Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

ROODKAPJE407

Een sprookje (boek), 1987

Hoofdtekst

Er was eens een klein meisje. Ze was lief en vrolijk, en iedereen vond haar aardig. Ze had een rood mutsje, dat ze van haar grootmoeder had gekregen, en omdat ze dat altijd droeg werd ze Roodkapje genoemd.
Op een dag zei haar moeder: "Roodkapje, grootmoeder is een beetje ziek en nu heb ik voor haar een mandje volgestopt met allerlei lekkere dingen. Wil jij het haar brengen?" "Natuurlijk," zei Roodkapje. "Zul je onderweg goed uitkijken? En als je door het bos gaat op het pad blijven hoor, anders verdwaal je." "Ja mamma," antwoordde Roodkapje. "Loop zo vlug als je kunt, maar laat het mandje niet vallen. Er zit een fles wijn in. Ga nu maar gauw." "Goed mamma," zei Roodkapje. "Ik zal hard lopen en heel voorzichtig zijn. Dag, tot vanmiddag." Haar moeder zwaaide haar na.
Roodkapjes grootmoeder woonde in een huisje aan de andere kant van het bos. Toen Roodkapje al een heel stuk gelopen had over het bospad, kwam ze een wolf tegen. Ze had nog nooit een wolf gezien en ze was dan ook niet bang voor hem. "Dag Roodkapje," zei de wolf met fluweelzachte stem. "Dag," antwoordde Roodkapje vriendelijk. "Waar ga je naar toe?" vroeg de wolf. "En wat zit er in dat mandje?" "Ik ga naar grootmoeder, om haar allemaal lekkere dingen te brengen, want ze is een beetje ziek," zei Roodkapje. "Dat is nog eens lief van je," zei de wolf. "Woont je grootmoeder ver weg?" "Aan de andere kant van het bos," zei Roodkapje. "Maar het is nu niet zo ver meer. Ze woont in dat huisje onder de drie eikebomen, je kent het vast wel." De wolf dacht: Als ik slim ben, zal ik vandaag geen honger hoeven te lijden. Hmm, het water loopt me in de mond als ik dat malse hapje zie. Maar ik moet het handig aanpakken. Toen zei de wolf tegen Roodkapje: "Waarom loop je toch zo hard? Kijk liever eens om je heen. Zie je al die mooie bloemen? En hoor je de vogeltjes zingen?" "Je kunt best wat langzamer lopen, je hoeft toch niet naar school? Kijk eens hoe heerlijk het zonnetje schijnt. Wil je niet wat bloemen plukken? Dat zal je grootmoeder leuk vinden, vooral nu ze ziek is." Roodkapje keek rond en dacht: Ja, de wolf heeft wel gelijk. Wat een prachtige bloemen. Die zal grootmoeder vast mooi vinden. En ik heb nog tijd genoeg. Toen ging ze van het pad af en begon te plukken. Terwijl ze aan het plukken was, zag ze verderop nog mooiere bloemen staan, en daarachter nòg mooiere. En zo ging ze steeds dieper het bos in.
Maar de wolf liep regelrecht naar het huisje van grootmoeder. Toen hij daar aangekomen was, klopte hij op de deur. "Wie is daar?" vroeg het oude vrouwtje. "Ik ben het, Roodkapje," zei de wolf met een zacht stemmetje. "Ik kom een mandje met lekkere dingen brengen." "Kom maar binnen, kind. De deur is open," riep grootmoeder. De wolf deed de deur open en ging naar binnen. Meteen sprong hij op het bed af en at grootmoeder op. Toen trok hij een nachthemd van grootmoeder aan, zette haar slaapmuts op en kroop in bed. De gordijnen die om het bed hingen, schoof hij tot op een kiertje dicht.
Intussen had Roodkapje zo'n grote bos bloemen geplukt, dat er geen bloemetje meer bij kon. Opeens dacht ze weer aan haar grootmoeder en zo vlug ze kon ging ze terug naar het bospad. Met haar mandje in de ene hand en de bos bloemen in de andere holde ze naar grootmoeders huisje onder de drie eikebomen. Toen Roodkapje bij het huisje kwam, zag ze dat de deur een eindje openstond. Dat vond ze vreemd, en ook een beetje griezelig. Ze ging naar binnen en riep: "Grootmoeder, ik ben het, Roodkapje!" Maar grootmoeder gaf geen antwoord. Toen liep Roodkapje aarzelend naar het bed toe en schoof het gordijn een stukje opzij.
Daar lag grootmoeder. Maar wat zag ze er vreemd uit! Haar slaapmuts was ver over haar hoofd getrokken en de dekens reikten tot bijna aan haar kin. Roodkapje boog zich over het bed, maar grootmoeder zei nog steeds niets tegen haar. Toen schrok Roodkapje. "Grootmoeder, wat heb je grote oren!" zei ze. "Dat is om je beter te kunnen horen, kind," zei grootmoeder met een vreemde, krakerige stem. "Grootmoeder, wat heb je grote ogen!" "Dat is om je beter te kunnen zien!" "Grootmoeder, wat heb je grote handen!" "Dan kan ik je beter pakken, kind." "En grootmoeder, wat heb je vreselijk grote tanden!" "Dan kan ik je beter opeten!" En met één grote sprong was de wolf het bed uit en hij verslond Roodkapje met huid en haar. Toen ging hij voldaan en volgegeten weer in het bed liggen en hij sliep onmiddellijk in. Al gauw lag hij geweldig te snurken.
Een tijdje later kwam er een jager voorbij, die dacht: Wat hoor ik toch? Dat kan toch het oude grootmoedertje niet zijn, dat daar zo hard ligt te snurken? Hij besloot een kijkje te nemen en ging het huisje binnen. Daar zag hij de wolf in grootmoeders bed liggen. "Ha! Nu heb ik je, lelijke schurk!" riep de jager uit. Hij pakte gauw zijn geweer en wilde schieten, maar toen bedacht hij dat de wolf grootmoeder wel opgegeten zou hebben. Hij besloot de buik van de slapende wolf open te knippen om te zien of grootmoeder nog te redden was. Na een paar keer knippen zag hij opeens een rood mutsje te voorschijn komen. Zo snel hij kon knipte hij verder en daar sprong Roodkapje uit de buik van de wolf.
“O! Wat was ik bang! En wat was het daarbinnen donker!" Gelukkig leefde ook grootmoeder nog. Zwak en beverig kroop ze uit de wolvebuik. Toen zei de jager: "Roodkapje, haal eens gauw een mand vol zware stenen." Zodra Roodkapje terugkwam, stopten ze de stenen in de buik van de wolf en naaiden hem weer dicht.
Kort daarop werd de wolf wakker. "Oef, ik heb veel te veel gegeten," zuchtte hij. Hij wilde overeind springen, maar de stenen in zijn buik waren zo zwaar, dat hij viel en dood bleef liggen.
"Ziezo," zei de jager, "die zal niemand meer kwaad doen." Toen pakte hij de wolf bij zijn staart en sleepte hem achter zich aan naar huis. Dolblij dat ze er zo goed afgekomen waren, omhelsden grootmoeder en Roodkapje elkaar. Toen dekte Roodkapje de tafel, zette de bloemen in een vaas en haalde de lekkere dingen uit het mandje. Grootmoeder at van de koek die Roodkapjes moeder gebakken had en ze dronk van de wijn, en al gauw voelde ze zich weer helemaal beter. En Roodkapje dacht: Ik ben heel ongehoorzaam geweest, maar het is toch nog allemaal goed afgelopen!

