Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

Meyles04 - Sneeuwwitje

Een sprookje (boek), 1991

Hoofdtekst

Sneeuwwitje

Er was eens een land waar alles om mooi en lekker draaide.
Mensen aten en snoepten de hele dag. Mode was zo belangrijk dat iedereen jaarlijks zijn complete garderobe vernieuwde. Cosmeticafabrikanten werden schatrijk en het beroep dat het hoogst in aanzien stond, was dat van plastisch chirurg. Niemand maakte zich druk om de vraag of hij nu links of recht was, zodat de grote Middenpartij de touwtjes stevig in handen had.
Zelfs de koning had zich door de genotzucht van zijn volk laten meeslepen. Hij had zijn vrouw, die lief maar lelijk was, weggestuurd en was nu getrouwd met een akelige schoonheid, die hem meer kopzorgen gaf dan al zijn onderdanen tezamen.
Dat dit voor hem geen prettig leven was, laat zich gemakkelijk raden, maar degene die het meest van haar te lijden had was toch wel Sneeuwwitje, de dochter uit zijn eerste huwelijk. De nieuwe koningin kon namelijk niet verkroppen dat haar stiefdochter waarschijnlijk nog schoner van uiterlijk zou worden dan zijzelf en ze liet dan ook geen gelegenheid onbenut om haar het leven zo zuur mogelijk te maken.
De koningin was gewend elke ochtend eerst enkele uren aan haar make-up te besteden voor ze zich aan het hof vertoonde. Ze wilde er absolout zeker van zijn dat niemand haar in schoonheid overtrof. Rond elf uur was zij altijd voor haar spiegel te vinden, die zij elke dag weer dezelfde vraag stelde:
"Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
wie is de mooiste van het land?"
Het cassettebandje in het bijbehorende mechaniek gaf onveranderlijk het voor haar meest bevredigende antwoord. Door het veelvuldige gebruik raakte het echter na verloop van tijd versleten en moest er een nieuw bandje ingesproken worden. De technicus die dit diende te verzorgen, vond eerlijkheid belangrijker dan vleierij en liet luid en duidelijk weten dat Sneeuwwitje, die intussen zeventien jaren telde, de mooiste was. De koningin verkleurde van woede en ontbood de laaghartigste van al haar hovelingen, de minister van Bezuinigingen.
"Die stiefdochter van me wordt een te grote belasting voor 's Rijks schatkist", zei ze. "Ruim haar uit de weg." Onmiddellijk overtuigd van het financiële voordeel stopte de bewindsman een pistool, een touw en een mes in een picknickmand en nodigde het meisje uit voor een boswandeling.
Juist toen Sneeuwwitje zich af begon te vragen waarom ze eigenlijk met hem meegegaan was (de minister bezuinigde zelfs op conversatie), vertelde hij in een paar woorden wat hij meegenomen had en waarom.
"Wat een dwaas plan!" riep Sneeuwwitje uit. "Wat denkt u dat een staatsbegrafenis tegenwoordig kost?"
Onmiddellijk overtuigd van het financiële nadeel vroeg de minister of ze een goedkoper alternatief te bieden had.
"Laat me hier maar achter", stelde het meisje voor. "Ik zal wel zien hoe ik me red en ik beloof graag dat ik me nooit meer in het paleis zal vertonen."
Blij dat hij zich zo gemakkelijk van dit lastige karwei kon afmaken, keerde de minister terug naar het paleis en vertelde de koningin dat alles naar tevredenheid geregeld was.
Sneeuwwitje was intussen dieper het bos ingelopen, op weg naar een onzekere toekomst. Ze begon trek te krijgen en had er spijt van dat ze niet een paar Marsen of Raiders had meegenomen. Gelukkig duurde het niet lang voor ze bij een eenvoudige nederzetting kwam. Ze klopte op de deur van een van de huisjes, maar er werd niet opengedaan. Moe van de enerverende gebeurtenissen van die dag draaide ze de knop zelf maar om, stapte naar binnen en viel neer op de divan die in de woonkamer stond. Ze viel vrijwel onmiddellijk in slaap.
Toen ze wakker werd, stonden er zeven mensen om haar heen.
"Wie zijn jullie?" vroeg Sneenwwitje.
'Wij zijn de kleine mensen", antwoordde een van hen. Wij hebben hier een biologisch dynamische leefgemeenschap. En wie ben jij?"
Sneeuwwitje legde alles uit en vroeg of ze blijven mocht. Dat bleek geen bezwaar te zijn, als ze bereid was haar steentje bij te dragen aan de dagelijkse werkzaamheden. Sneeuwwitje vond het prima: ze was al lang tevreden met kost en inwoning en een beetje vriendelijkheid om haar heen.
In het paleis dreigde er intussen bezuinigd te gaan worden op ministers van Bezuinigingen. Toen de spiegel bleef volhouden dat Sneeuwwitje de mooiste van het land was, begreep de koningin dat ze om de tuin geleid was. Ze onderhield haar bedrieger op bitse toon en wilde precies weten waar hij haar stiefdochter achtergelaten had.
Op grond van de nodige zelfkennis en de ervaringen van deze dag concludeerde de koningin dat je geen mens vertrouwen kon, en dat ze deze klus beter zelf kon klaren.
Haastig hulde ze zich in een doortrapte vermomming en begaf zich naar het bos.
Gesteund door arbeidsvitaminen stond Sneeuwwitje de ontbijtafwas te doen, toen er opeens geklopt werd. De kleine mensen waren aan het werk, bezoek verwachtte ze niet en middenstanders bezorgden niet aan huis in dit afgelegen oord, zodat ze met enige schroom de deur opendeed. Voor haar stond een vettige patatboer met een zak frieten in zijn uitgestrekte hand.
