Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

YPFOE283 - Heit, soan en ezel

Een sprookje (boek), dinsdag 06 februari 1973

Hoofdtekst

Heit, soan en ezel
In heit en in soan dy wienen mei in ezel ûnderweis nei de merk. Miskien woenen se him ferkeapje, miskien woenen se him ruilje oan in oarenien. De heit — hy waard al wat âlder — siet op it ezel en de soan rûn der by.
Doe kamen se guon tsjin. Se seinen: 'Wat in healwize âld keardel — dy jonge lit er rinne en sels sit er op it ezel. Hy moast him skamje, sa'n luie flegel'. De âld man sei: 'Dit moat oars, jonge! Ik moat der mar ôf en do moatst mar op it ezel sitte'.
No, dat gong hinne. Doe kaam har wer in oar ploechje folk tsjin. Se seinen: 'Dy jonge hat ek net folle skamte, wol! Lit er sa'n âld man rinne en sels sit er mei de luie kont op it ezel!' De heit sei: 'Dit moat noch oars, myn goeie jonge. Wy wurde bepraten. Dit kin sa net. Wy moatte beide rinne'.
Doe kamen se wer in pear tsjin. Se seinen: 'Dat binne ek in pear idioaten, net! Rinne by dat ezel. Der koe ommers wol ien, of se koenen der allebeide wol op ride. Dan hienen se der noch wat oan'. De heit sei: 'Witst wat? No moatte wy der beide mar op sitte'. Dat se gongen der beide op sitten.
Doe troffen se in pear deftige Iju. Dy seinen: 'Wat binne dat grutte dierebeulen! Dy moasten se oanbringe, dy fertsjinnen dat se oppakt waarden. Dat sit dêr tegearre op dat earm beest fan in ezel'. De heit sei: 'Dit moat oars. Dit kin sa net. Witst wat? Wy moatte wer rinne en wy moatte mar in lange stôk sykje hjir yn 'e bosk. Dan bine wy it ezel de poaten oaninoar fêst en wy drage him, elk in ein fan 'e stôk oer't skouder'.
Sa kamen se yn 'e stêd. De lju seinen: 'Men kin wol sjen, dat dy twa de plasse net doocht — no drage se it ezel'.

Onderwerp

AT 1215 - The Miller, his Son, and the Ass: Trying to Please Everyone.    AT 1215 - The Miller, his Son, and the Ass: Trying to Please Everyone.   

ATU 1215    ATU 1215   

Beschrijving

Een vader en een zoon zijn met een ezel op weg naar de stad. Eerst zit de vader op de ezel en loopt de zoon er naast. Later wisselen ze om. Ze gaan allebei lopen, en dan samen op de ezel zitten. Hoe ze ook gaan, steeds krijgen ze commentaar van voorbijgangers. Uiteindelijk besluiten ze maar om zelf te gaan lopen, en de ezel te dragen. Als ze in de stad komen, denkt iedereen dat ze niet goed snik zijn.

Bron

Ype Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske folksferhalen. Baarn (etc.) 1979, p.

Commentaar

6 februari 1973
The Miller, his Son, and the Ass: Trying to Please Everyone.

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:20