Onderwerp

ATU 0333    ATU 0333   

AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)    AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)   

Beschrijving

Ondanks de waarschuwing van moeder om onderweg naar grootmoeder op het pad te blijven, laat Roodkapje zich door de wolf verleiden om in het bos bloemen te plukken. Ze vertelt hem ook dat ze naar grootmoeder gaat en waar ze woont. De wolf gaat naar grootmoeders huis, klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, mag binnenkomen, eet grootmoeder op, trekt haar nachthemd aan en gaat in bed liggen. Roodkapje verbaast zich over de deur die open is, de ogen, oren, handen en tanden van grootmoeder, waarna de wolf haar opeet. De wolf snurkt zo luid dat een jager gaat kijken, eerst de wolf wil doodschieten, maar bedenkt dat de wolf grootmoeder heeft opgegeten, en knipt de buik open, waar Roodkapje en grootmoeder uit komen. Ze vullen de buik met stenen, naaien de buik weer dicht. Na ontwaken springt de wolf op, en valt dood neer. Roodkapje beseft dat ze heel ongehoorzaam is geweest.

Bron

Ineke Ris. Roodkapje: een sprookje van de gebroeders Grimm. Den Haag: De Vier Windstreken, 1987
KB: 6000164
Collectie Roodkapje/Karsdorp

Motief

B211.2.4 - Speaking wolf.    B211.2.4 - Speaking wolf.   

Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.    Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.   

K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.    K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.   

J21.5 - ”Do not leave the highway“:    J21.5 - ”Do not leave the highway“:   

Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.    Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.   

K1832 - Disguise by changing voice.    K1832 - Disguise by changing voice.   

Commentaar

Oorspr. titel en uitg. Rotkäppchen. Mönchaltorf: Nord-Süd Verlag, 1968
Ills Bernadette Watts

Naam Overig in Tekst

Roodkapje    Roodkapje   

Datum Invoer

2019-05-23