"Pak aan liefje, dat krijg je niet elke dag van die gezondheidsmaniakken", zei hij.
Sneeuwwitje aarzelde. Een snackbarexploitant die zo ver buiten de bebouwde kom een zak patat kwam aanbieden wekte wantrouwen, temeer daar hij een gouden kroontje op zijn hoofd droeg.
Nou ja, misschien is het een hofleverancier, dacht ze positief, terwijl verlokkende geuren haar neusgaten streelden. En een smakelijke hap frituurwaren was inderdaad een prettige afwisseling van het dieet van volkorenbrood, gerstevlokken en zilvervliesrijst. Watertandend nam ze het lekkers aan, waarna de leverancier snel tussen de bomen verdween.
Toen de kleine mensen tegen de avond thuiskwamen, vonden ze Sneeuwwitje misselijk op de divan. Bovendien zat haar gezicht onder de vetpuisten. Huilend legde ze uit wat er gebeurd was.
"Geen probleem", was het antwoord. "Met onze kruidenthee ben je zo weer fit en je huid is morgen weer gaaf als je er wat kamillebalsem op smeert."
De volgende dag stond de koningin al om half elf voor de spiegel, nieuwsgierig naar het effect van haar list. Maar opnieuw kreeg ze te horen dat niet zij, maar Sneeuwwitje de mooiste was. Het was duidelijk dat ze op zwaardere middelen moest zinnen. Ze verkleedde zich als visboer en toog voor de tweede keer naar de nederzetting in het bos, gewapend met een portie Noordzeevis.
"Kijk eens wat ik voor je heb," zei ze toen Sneenwwitje opengedaan had, "verse vis, een zee van gezondheid."
Dit laatste was uiteraard in strijd met de waarheid, maar nog steeds niet als slagzin verboden door de reclamecodecommissie. Het verbaasde Sneeuwwitje dat de visboer naar Chanel no. 5 rook, maar ze bedacht dat dit waarschijnlijk zijn manier was om de doordringende vislucht te bestrijden. Dankbaar nam ze het gratis zeebanket aan. Die avond troffen de kleine mensen haar krimpend van de pijn in bed aan.
"Wat heb je nu weer gegeten?" vroegen ze, lichtelijk geïrriteerd. Sneeuwwitje biechtte op dat ze schol en lekkerbekjes had aangenomen van een vreemdeling. Onmiddellijk werd 'De Kleine Dokter' van de boekenplank gehaald en uit de huisapotheek verzamelden de kleine mensen alle middeltjes tegen vergiftiging. De volgende ochtend was Sneeuwwitje gelukkig weer helemaal opgeknapt.
De koningin sprong bijna uit haar vel toen de spiegel haar nog steeds voorhield dat Sneeuwwitjes schoonheid door niemand geëvenaard werd. Driftig stapte ze naar de snoepafdeling van de supermarkt om een nog sterker verdelgingsmiddel uit te zoeken. Haar keus viel op een zak zuurtjes waartegen geen fluortandpasta bestand was, en die bovendien flinke doseringen E 108, 132 en 256 bevatte. Deze keer trok ze een vertegenwoordigerspak aan en trok ten derde male het bos in.
Nieuwsgierig wie ze nu weer op de stoep zou aantreffen, deed Sneeuwwitje ook deze keer de deur open. De persoon in kwestie vroeg haar beleefd maar nadrukkelijk een proefpakket snoep in ontvangst te willen nemen. Het bevreemdde Sneeuwwitje enigszins dat de man damesschoenen met naaldhakken droeg, maar ze wilde een beginnende travestiet niet op zijn geaardheid afwijzen. Ze nam het zakje zonder vragen aan en liep verder de hele dag heerlijk te snoepen.
Toen ze net het laatste zuurtje in haar mond gestopt had, hoorde ze de kleine mensen terugkomen van hun werk. Ze schrok zo, dat het snoepgoed in haar keel schoot. Wanhopig probeerde ze adem te halen, maar het zuurtje blokkeerde de doortocht volledig. Ze verloor het bewustzijn en zakte in elkaar.
De kleine mensen schrokken nog erger dan de voorgaande dagen. Ze hadden Sneeuwwitje nog nooit zo bleek gezien en haar hart klopte maar heel flauwtjes. Veel kwalen konden ze verhelpen, maar tegen een coma hadden ze geen middeltjes in huis.
Omdat het hier om een zaak van leven of dood ging, verbraken ze het stilzwijgen over Sneeuwwitjes schuilplaats en belden zelfs de minst betrouwbare kranten op.
Het leger van hulpverleners kwam snel op gang. De eerste die aanklopte, gaf zich uit voor prins. Hij beweerde dat Sneeuwwitje zou ontwaken als hij haar kussen mocht. Hij werd onmiddellijk ter beschikking van de staat gesteld.
De volgende die zich meldde, was een gebedsgenezer. Maar hoe hij ook bad en smeekte, de kleine mensen wilden hem niet binnenlaten. De man vervloekte de nederzetting en verdween.
Een psychiater oordeelde dat alles tot een traumatische jeugdervaring te herleiden moest zijn, maar zag in dat de patient niet in staat geacht kon worden daar mondeling of schriftelijk iets over mee te delen.
Na tien jaar meende een ethicus dat er voldoende gronden voor euthanasie aanwezig waren. Hij sprak echter de vrees uit dat geen arts zich hieraan zou wagen zolang deugdelijke wetgeving op dit punt ontbrak.
"Hoe lang kan dat nog duren?" wilden de kleine mensen weten.
"Tja," zei de ethicus met een zorgelijke blik, "ik zou daar maar niet te optimistisch over zijn. Bij het huidige stemgedrag zie ik de komende jaren nog weinig veranderen. Nee, dat kon wel eens een zaak van de lange adem worden."

