Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

WICCA003

Een personal narrative (mondeling), zaterdag 01 februari 1997

Melding:

Bestand met auteursrechtelijke informatie of extreme facetten.
De inhoud is afgeschermd, en kan alleen worden geraadpleegd op het Meertens Instituut, of met een account.

Hoofdtekst

I=Rachèl Gerrits
R=Groot - Lukács, Lucia


I. Ik heb wat vragen over magisch werk: Hoe zie je magie?

R. Magie is voor mij de wet dat je dingen kan veranderen en de manier waarop. Het is eerder de wetenschap: hoe werkt iets en m'n eigen kracht groter laten worden. Daar oefeningen voor doen. En magie gebruiken daar ben ik niet kapot van. Niet dat ik erop tegen ben hoor. Helemaal niet, maar hoe meer je ervan afweet, hoe minder je wil ingrijpen. Bijvoorbeeld: wij hebben zoveel jaar geleden dit huis op een magische wijze verkregen. Ik weet niet of Pieter dat verteld heeft? We hadden natuurlijk een goed inkomen, we hadden een klein beetje spaargeld. Je kan zeggen aan die voorwaarden waren voldaan. Want je kan niet zomaar... Je moet een energie hebben die je verder uitbouwt. Waar je meer body aan gaat geven.

I. Je kunt niet met niets beginnen?

R. Dan moet je aanknopingspunten gaan zoeken. Magie is altijd in een spanningsveld tussen polariteiten. Je probeert eigenlijk ze aan elkaar vast te maken. En wij hadden aan een aantal randvoorwaarden voldaan: Maar dan nog was wat wij wilden, veel te duur voor wat we hadden, aan geld. Maar we hadden wel iets van een basis en we waren met die gedachte al een tijd bezig: iets te kopen. En we hadden al heel lang gekeken en op een gegeven moment dachten we: nou we gaan het eens op een rijtje zetten, we gaan er een ritueel tegenaan gooien, kom! en dat is dus, acht jaar geleden. Nou wij nog helemaal in het prille begin van alles. Dus wij alles heel exact op een rijtje gezet: en we willen dit en we willen dat, we willen zus, we willen zo... Nou en dat allebei doorgelezen, nou dat was het. Toen heeft Pieter eerst, die was de magiër, die heeft veel meeriets van een ritueel opzetten. Bij mij is het veel meer dingen eromheen die ik erbij pak: een veertje een dingetje, ja., dat doe je zó (lacht) dat is een soort kruidepotje dat je maakt zoals je kookt: een snufje van dit en een snufje van dat, dat is voor mij magie. Dan haak je in op elementen en dingen uit je directe omgeving. Het is natuur. En bij Pieter die is veel, ... hoger bezig, ofzo, ik weet het niet.
En die heeft het daar dus niet mee. Nou, die had dus een prachtig ritueel opgezet en toen zijn we allebei met onze eigen inbreng, hij kijkt niet op mij neer, ik kijk niet op hem neer, dat proberen over mekaar heen te laten vallen, en we hebben een grandioos ritueel gedaan. Het voelde ontzettend goed aan en nou: dat was het dan. Ik geloof een paar maanden later, verder plozen we alle kranten uit, en een paar maanden... Nee, ik geloof niet eens een paar maanden, het was maar twee maanden eh, kom ik bij kennissen... Nee, niet bij kennissen, laat ik het goed vertellen, bij klanten, hier uit de buurt. Ik was nog nooit in deze buurt geweest. Op een avond uitgenodigd bij meer mensen en ik kwam hier het straatje binnen en ik dacht: O, wat is dìt een leuk straatje. Dit is te gek! Dit stuk van Breda ken ik helemaal niet. Dus we hebben hier rondgekeken, nou; schattig! Dat was op een vrijdagavond en op een zaterdagmorgen stond er in de krant, na veel gezien, plus en minnen en doen... Stond er in de krant Ranonkelstraat, een groot pand. Nou zoals het op het plaatje omschreven werd, was het precies wat we zochten. Kleine woning kant en klaar met daarnaast om op te bouwen een grote aanbouw; steen, goed onderhouden, maar waar we zelf verder aan konden bouwen. En waar we een centrumpje zouden kunnen inrichten wat we verder wilden uitbouwen. Nou we hadden alles, alles beshreven: Een garage, een ruimte waar je je auto kon neerzetten voor het huis. Je kon het zo gek niet noemen. Zo te zien stond het zo op papier. Dus wij 's morgens d'r heen...

I. Even vergelijken.

R. Ja. Vergelijken. We dachten: nou dit moeten we gaan bekijken. Toen stonden we hier voor de deur, we zagen dat hele kleine huisje en die kleine poort en we dachten: dat bestaat niet, 't klopt niet, 't klopt niet. Toen zijn we naar die mensen toegegaan, die hebben we uit bed gebeld, waar we de avond tevoren waren geweest. Die hadden nog dikke..., dikke katerproblemem. En toen hebben we bij hun uit het raam gekeken en toen zeiden we: nou in zo'n klein huis, dat kàn niet, dat daar zoveel ruimte zit. Nou wij hebben hier 's maandags 's morgens naar de makelaar gebeld. En nou ja het was diezelfde dag in kannen en kruiken. We zijn hier gaan kijken en we dachten: nou, dit ìs het.
Achteraf, nu we hier wonen zeggen we: we hadden best een tuin gewild. En we zijn gaan kijken maar we hebben helemaal geen tuin gevraagd. Geen momènt aan gedacht. Die hebben we dus ook niet gekregen.

I. (lacht). Niet aan gedacht..

R. Ja, daar hadden we gewoon niet aan gedacht. We hadden àlles beschreven, maar we hadden niet aan een tuin gedacht. Dus, we hebben een binnenplaatsje. Zulke maffe dingen! Zo to the point moet je wezen met magie, en het werkt! We hebben het voor een belachelijke prijs, ik geloof 180.000 voor èn de garage èn de straat en het huisje èn dit (aanbouw) hebben betaald, vlak bij de stad. Nou, iedereen die zei: dit is belachelijk, dit kàn niet.

Beschrijving

Een echtpaar is op zoek naar een huis en voert een ritueel uit om hun wens te laten uitkomen. Ze vergeten echter om een tuin te vragen. Na twee maanden vinden ze hun droomhuis, hun wens is op magische wijze uitgekomen, alles erop en er aan. Alleen geen tuin.

Bron

Bandopname: privé bezit Rachèl Gerrits

Commentaar

februari 1997
Beeld aanwezig

Naam Locatie in Tekst

Breda    Breda   

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:21