Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

ROODKAPJE422 - ROODKAPJE

Een sprookje (boek), 1960

Hoofdtekst

Roodkapje

Er was eens een klein meisje met lang blond haar, dat samen met haar vader en moeder in een gezellig huisje woonde, dat aan de rand van het bos stond. Rondom het huisje stonden prachtige wilde bloemen en heel vaak plukte zij een prachtig boeket voor haar moeder. Op een dag kreeg zij van haar grootmoeder, die midden in het bos woonde, een mooie rode muts met hele lange linten. Het meisje vond de muts zó mooi, dat ze hem bijna elke dag droeg en iedereen die haar zo zag gaan noemde haar Roodkapje.

Op een zomerse dag zei haar moeder: "Roodkapje, grootmoeder voelt zich niet zo erg lekker. Ik heb wat lekkere jam voor haar gemaakt en er zitten ook wat eieren en koekjes in de mand. Wil jij die brengen?" "Oh, ja, mams. Grootmoeder heeft altijd een heleboel snoepjes en dan krijg ik er in elke hand twee!" "Goed, kind! Maar denk er aan dat je onderweg in het bos niet gaat spelen hoor! Hier is het mandje en wees voorzichtig. Grootmoeder weet dat je komt. Dag... en denk er aan, met niemand praten hoor. Dag, meisje!"

En daar ging Roodkapje met het mandje parmantig aan haar arm het bos in. Oh... kijk daar eens! Dáár, waar die zonnestraal door de bladeren valt. Zulke mooie bloemen had Roodkapje nog nooit gezien. In haar opwinding vergat ze de goede raad van haar moeder en even later hurkte ze neer om een mooi boeket te plukken voor grootmoeder. Haar goudblonde krullen piepten onder haar mutsje vandaan. Plotseling kraakten de takken en kwam de wolf te voorschijn. Roodkapje merkte er helemaal niets van, zó druk was ze bezig.

Langzaam kwam de wolf op haar af en met zijn allervriendelijkste stem zei hij: "Dag, Roodkapje! Vertel me eens, wat zit er allemaal in dat mandje? Het lijkt wel of je gaat pick-nicken!" "Ha, nee hoor!", riep Roodkapje lachend, "in dit mandje zitten allemaal heerlijke dingen en die ga ik naar grootmoeder brengen. Ze is een beetje ziek, weet je. En misschien wordt ze dan wel weer gauw beter. Mama heeft het allemaal zelf gemaakt." "Nou, dat is knap zeg", zei de wolf, terwijl hij likkebaardend naar het mandje stond te kijken.

En weg was hij. Hij rende zo snel als de wind naar het huisje van grootmoeder. Hijgend kwam hij er aan en drukte op de bel. Tinge...linge...linge...ling! "Wie is daar", riep het zwakke stemmetje van grootmoeder. De wolf deed net of hij Roodkapje was en riep met een hoog stemmetje: "Ik ben het, oma, Roodkapje. Laat me maar gauw naar binnen want ik heb een mandje vol met lekkers bij me. Mama heeft alles zelf gemaakt." "Trek maar aan het touwtje, kind, dan gaat de deur vanzelf wel open!"

De wolf sloop snel naar binnen en met een grote sprong was hij bij grootmoeder. Hij had zo'n honger dat hij haar in één keer naar binnen slikte. Vlug deed de wolf haar nachthemd aan en zette haar slaapmuts op. Het brilletje prikte hij op het puntje van zijn neus en kroop toen onder de dekens. Hé, kwam Roodkapje nu maar! Zijn maag knorde zo vreselijk en dat kon ook niet anders want hij had in drie dagen al niets meer gegeten. Wie weet zat er ook nog wel iets lekkers in het mandje van Roodkapje. Ah... het grint knarste...

Vanuit het raam kon de wolf Roodkapje zien staan. Klop... klop... klop... "Ik ben het grootmoeder, Roodkapje. Ik heb een heleboel lekkere dingen bij me. Mama heeft alles zelf gemaakt. Doet U maar gauw open!" "Ja, kindlief", riep de wolf terwijl hij grootmoeders stem nadeed, "ik mag er niet uit van de dokter, dus trek maar aan het touwtje dan gaat de deur vanzelf wel open!" Roodkapje trok aan aan het touwtje en even later stond ze voor grootmoeders bed. De wolf lag zo diep onder de dekens, dat ze hem niet eens herkende...

Wat had grootmoeder een rare kleur... ze moest toch wel erg ziek zijn. Roodkapje zette haar mandje naast het bed en zei toen: "Oh, grootmoeder, wat heeft U een grote oren!" "Dan kan ik je beter horen, mijn kind", zei de wolf. "En wat heeft U een grote ogen, oma!" "Tja... kind, dan kan ik je beter zien!" "Maar wat heeft U een grote handen", riep Roodkapje verbaasd uit. "Dan kan ik je beter pakken!" "Oh, oma, wat heeft U een grote mond!" "Ha, dan kan ik je beter opeten!" en meteen sprong de wolf op Roodkapje af.

Gelukkig kwam er op dat moment een jager voorbij. "Hé, wat is dat? Wat is er bij grootmoeder aan de hand?" Help... help... klonk het benauwde stemmetje van Roodkapje, "de wolf eet me op!" De jager bedacht zich geen ogenblik en rende op het huisje af. Hij gooide de deur open... De wolf schrok zo toen hij de jager zag, dat hij over de nachtjapon van oma struikelde en vlak voor de jager neerviel. De slaapmuts stond nog op één oor. De jager keek om zich, maar nergens was oma en Roodkapje te vinden. Hij greep zijn geweer en schoot de wolf neer.

Snel sneed hij de buik van de wolf open en daar kwamen Roodkapje en grootmoeder ongedeerd tevoorschijn. Daarna stopte hij de buik van de wolf vol stenen en naaide hem weer dicht. Toen bracht hij de wolf naar een waterput en toen de wolf weer bijkwam en wilde drinken, viel hij in de put en niemand heeft hem ooit weer gezien. Van die dag af bleef Roodkapje nooit meer in het bos stilstaan... al groeiden er nog zulke mooie bloemen.

Onderwerp

ATU 0333    ATU 0333   

TM 3402 - De kinderschrik    TM 3402 - De kinderschrik   

Beschrijving

Roodkapje ging met een mandje met jam, eieren en koekjes op weg naar haar zieke grootmoeder. Terwijl ze bloemetjes plukte in het bos, kwam ze de wolf tegen. De wolf snelde haar vooruit naar grootmoeders huisje en at grootmoeder op. Toen Roodkapje aankwam, deed de wolf zich voor al grootmoeder en hij at Roodkapje op. De jager hoorde Roodkapjes geschreeuw en schoot de wolf neer. Hij redde Roodkapje en grootmoeder uit de buik van de wolf en vulde de buik met stenen. Toen de wolf wakker werd en wilde drinken uit de put, viel hij voorover in het water en verdronk.

Bron

Roodkapje. [S.l.] [s.n.][196-]

Motief

B211.2.4 - Speaking wolf.    B211.2.4 - Speaking wolf.   

K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.    K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.   

Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.    Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.   

J21.5 - ”Do not leave the highway“:    J21.5 - ”Do not leave the highway“:   

Naam Overig in Tekst

Roodkapje    Roodkapje