Onderwerp

ATU 0709    ATU 0709   

Beschrijving

De variatie op het Sneeuwwitjesprookje vindt plaats in een moderne maatschappij. Sneeuwwitje heeft te lijden onder haar stiefmoeder, die vreest dat Sneeuwwitje mooier zal worden dan zij. Het cassettebandje dat bij de spiegel van de koningin hoort, wordt nadat het grijsgedraaid is vervangen door een technicus. De technicus zorgt er voor dat er nu niet meer wordt gezegd dat de koningin de mooiste van het land is, maar dat Sneeuwwitje dit nu is. De Minister van Bezuinigingen krijgt opdracht Sneeuwwitje te vermoorden, maar laat haar achter in het bos als hij bedenkt hoe duur een staatsbegrafenis is. Sneeuwwitje komt te wonen bij de kleine mensen van een biologisch dynamische leefgemeenschap en doet het huishouden voor ze. De koningin komt vermomd als patatboer, visboer, en snoepverkoper langs om Assepoester het leven zuur te maken. Assepoester stikt in een snoepje en een prins, een gebedsgenezer, een psychiater en een ethicus proberen haar uit haar coma te halen. De ethicus stelt echter vast dat dat nog wel even kan duren.

Bron

W. Meyles. De Pitbull en de Zeven Geitjes. Groningen 1991, p. 19-25

Commentaar

1991
De candybar Raiders, die Assepoester in dit verhaal eet, wordt nu verkocht onder de naam Twix
Snow-White

Naam Overig in Tekst

Sneeuwwitje    Sneeuwwitje   

Minister van Bezuinigingen    Minister van Bezuinigingen   

Noordzeevis    Noordzeevis   

Rijks    Rijks   

Raider    Raider   

De Kleine Dokter    De Kleine Dokter   

Naam Locatie in Tekst

Mars    Mars   

Chanel    Chanel   

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:20