreiet en reep. Mè de kingerkere waore vort in 't lìt van de zon. 't Medje komt geloope, woeë ze houwe gezeëte. 't Leep ummer wiejer en reep: "kingerkere," reep 't en kreësj.
Doe komt dao ene vremme man lants ge veld en dè zaat: "Doe zuks nao de kingerkere? Woeë waore ze? Waore ze hei?"
E sjot mit der kop en houw mitlieje mit 't medje en zaat: "Mesjie kan ich dich helpe. Kom mit. Vèr zulle ze zeuke."
Ze gonge de velder allegen'aaf bis dat ze an e reubeveld komte. Der vremme heër blef sjtoà en kèëk en zaat: "Hei has te e sjtulke: zit dich hei. Hei has teoch e sjtekske en wens te dat broeks" — zaat e — "en op de reube sjlees" — zaat e — "dan has te was te wils."
't Medje houw zich de traone aofgevegd. 't Sjnakke nog nao en kèëk nao 't sjtekske.
"Gzu mos te dat doà: doe sjlees op 'n reuben da has te was te wils. Wat wils te? E klidje? Sjlaag op de reub."
't Medje sjloog en de reub waor e-weg. Mè dao laog e klidje, roeëd wiej 'n klaproeës in de zaomerzon. Noe laachet 't medje en 't dong zich 't klidje-n-aa.
Dè heër waor e-weg. Woeë waor e heen? 't Medje kreg mood en noe sjloog 't wir. 't Wool e hutje han, gèèl wie 't koàn, mit blao bloome versieëd. 't Sjloog op 'n reub en 't hutje waor dao. Noe sjloog 't en 't heel nit mieë op. Dao komt e deuisjke mit pèère en eppel en kieësje en proemme. 't Sjloog op de reube en 't reùlt good en zilver en zilver en good, ermbeng en kittens en 'n kroeën mit diamante versieëd en sjuntjere va gloos.
't Zat zich de kroeën op der kop en laat 't hutje aaf. 't Dong zich de sjuntjere aa en droog 'n groote kitte um g'n haos. Noe komte väögelkere gevleege en heskere leepe routelum.
Noe zaat 't: "Noe wil ich e wègelke han en twei pèëd d'r väör."
Noe reep 't: "Gèëf mich de kingerkere," en ze zoote nève-n-'m en ze voeëte laachentere en zingentere um ge veld, 't medje en de kingerkere. Dat waor'n vruid wie in e paradies.
Mè alle vruid is kot. Ze doert nit lang. Alles vergeet. Och de reube vergunk. De zon waor ongergegange en de reube waore verwelkt. Doew verwelket och 't klidje. 't Hong wiej in klaproeës, die is oetgebloeëd. Och 't hutje waor inee'gevalle en 't loog op 'n èëd. Och 't deuisjke veel in-ee en de peère en de eppel ende kieèsje en de proemme waore voel en mit der glans van de zon waor och 't zilver en 't good en waore de diamante e-weg. Och de heskere en de vaögelkere. Ze waore-'n e-weg.
Noe veel 't medje durch 't wègelke en 't zoeët nao de kingerkere en ze waore-n-e-weg. En 't medje zoot alling midden i ge veld. Dao sjtong mer ing reub mieë op e veld en 't medje houw honger en oot ze op. Doew komt dè vremme hèër en noom 'm 't sjtekske-n-aaf. 't Medje wool roope mer der hèër waor e-weg en 't zoot alling i ge veld.
't Woad ovvend en duuster en kaod. I gene herres zunt de ovvende nat en 't medje sjoedderet van de kouw en van de netsde. En wiej 't zu zoot gans alling te midde i ge veld, hoeëd 't e pèëd klabattere aove op ene groeëte wèèg en 't rammele van ene wagel. Dè dao i zoot, dè mos 't pèëd wel jage en howwe. Ezu klabatterete de pèëd en rammelet der wagel. En dao komt e naoder en van der wèèg uvver ge veld.
Goddank: 't waor de madam van g'ne hoof. Ze houw der gansen daag in angs en ieëlend gewaat, noe waor ze koàme. Ze houw och de kingerkere nève zich zitte. Ze laachet en winket en zaat: "bis mer sjtil," en ze zaat: "zit dich dao en kom mer mit."
Noe voore ze truk uvverde velder en ze voore nao heem.
(Limburg, Vaals; in 1893 opgetekend; uittreksel in 't Daghet in den Oosten IX, blz.44; opnieuw naverteld in Vijlens dialect door pastoor Schleiden)

Onderwerp

SINAT 2405* - Die verzauberten Rüben    SINAT 2405* - Die verzauberten Rüben   

Beschrijving

Een dienstmeisje gaat met twee kinderen op pad om bloemen te zoeken. Maar het is herfst en er zijn niet veel bloemen meer. De dienstmeid laat de kinderen even wachten, zij zal wat bloemen voor hen zoeken. Als ze terugkomt zijn de kinderen verdwenen. Er komt een man aan. Samen gaan ze op zoek naar de kinderen. Ze komen bij een veld vol rapen. De man zegt dat het meisje op een raap moet slaan; dan krijgt ze wat ze wil. Het meisje slaat op de raap, de raap verdwijnt en er ligt een jurk. Dan wil ze een hoed, ze slaat op de raap en er verschijnt een hoed. Ze vraagt ook de kinderen terug en die verschijnen. Dan gaat echter de zon onder en de raap verwelkt. Alles wat getoverd is, verdwijnt. Ook de kinderen verdwijnen. Het meisje eet dan de raap op. Wanneer het avond wordt, verschijnt er een wagen met de twee kinderen erop.

Bron

J.R.W. Sinninghe: Vijftig Nederlandse Sprookjes, Amsterdam 1942, p. 47-49

Commentaar

1893
Die verzauberten Rüben

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:20