Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

goena09

Een personal narrative (mondeling), donderdag 01 februari 2018

Hoofdtekst

Dat je dan die verhalen hebt over, heel veel verhalen over, vaak gebruiken ze woorden als goena-goena of stille kracht ofzo en dat soort dingen. Goena-goena dat soort termen gebruikte ze eigenlijk niet. Ik weet nog dat er een film op televisie was 'de stille kracht' en daarvan zei mijn moeder 'moet je zien!' Maar ik zat op de lagere school, dat was hartstikke eng die mevrouw die daar onder de douche staat en dan met die sirih pinang. Ik heb daar gewoon nachten van niet geslapen en mijn moeder alleen maar 'zit kijk'. Ik vond het wel leuk, interessant, van oh zo was het dus, maar wel eng. Maar mijn moeder heeft me dat waarschijnlijk expres laten zien, want er zijn bepaalde dingen, die mensen uit Nederlands-Indië, die hebben die kennis, maar die spreken dat niet uit. Wij hebben ook zo'n traditie als ik bijvoorbeeld eerst zat ik elk jaar in januari in Oost-Timor voor veldwerk, dus de hele maand weg. Dan heb je bijvoorbeeld een plantje dat zet je thuis neer, en wat moet je dan met dat plantje? Ja niks, maar het is een soort telefoon. Als het plantje, als daar wat mee mis is, dan weet iedereen er is iets aan de hand. Ik dacht zulke dingen wel, maar ik wist niet dat ik dat echt dacht. Of wat we volgens mij ook allemaal wel hebben, is dat als je aan het praten bent over bepaalde dingen en er valt een schilderij van de muur, of er valt plotseling een boek op de grond. Dus plotseling verandert er iets. Dat je dan denkt van 'oh had ik misschien eigenlijk niet moeten zeggen' of 'oh is niet zo belangrijk'. Dat gebeurde heel vaak, dat bijvoorbeeld mijn moeder was heel streng protestants, dus ze ging niet naar het avondmaal als zij iets fouts dacht van iemand. Dan wilde ze het er niet over hebben, dus dan ging ze wel naar de kerk, maar dan bleef ze zitten. Dat weet ik nog wel dat een keer dat ik dat vroeg 'waarom doe je dat waarom ga je niet' en dan zei ze 'ja oom zus en zo daarom ga ik niet'. 'Oh je bent boos ofzo' en 'naja je weet toch wat hij heeft gedaan?!' en 'nee?' en dan pats viel er wat op de grond. 'We gaan over iets anders praten' Daar groei je dus mee op, zonder dat je dat wordt verteld en dan accepteer je dan ook van 'oh nu even wat anders maar'. Niemand vertelt jou, als er iets op de grond valt dan betekent dat: dat ie mee luistert ofzo of dat het niet klopt wat je hebt vertelt. Je praat over iets en er gebeurt iets en het eerste wat je zegt is 'oh ja even iets anders, hoef niet, geeft niks' Dat is typisch iets naar mijn mening, Ehm erfgoed om het zo maar te zeggen. Dat is in Indonesië altijd, dat is overal, terwijl in de Nederlandse gemeenschap is dat niet altijd, heel vaak gewoon niet.

Beschrijving

Een man vertelt enige ervaringen die hij heeft met goena goena of bijgeloof. Zo moest hij de film 'de stille kracht' kijken van zijn moeder. Ook was het een traditie om een plantje achter te laten als je lange tijd weg zou gaan. Het plantje zou dan functioneren als een soort telefoon. Daarnaast kwam het wel voor dat er ineens voorwerpen op de grond vielen, dan was het zaak om zelf ergens anders over te praten.

Bron

interview

Naam Locatie in Tekst

Oost-Timor    Oost-Timor   

Nederlands-Indië    Nederlands-Indië   

Indonesië    Indonesië   

Plaats van Handelen

Nederland    Nederland