Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

ROODKAPJE414

Een sprookje (boek), 1978

Hoofdtekst

Er was eens 'n meisje, mooi en lief, van wie iedereen hield en het meest haar grootmoeder. Die gaf haar de mooiste kleren. Op een dag gaf die haar een kapje van rood fluweel. Vanaf die dag werd ze Roodkapje genoemd. Ze was heel gehoorzaam, ze deed altijd wat haar moeder wilde.
Op zekere dag zei deze tegen haar:
-- Lief kind, neem dit mandje met pasteitjes, brood en melk en breng het naar grootmoeder.
-- Ze zal blij zijn je te zien.
-- Ja, mams ik ga meteen, -- zei het kind blij glimlachend.
Ze deed haar rode kapje op... en vertrok met mandje. Roodkapje was heel gelukkig die ochtend, ze keek haar ogen uit aan de bomen, de houthakkers en de mooie bloemen en genoot van het fluiten van de vogels. Door de bomen zag ze al de rook uit de schoorsteen van het huisje kringelen, toen er plotseling een wolf voor haar voeten stond. Het meisje was niet bang en groette hem.
-- Waar ga jij zo vroeg heen? -- vroeg de wolf haar.
-- Ik ga naar mijn grootmoeder-- antwoordde zij.
-- Kijk eens wat ik voor haar meebreng. --
Ze deed de mand open en liet hem alles zien.
-- Woont je grootmoeder hier ver vandaan --, vroeg de slimme wolf.
-- Nee, zei Roodkapje --, ze woont hier vlakbij.
En ze wees hem het dak van het huisje. De wolf groette het meisje en verdween vlug van het pad. Met een paar sprongen was de wolf achter het huisje en klopte zachtjes op de deur.
-- Ik ben het, Roodkapje, ik kom u lekkere dingen brengen.--
Hij deed Roodkapje precies na.
-- Licht de klink op en de deur gaat open. -- zei het oudje.
De wolf deed het en kwam binnen. Toen grootmoeder de wolf zag begon ze door de kamer te rennen, maar het roofdier kreeg haar te pakken en verslond haar.
Toen Roodkapje kwam zag ze de deur open staan. Ze werd bang. Maar binnen was alles rustig. De wolf had alles weer netjes op zijn plaats gezet. En dat stelde haar gerust. Ze dacht dat grootmoeder in bed lag en liep naar toe om haar gedag te zeggen. Ze kreeg geen antwoord. Ze boog zich over het bed en dacht: als ze maar niet ziek is.
Toen zag ze de oren van de wolf en verschrikt riep ze uit: O, oma wat zijn uw oren groot!
-- Dat is om beter te horen, kind! --
-- En wat hebt U een grote ogen! --
-- Dat is om beter te zien! -- antwoordde de wolf.
-- Oma, wat heeft u een haar op uw handen! --
-- Dat is om je beter te strelen -- zei de wolf die zijn tong al aflikte.
-- Oma, wat zijn uw tanden lang! --
-- Dat is om je beter te kunnen oppeuzelen! --
Hij sprong op Roodkapje af en verslond haar. Omdat hij teveel gegeten had, voelde hij zich zwaar en viel in slaap.
Een jager die voorbij kwam, zag de deur open staan, hij ging naar binnen en hoorde het snurken van de wolf.
-- Wat een gesnurk, -- dacht hij.
Hij ging naar het bed toe en toen zag hij de slapende wolf liggen. Hij legde aan en schoot hem dood. Toen trok hij zijn mes en sneed de buik van de wolf open. Zo werden grootmoeder en Roodkapje bevrijd.
Het was of ze wakker werden na een nachtmerrie. Dolgelukkig bedankten ze de dappere jager.

Onderwerp

ATU 0333    ATU 0333   

AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)    AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)   

Bron

Roodkapje .Het lelijke eendje. Hilversum: Nooitgedacht, [1978]
KB: FE 1979 40043
Collectie Roodkapje/Karsdorp

Motief

B211.2.4 - Speaking wolf.    B211.2.4 - Speaking wolf.   

K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.    K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.   

Naam Overig in Tekst

Roodkapje    Roodkapje