Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

Voda_021_08

Een sage (mondeling), vrijdag 25 maart 1977

Hoofdtekst

Denkt u maar niet dat de berggeest steeds in het onheimelijke en in het nadelige zal werken. Hij treedt ook wel eens op in moeilijke omstandigheden, als een helpend iemand. Als je dan maar niet wilt spotten, of de geest wilde bedotten. Johan, die veel tegenslagen in zijn leven ondervond, was alles zat. Hij trok steeds met een mismoedig hart naar de mijn en mopperde bovendien voortdurend. Het werk van of door hem dat wilde nooit goed vlotten. De kolen ging niet, en er was slecht akkoord. Afijn. Alles zat hem niet mee. En als ie dan thuis kwam, waar de vrouw ziek was, armoeie heerde, enzovoorts, enzovoorts. ‘’Nou, war ich mar voed van de weld.’’ Ofschoon dit geen goede wens was. Op zekere dienst, dat hem alles weer tegenliep, ofschoon hij de dag dervoor uh zich had willen verzoenen met het zware leven en zelfs kommunizeert had – ter communie was gegaan, ja – en de jongen juist met de volle weg was, met de volle wagens weg was, stond plotseling achter ‘m een kompel die die nog nooit had gezien, en bij gevolg niet kende. Hij was in het zwart, had blinkende knopen op het pak, en houweel en schop had ie in de handen. ‘’Gliek af!’’ zei hij. ‘’Ik kom je helpen. Op voorwaarde dat je de ene helft van de verdienste aan mij toekomt.’’ Johan, wat vreemd en moe, stemde toe. ‘’En nu aan het werk.’’ Sjonge jonge wat vloekte het. ‘’Wie de lebendige.’’ En als het sjiecht was, hebben ze dubbel sol. Dat ging enige tijd goed. De kompel die nimmer uitvoer, nimmer naar boven ging, en na het werk in de berg verdween, was secuur telkens present en had Johan onder zware bedreiging verboden ooit maar een woord te zeggen over deze geschiedenis. Als het loondag was dacht Johan: nou, ik zal ‘m een paar gulden weiniger geven. Dat merkt ie toch niet. En dan kan ik eens wat meer uh spaβ maken, he. Dat merkt ie toch niet. En dan kan ik wer eens een drupke meer drinken. En Johan deed aldus. Maar toen de geheimzinnige kompel het geld toegereikt kreeg, weigerde deze ’t en zei: ‘’Kom is mee.’’ Ze liepen een stuk uh de galerij in. En de geest nam er wat stenen uit de wand. Daar lag de gehele som van het loon. Johan wilde er naar grijpen, de geheimzinnige ook. En Johan hoorde: ‘’Ik heb je gezegd: je zou het eerlijk met mij delen. Helft om helft. En omdat je me minder wilde geven, kan ik je niet meer helpen.’’ En meteen was de helpende geest verdwenen. En het geld op de open plek in de wand ook. En Johan moest weer werken als weleer, in ontevredenheid en tegenslag.

Onderwerp

TM 3118 - Het Mijnspook    TM 3118 - Het Mijnspook   

Beschrijving

Berggeest helpt Johan. Hij moet hem de helft van het geld geven. Omdat de geest de mijn nooit uitgaat, geeft Johan hem eens minder dan de helft. De hulp hield meteen op.

Bron

Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)

Naam Overig in Tekst

Johan    Johan