Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

CJ004109

Een sage (mondeling), donderdag 19 mei 1966

Hoofdtekst

Antsje Pitstra lei op har stjerbêd. Sy koe net ta stjerren komme. It wie net altyd like moai gong yn har leven. Doe ha se my der hinne roppen. Ik hie wol ris faker mei har praet.
Doe't ik dêr kaem, sieten alle glêzen/gerdinen ticht en der siet in grouwe swarte houn deun tsjin 'e glêzen oan. Ik hie fuort yn 'e rekken hwat dat bitsjutte.
Ik kaem by Antsje. Sy lei op bêd en wie deabinaud. Doe haw ik har by de beide hannen naem en ik haw it Onze Vader opsein. Doe kaem Antsje ta ynkear. Sy is rêstich woarn.
De houn wie de jouns al fier fuort by de poel. Dat hat de duvel west, dy hie 't forlern, dêrom gong er fuort.

Beschrijving

Een vrouw ligt op haar sterfbed, maar kan niet tot sterven komen. De verteller gaat naar haar toe en ziet een grote zwarte hond in de kamer zitten. De verteller bidt met de vrouw het Onze Vader. De vrouw komt tot inkeer en sterft rustig. De hond is verdwenen: dat was de duivel die de strijd verloren had.

Bron

Corpus Jaarsma, verslag 41, verhaal 9 (archief Meertens Instituut)

Commentaar

19 mei 1966

Naam Overig in Tekst

Antsje Pitstra    Antsje Pitstra   

Onze Vader    Onze Vader   

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:21