Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

ROODKAPJE010 - Roodkapje

Een sprookje (boek), 1849

Hoofdtekst

ROODKAPJE.
Roodkapje telde zeven jaer :
Zy was een eenig kind,
Van moeder en van grootemoê,
Op 't teederste bemind.

Naer 't roode kapje alom genoemd,
Dat grootemoê haer gaf,
Ging zy des Zondags ook daer meê,
En leide 't schier nooit af.

“Roodkapje, kom eens nader, kind;
Geef my een zachten zoen!”
De kleine zoende gul en goed,
En moeder zeide toen :

“Hoor, blyft ge zoet den heelen dag
In wat ge deedt of liet,
Op morgen pannekoekjes dan,
En 'k zie op 't suiker niet.”

Geen vrouwtje bakte beter die
Gansch Vlaendren door en rond.
Geen moedertje aen een hollandsch kraem,
Die beter dat verstond.

Het kind bleef zoet den heelen dag
In wat ze deed of liet.
Men bakte reeds des morgens vroeg,
En zag op 't suiker niet.

“Wat zyn die pannekoekjes goed!
Nu at ik er genoeg.
Maer, moedertje, zoo ik er eens
Aen grootemoê wat droeg ?”

“Welnu, de morgenstond is schoon;
Trek op naer grootemoê,
En draeg haer vlug door 't frissche bosch
Wat pannekoekjes toe.”

Haer huisje stond in 't diepe bosch,
Vol kronkelige paên;
Maer komen kon men tot die woon
Schier door een regte baen.

't Rood kapje, dat zoo wel haer ging,
Pronkte op haer hoofdje ras.
Hoe aerdig toch die lieve meid
Met zulk een tooisel was!

Zy dekte met een witten doek
Het korfje lekkergoed.
De moeder, by den laetsten kus,
Sprak : “Zoete kind, maek spoed.

Ik bid, keer nog voormiddag weêr;
Blyf nergens, nergens staen.
En wie u spreke, en wie u lokk',
Vervolg altyd uw baen.”

“Ik zal,” riep 't meisje, en liep al voort,
Het korfjen in de hand,
En keek nog driemael, lachend, om,
En was al ver in 't land,

Aen d'ingang van het bosch, vond zy
Den Wolf, en dees begon,
Verzachtend zyne ruwe stem,
Zoo goed de fielt maer kon:

“Waer henen toch zoo vroeg in 't bosch ?”
“Heer Wolf, naer grootemoê;
Ik drage haer, gelyk ge ziet,
Dees pannekoekjes toe.”

“Myn zoete kind, wat zyt ge mooi!
Hoe zwiert uw blonde hair!
Wat staet dat roode kapje wel!
Een Engeltje, voorwaer.

Ga stilletjes maer voort.., ik waek;
Geen schepsel doet u zeer.”
Roodkapje boog tot op den grond,
En zeide : “Dank, mynheer.”

Kompeer de Wolf ging nog wat meê,
En wenschte dan vaerwel.
“Vaerwel! “ herhaelde 't kind, en dacht :
Dat is een goed gezel.

Kompeer had graeg haer beet gehad,
Maer vreesde, dat ze in nood
Op boomekappers roepen mogt,
Voor wie hy meermaels vlood.

“Wat lachend kruid! wat bloemtjes lief!
Hoe blank en geel!.., volschoon.
Kom, pluk ik hier voor grootemoê
Een lieve bloemekroon.

Een vlinder !... mooi.., lazuer en goud.
Ik gryp.., hy is geknapt.
Hy fladdert weg… kom, vlindertje !...
Helaes, hy is me ontsnapt.”

Een bloemtje hier, een vlinder daer,
Verleidde ’s meisjes oog,
En vóór ze aen 't needrig dakje kwam,
Klom reeds de zonne hoog.

Klop, klop, klop, klop ....
“Wie, die daer klop!”
“Roodkapje, grootemoê,
Ik zelve.“ -- “Hef de klink maer op,

En trek het deurtje toe.”
Hoe ruw is hare stem, denkt zy,
Schoon zy geen kwaed vermoedt.
Vast een verkoudheid : nu, daertoe

Zyn pannekoekjes goed.
Roodkapje hief de klink al op,
Als iemand henenvloog,
Van uit het naeste kreupelhout,

Bleek, en met bevend oog.
“Des doods zyt gy, riep grootemoê,
Roodkapje, zoo ge ontsluit”.
Des meisjes neef sprong tevens toe,

En zag er aeklig uit.
Hy stampvoet op het deurtje, en plots
Ontploft zyn schietgeweer,
En, tuimlend uit den bedde, stort

De Wolf doorschoten neêr.
Dood lag hy, met de breede muts
Van grootmoê op den kop :
Vast dat ik dit onnoozel kind,

Zoo dacht hy, netjes fop.
Maer grootmoê die van huize ging,
Toen hy er binnensloop,
Loerde alles door een spleetjen af,

En raedde ligt zyn hoop.
Zy zag Kompeer te bedde gaen
Met hare muts, den guit,
En steken stil den zwarten kop

De witte dekens uit.
Zyn oogen brandden in dien kop,
Gelyk een laeije vonk.
Zy wist, hoe gretig hy het bloed

Van jonge meisjes dronk.
Ach, waer' Roodkapjen ingetreên,
Gewis, het monster had
De onnoozele naer 't bed gelokt,

En by de keel gevat.
Roodkapje bloosde om hare schuld,
En weende, en zwoer voortaen
Eene eeuwige gehoorzaemheid
Aen 't moederlyk vermaen.

Onderwerp

AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)    AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)   

AT 0333B - The cannibal godfather (godmother)    AT 0333B - The cannibal godfather (godmother)   

Beschrijving

Roodkapje gaat pannekoeken brengen naar grootmoeder die in het bos woont. Moeder waarschuwt niet te treuzelen en niet met anderen te praten. Bij de ingang van het bos ontmoet ze de wolf die vraagt waar ze naar toe gaat, Houthakkers in de buurt weerhouden de wolf ervan haar op te eten. Terwijl Roodkapje bloemen plukt, vlinders opjaagt, gaat de wolf naar grootmoeder, die vlucht als hij binnenkomt. Hij zet de nachtmuts van grootmoeder op en gaat in bed liggen. Zodra Roodkapje de deur wil openen komt grootmoeder tevoorschijn en waarschuwt niet naar binnen te gaan. Een neef trapt de deur in en schiet de wolf dood. Roodkapje neemt zich voor voortaan altijd te gehoorzamen.

Bron

Van Duyse, Prudens. Nieuwe kindergedichtjes. Gent: [s.n.], 1849
KB: KW 116 L 54
Collectie Roodkapje/Karsdorp

Motief

K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.    K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.   

J21.5 - ”Do not leave the highway“:    J21.5 - ”Do not leave the highway“:   

B211.2.4 - Speaking wolf.    B211.2.4 - Speaking wolf.   

Naam Overig in Tekst

Kompeer Wolf    Kompeer Wolf   

Roodkapje    Roodkapje   

Hollands    Hollands   

Wolf    Wolf   

Naam Locatie in Tekst

Vlaanderen    Vlaanderen   

Vlaendren    Vlaendren