Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

YPFOE195 - De bûzehappert

Een sage (boek), winter 1979

Hoofdtekst

De bûzehappert
De skriuwers út 'e earste helte fan 'e foarige ieu hawwe it al oer de bûzehappert. Dat wie in kwea wetterwêzen, dêr't men jin mar foar te wacht nimme koe. As men de lju yn ús krite der nei freget, hawwe guon der noch wol fan heard, mar folle witte se der net oer te fertellen. Hoe't syn uterlik is, minsklik, duvelsk of dierlik, haw ik ek noait gewaar wurde kinnen. Ienkear wurdt ús dat ôfskildere It is yn in fers, dat te finen is yn in neilitten hânskrift fan Eefke de Bruin-Scholte, in skippersfrou, de mem fan de ferteller Steven de Bruin. Neffens de soan hie hja it gedicht sels makke, se dichte wol mear, en it waard oan board ek wol foardroegen. Of songen—hy wist net rjocht, hoe't er it neame moast. In soarte melodysk fertellen. Yn it hânskrift is de t oan 'e ein fan it wurd weilitten.

De bûzehapper
Myn leafsten, kom ris ticht by mem!
No moatte jim ris hearre.
Jim binn' no âld en wiis genôch,
Ha heit en mem ornearre.

Jim witte, dat we hiel de dei
Oer feart en marren farre.
Dêr op it wetter, leave bern,
Dêr kin fan alles barre.

By jûntiid as de skimer falt
Sil mem jim altyd roppe,
Want dan komt út de wetterwrâld
De bûzehapper boppe.

Hy is wol fjouwer jellen lang
Mei gleone griene eagen.
Hy slûpt ferskûle nci jim ta
En skuort jim yn 'e weagen.

Syn tosken binne tommen lang,
Op te kop stean reade hoarnen.
Syn neiels binne skerp as flym,
De sturt sit fol mei toarnen.

Hy hat rûge skobben op syn hûd
En stikels om 'e nekke.
De rêch is swart, de toarnen giel,
Dêr kin er jim mei stekke.

Der stean twa angels, fol fenyn,
Oan wjerskant fan syn lippe.
Hat hy ienkear in berntsje fêst,
Dan lit er't nea wer glippe.

Hy hat syn hoalen yn it djip
Fan marren en fan sleatten,
En as er dêr in berntsje hat,
Wurdt it alhiel tefretten.

Dan binne heit en mem jim kwyt
Dan moatt'wy altyd skrieme
Jim mem is bang, ús heit wurdt lulk,
As jim by 't wetter grieme.

Myn leafsten, hear no goed nei mem!
Dan is ús hert ferromme—
Sadré as it jûns skymrich wurdt,
Moatt' jim nei board ta komme.

Onderwerp

TM 3402 - De kinderschrik    TM 3402 - De kinderschrik   

Beschrijving

De `boezehappert' is een soort boze watergeest, die een gevaar kan betekenen voor kinderen. Hij is vier el lang; heeft gloeiende, groene ogen; grote, scherpe tanden, horens, doornen, schubben, stekels, nagels etc. Hij woont in diepe meren en sloten, en vangt kinderen die hij opeet. Dit maakt de ouders boos en verdrietig. Daarom moeten kinderen aan boord komen als het `s avonds donker wordt en vooral niet bij het water blijven.

Bron

Y. Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske Folksferhalen. Baarn (etc.) 1979, p. 209

Commentaar

winter 1978-'79
De kinderschrik

Naam Overig in Tekst

Bûzehappert [Boezehappert]    Bûzehappert [Boezehappert]   

Eefke de Bruin-Scholte    Eefke de Bruin-Scholte   

Steven de Bruin    Steven de Bruin   

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:20