Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

Meyles01 - De Pitbull en de Zeven Geitjes

Een sprookje (boek), 1991

Hoofdtekst

De Pitbull en de Zeven Geitjes

Er was eens een geit die met haar zeven kindertjes in een eenvoudig huisje woonde. De bok was op zoek gegaan naar groene blaadjes, zodat het moederdier nu niet alleen voor de opvoeding, maar ook voor de kostwinning opdraaide. Dit was geen eenvoudige opgave. Geitjes hebben weliswaar geen kleertjes nodig, maar ze eten des te meer en de moeder zag zich al snel genoodzaakt een deel van haar eigen zuivelproduktie aan de melkboer te verkopen om geld voor brood en groente te hebben. Elke ochtend ging ze al vroeg op pad, met een emmertje in de ene poot en een boodschappentas in de andere. Het was vervelend de kinderen zo vaak alleen te moeten laten, maar een andere mogelijkheid zag ze niet 1).

[1. Kinderopvang is in ons land nog steeds niet naar behoren geregeld. De meeste bedrijven hebben geen enkele voorziening op dit gebied, waardoor talloze kinderen vaak tegen hun zin bij buren, familie of vrienden van de ouders ondergebracht worden. Nog beroerder is de situatie van de zogenaamde sleutelkinderen. Als zij 's middags uit school komen is er niemand om hun meest elementaire vragen te beantwoorden. Mogen zij een koekje nemen, en twee glaasjes limonade? Hoe lang mogen ze 06-nummers draaien? En moeten zij ook net doen of er niemand thuis is als er een collectant op de stoep staat?]

Op een dag riep de moedergeit ze alle zeven bij zich voor ze de deur uitging.
"Denk eraan dat jullie niemand binnenlaten als ik weg ben", waarschuwde ze. "De buurman heeft vorige week een pitbull terrier gekocht en die beesten kunnen gemeen bijten 2).

[2. De pitbull is bepaald geen aanwinst voor het Nederlandse hondenpark. Hoe groot de angst onder de bevolking is, blijkt wel uit het feit dat tijdens verjaardagen en andere gezellige gelegenheden al bijna net zo veel over dit dier gepraat wordt als over de tandarts.]

Ik heb gezien dat hij lang niet altijd aan de lijn gehouden wordt en het schijnt dat hij gisteren op de speelplaats al een meisje te pakken had. Houd dus alsjeblieft de deur dicht. Ik zal proberen zo snel mogelijk terug te zijn."
Nauwelijks had de geit haar hoeven gelicht of de pitbull kwam te voorschijn. Hij had stiekem staan luisteren toen de moeder haar kindertjes toesprak en begreep dat hij het slim zou moeten spelen.
Bij de drogist haalde hij een zakje krijt om het geluid van zijn stem een octaaf hoger te maken. Vervolgens kocht hij een slagroomtaart bij de bakker en vroeg hem terloops of hij ook zijn poten even wilde bepoederen. "Waar is dat goed voor?" vroeg de middenstander. "Een keer raden", grijnsde de pitbull en legde een tientje op de toonbank.
"Nou, vooruit dan maar", zei de bakker en pakte een zak meel van de plank 3).

[3. Hoe klakkeloos levert de winkelier zijn koopwaar aan de klant! Waar iets te verdienen valt, verdwijnen ethische overwegingen. In de wereld van de commercie telt alleen de winst. Er wordt geproduceerd, dus dient er ook geconsumeerd te worden. De verkoper staat er liever niet bij stil dat derden de dupe kunnen zijn. Te denken valt in dit verband aan de wapenleverancier, de kastelein en de fabrikant van geluidsdragers.]

Snel ging de pitbull op pad naar het huis van de geitjes. Mekkerend vroeg hij om binnengelaten te worden.
"Wie is daar?" wilden de kinderen weten.
"Jullie moeder", klonk het hees. "Ik heb slagroomgebak meegenomen."
Dit mocht heel verleidelijk klinken, geloofwaardig was het zeker niet voor kinderen van een bijstandsmoeder. "Leg je poten eens op de vensterbank," riep een van hen, "dan kunnen we zien of je niet die hond van hiernaast bent."
Met plezier voldeed de pitbull aan dit verzoek. De geitjes waren gerustgesteld en openden de deur.
Met een akelig keffend geluid sprong het ondier naar binnen.
Tafels en stoelen gooide hij omver en elk geitje dat hij te pakken kreeg, verscheurde hij wreed. Alleen het jongste wist aan zijn aandacht te ontsnappen. Snel sprong het in het kastje van de oude staande klok, waar het met bonzend hart bleef wachten tot de pitbull vertrokken was 4).

