Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

ESOPET60

Een sprookje (), 13e eeuw

Hoofdtekst

Het was .i. hoghe coninghinne
dat was Iuno die goddinne
1325 si prijsde sere haren lieden
suuerhede ende dede ghebieden
dat elc wijf namen .i. man
sonder meer ende hilder haer an
doe quam mijn vrouwe Venus voert
1330 ende seide te Iuno dese woert
vrouwe Iuno seegt si op minen vloer
gaet .i. hinne die ic beswoer
ende bat haer of si woude wisen
hoe vele dat haer bedorste spisen
1335 dat ic hebbe etic seegt soe
nochtan scrauic emmer toe
of ic di van miere haue
.ij. half viertel tarwen gaue
soutstu dan dijn scrauen laten
1340 nenic seegt si bi caritaten
al ontdadi mi die dure
ende liet mi lopen in die scure
doe riepen si alle laet ons wachten
die wiue selen der hinnen slachten
1345 doe liepen si alle te hope ghemene
jonc out groet ende clene
man ende wijf heren ende vrouwen
daer en hilt niemen andren trouwe
dit was costume van wilen eer
1350 maer goddanc men doets nemmeer
die goede wijf sijn alle goet
diese lachtert hi mesdoet

Beschrijving

De godin Juno heeft een gebod dat elke vrouw maar een man mag hebben. Weinigen houden zich hier echter aan. De godin Venus legt dit uit aan de hand van een voorbeeld over een hen, die de hele dag blijft zoeken, al heeft ze voldoende voedsel.

Bron

handschrift UB Leiden Ltk. 191 (95r-103v)

Commentaar

13e eeuw
Voor een teksteditie zie Esopet. Ed. G. Stuiveling. Amsterdam 1965. Deel 2.
Zie ook: J.A. Schippers, Middelnederlandse fabels: studie van het genre, beschrijving van collecties, catalogus van afzonderlijke fabels. Nijmegen 1995. nr. 159. Juno, Venus en hen.

Naam Overig in Tekst

Venus    Venus   

Naam Locatie in Tekst

Juno    Juno   

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:21