[4. De oude staande klok symboliseert op treffende wijze het houvast dat oude en vertrouwde zekerheden bieden in ons digitale tijdperk, waarin alles aan verandering onderhevig is. Het is het enige meubelstuk dat overeind blijft in de chaos van het moment. Niet alleen ouderen klampen zich vast aan de laatste strohalmen van het verleden. Ook jongeren grijpen steeds vaker terug naar oude waarden, die beschutting en bescherming bieden.]

Toen de moedergeit haar huisje begon te naderen, hoorde ze een doordringend gesnurk.
De mensen grijpen steeds vroeger op de dag naar de drank, was haar eerste gedachte, maar vervolgens werd het haar duidelijk dat het geluid afkomstig was van de pitbull terrier, die in de berm lag te slapen. Met een wijde boog liep ze om hem heen.
Ze was het dier nog maar net voorbij toen ze haar jongste kind huilend op zich af zag komen.
"Sst," waarschuwde ze, "niet zo luid! Eerst even hier vandaan, en vertel me dan maar eens wat er aan de hand is." Snikkend vertelde het geitje wat zijn broertjes en zusjes overkomen was.
'Vlug, haal een schaar, een naald en een draad", zei zijn moeder. "Nee wacht, pak het stanleymes, dat is scherper." "Maar moeder, luister..."
"Praten kan strakjes wel. Doe wat ik gezegd heb."
Het jongste geitje holde terug naar huis en kwam even later terug met het stanleymes, de naald en het draad. Zijn moeder pakte het mes en maakte een flinke kerf in de buikwand van de hond. Tot haar ontsteltenis kwam er niemand naar buiten.
"Zou de spijsvertering van die beesten zo snel gaan?" vroeg ze zich vertwijfeld af en sneed nog een stukje verder.
"Maar moeder, luister nu toch! Pitbulls eten hun prooi niet op. Het zijn geen wolven!"5)

[5. Volwassenen hebben nog wel eens de neiging slecht naar hun kinderen te luisteren. Toegegeven, als het ontleden of hoofdrekenen betreft, gaat hun kennis die van de jeugd verre te boven. Maar de algemene ontwikkeling die kinderen voor de tv en bij het vak wereldorientatie opdoen, zou veel ouders tot een wat bescheidener opstelling moeten brengen. Hun eigen kennisniveau op allerlei gebied is vaak zo pover, dat je gerust van analfabetisme mag spreken.
Permanente educatie is in onze maatschappij een absolute noodzaak geworden.]

De moedergeit sprong overeind. Naar huis moest ze, en wel onmiddellijk. Misschien viel er nog iets te redden. De aangerichte ravage vervulde haar met ontzetting, maar er was geen tijd om daar bij stil te staan.
"Leg jij alle pootjes bij elkaar," droeg ze het jongste geitje op, "dan bel ik de dierenambulance."
Tien minuten later waren ze in het ziekenhuis. Inderhaast opgetrommelde chirurgen bekeken de toegetakelde geitjes. Een van hen vroeg hoe laat de pitbull binnengevallen was. "Nou, dat redden we nog wel", sprak hij geruststellend.6)

[6. Dagelijks lezen we in de krant over afgezaagde vingers, doorkliefde voeten en door machines afgerukte armen. Maar nooit wordt erbij vermeld welke chirurg bij nacht en ontij bereid was de geleden schade te herstellen. Zo komen deze lieden nooit van hun slechte reputatie af. "De dokter is je beste vriend, zolang hij goed aan je verdient", wordt vaak schamper opgemerkt. Men schijnt te denken dat chirurgen er slechts op uit zijn hun patienten een poot uit te draaien. En dat, terwijl ze voornamelijk met het omgekeerde bezig zijn.]

Toen de buurman van de geitjes zijn pitbull met opengesneden buik langs de weg vond, keek hij wel even vreemd op, temeer daar er ongebruikt naaigerei naast lag. Snel reed hij zijn hond naar het ziekenhuis en vroeg om een spoedbehandeling.
De verpleegster die hem te woord stond, moest hem teleurstellen: alle zes chirurgen waren toevallig tegelijkertijd met ingewikkelde operaties bezig en zouden nog in geen uren beschikbaar zijn. De enige raad die ze hem kon geven, was het dier naar het euthanasiel te brengen. Dit viel de buurman geweldig tegen. De hond betekende veel voor hem en had hem bovendien een dure alarminstallatie uitgespaard. Maar gelukkig had hij een uitvaartverzekering voor het dier afgesloten, zodat hij het zonder verdere kosten op de Algemene Dierenbegraafplaats ter aarde kon laten bestellen7).

[7. Het hondenkerkhof voorziet in een schrijnende behoefte. Niet langer hoeven deze dieren in grauwe plastic zakken gecremeerd te worden bij vuilverbrandingsinstallaties. Op veldjes, die anders toch maar als crossterrein aan de plaatselijke jeugd toegewezen zouden worden, vinden zij de laatste rustplaats die ze verdienen. Zijn zij niet de trouwste en nuttigste huisdieren die we kennen? Dank zij hen kunnen vrouwen zich 's avonds op straat begeven. Zonder hen zouden velen van ons geen enkele lichaamsbeweging meer hebben. Talloze bejaarden hielpen ze reeds door hun laatste eenzame levensjaren heen. En door hun voedingspatroon zijn ze een onmisbare pijler van onze economie geworden.]

De geitjes hoefden maar drie weken in het ziekenhuis te blijven. Natuurlijk zou er daarna nog heel wat te revalideren zijn, maar dat hadden ze er graag voor over. Ze zouden weer net zo kunnen hollen en springen als voorheen.
Ook moesten er nog wat littekens weggewerkt worden met plastische chirurgie. Maar toen kon niets hen meer herinneren aan de nare gebeurtenis.
De moedergeit besloot van de thuiskomst een groot feest te maken. Ze timmerde een bordje 'Welkom thuis!' boven de voordeur en hing slingers door de hele kamer. In de keuken zette ze de limonade klaar en sneed ze de slagroomtaart aan die ze voor de gelegenheid bij de bakker gekocht had.
Een gevoel van diepe dankbaarheid vervulde haar: gelukkig waren ze allemaal weer op hun pootjes terecht gekomen! 8)

[8. Veel mensen hebben een hekel aan moderne romans en verhalen omdat die of slecht of helemaal niet aflopen. In het eerste geval vindt meestal een zelfmoord plaats, wat gemakkelijk tot neerslachtigheid leidt. In het tweede geval wordt de lezer in ontreddering achtergelaten: hij moet zelf maar bedenken hoe het verder zou kunnen gaan; iets waartoe hij in de regel niet in staat is. De doorsnee Nederlander wil helemaal geen eliteratuur. Wat hij zoekt is een simpel, afgerond verhaal met een happy end, waarin het goede beloond en het kwaad bestraft wordt. Zo'n slot geeft kinderen vertrouwen in de wereld om hen heen en steunt volwassenen in hun streven positief te blijven denken.
Betekent dit nu dat we massaal onze toevlucht moeten nemen tot Bouquetreeks, tvseries en stripboeken?
Ik dacht het niet. Een genre in de wereldliteratuur heeft door de eeuwen heen jong en oud altijd weer opbouwend leesplezier bezorgd. Ik doel hier uiteraard op het sprookje.]

Onderwerp

AT 0123 - The Wolf and the Kids    AT 0123 - The Wolf and the Kids   

ATU 0123    ATU 0123   

Beschrijving

Het verhaal van de wolf en de zeven geitjes is in dit sprookje in een modern jasje gestoken. De moedergeit is een bijstandsmoeder en heeft het dus niet breed. Ze moet elke dag een deel van haar egen zuivelproduktie verkopen om boodschappen te kunnen doen. De kinderen blijven achter, zonder opvang. De moedergeit waarschuwt ze voor de pitbull terrier van de buurman en zegt dat ze hem niet binnen mogen laten. De pitbull hoort de waarschuwing en koopt een slagroomtaart en meel en gaat onder vemomming naar de geitjes toe. De geitjes laten de pitbull binnen als ze zijn witte poten zien. Alleen het jongste geitje blijft in leven, doordat hij zich verstopt in de klok, een symbool van vetrouwen en vastigheid in het digitale tijdperk. Als de moeder thuiskomt en de pitbull ziet, snijdt ze hem open. Pas later luistert ze naar het jongste geitje en beseft dat de pitbull niet zijn prooi opeet, maar alleen verslindt. De dierenambulance wordt gebeld en de chirurgen zetten de geitjes weer in elkaar. De pitbull wordt naar het euthanasiel gebracht en begraven op de dierenbegraafplaats. De moedergeit koopt een slagroomtaart om de beterschap van de geitjes te vieren en het sprookje heeft een happy end.

Bron

W. Meyles. De Pitbull en de Zeven Geitjes. Groningen 1991, p.7-12

Commentaar

1991
The Wolf and the Kids

Naam Overig in Tekst

Bouquetreeks    Bouquetreeks   

Nederlander    Nederlander   

Naam Locatie in Tekst

Nederland    Nederland   

Algemene Dierenbegraafplaats    Algemene Dierenbegraafplaats   

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:20