Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

LOMBO683

Een sprookje (mondeling), zondag 05 november 2000

Hoofdtekst

RdB [tegen de late binnenkomers]: Welkom. Jullie kwamen nog binnen. Wonen jullie hier ook in de buurt?
Meisje: Ja. Nou ja...
RdB: Niet hier in de buurt?
Meisje: Niet in Lombok, nee.
RdB: Dat is jammer.
Meisje: Ja, dat vind ik ook.
RdB: Ja, anders had ik even die Nigeriaanse overbuurvrouw geïntroduceerd. Dan hadden jullie misschien gezegd: Ah, die kennen we! Die woont bij mij schuin tegenover, en die geeft mij altijd goede raad.
Die zegt dan tegen me: "Ha jongeman, het wordt tijd dat jij eens een keer gaat trouwen. Nou ben je al 34 en nou heb je nog steeds geen vrouw. En je ziet er nog leuk uit ook, dus daar kan het niet aan liggen."
En dan zegt ze er altijd achteraan, dat haar man vroeger ook maar niet kon beslissen. "Ja, want die had drie meiden, die achter hem aanliepen. En nog maakte 'ie niet de keuze om te trouwen. Mannen zijn allemaal hetzelfde," zegt ze dan.
En dan vertelt ze altijd dat verhaal. Die belevenis van haar man, toen 'ie nog in Nigeria woonde. Hij woonde in een klein dorpje, en in het naburige dorp, daar woonden drie meiden. En ze waren alledrie verliefd op hem. En hoe! Totaal verliefd! Ze stuurden hem briefjes, ze liepen hem de hele dag achterna, ze gaven hem kadootjes en fluisterden leuke dingen in zijn oor. Ze maakten hem helemaal het hof. En hij deed maar alsof er niks aan de hand was.
En op een ochtend kwam het eerste meisje naar hem toe en zei: "Kom morgenavond naar mijn huis. Dan zal ik lekker voor je koken. Dan maak ik een groot vuur en dan steek ik de kaarsjes voor je aan, en dan zul je een onvergetelijke avond hebben."
Nog diezelfde dag kwam het tweede meisje naar hem toe, en zei: "Kom morgenavond naar mijn huis. Dan zal ik lekker eten voor je koken. Ik kan heel goed koken. En dan maak ik het gezellig, dan maak ik een vuur en dan bezorg ik je een onvergetelijke avond."
Ja, jullie voelen hem al aankomen. Nog diezelfde middag kwam ook het derde meisje naar hem toe en nodigde hem uit: "Kom naar mijn huis, dan kook ik lekker voor je. En dan maak ik vuur en dan leg ik lekker wat kussens op de grond, en dan heb je een hele fijne avond."
De volgende dag ging de jongen op pad. Hij wandelde van zijn dorp naar het dorp van de meisjes toe, en op een driesprong bleef hij stilstaan. Eén pad liep in de richting van het huisje van het ene meisje, het andere pad in de richting van het tweede meisje, en het derde pad in de richting van het laatste meisje. Hij stond een tijdje na te denken en liep toen vol goeie moed in de richting van het eerste huisje. Maar halverwege bleef hij stilstaan. Hij begon te twijfelen. Hij draaide om en liep weer terug naar de splitsing. Toen besloot hij om te lopen in de richting van het tweede huisje. Maar na een paar meter bleef 'ie al stilstaan. Hij draaide zich om en liep terug. En toen besloot hij om te lopen in de richting van het derde huisje. Maar na een meter of tien, draaide hij zich weer om. Hij liep weer terug naar de splitsing en daar bleef 'ie een hele tijd staan. Hij voelde ongelooflijke twijfel. Want als 'ie naar het eerste meisje zou gaan, dan zou hij meisje twee en drie misschien ongelooflijk teleurstellen, maar als 'ie naar nummer drie zou gaan, zou 'ie misschien wel met de verkeerde vrouw trouwen, en zijn leven lang spijt hebben. Hij drentelde daar heen en weer, ongeveer een kwartier lang, hij werd ontzettend wanhopig, hij wist niet meer wat hij moest doen, en uiteindelijk trok 'ie zijn mes, en stak zichzelf door het hart heen! Het eerste meisje zat in haar huis op de gast te wachten. En net voordat zij boos werd, viel haar een oud spreekwoord in - dat zei haar grootvader altijd: 'Word niet boos op een gast die niet op komt dagen, voordat hij veilig thuis gearriveerd is.' Dus ze besloot op onderzoek uit te gaan. Ze liep het pad af, ze kwam op de splitsing, en daar zag ze haar geliefde midden op de weg liggen, in een grote plas bloed.
Ze viel huilend op haar knieën neer en jammerde: "Ik zal over jou waken! Zodat de vogels je ogen niet uit kunnen pikken."
Het tweede meisje zat ook te wachten. En net op het moment dat ze ongelooflijk boos wilde worden, viel haar dat spreekwoord in dat haar grootmoeder altijd zei: 'Word niet boos op een gast die niet op komt dagen, voordat hij veilig gearriveerd is'. Dus ze besloot op onderzoek uit te gaan. Ze liep over het pad, en daar, op de T-splitsing, zag ze haar geliefde liggen. En naast hem zat haar buurmeisje, jammerend en schreeuwend. Als versteend stond ze toe te kijken. Ze wist niet wat ze moest doen. En toen ineens zag ze het mes liggen. Ze pakte het mes en volgde haar geliefde in de dood.
Het derde meisje had inmiddels koud eten. Ze begon al boos te worden, maar toen ineens viel haar dat spreekwoord in: 'Word niet boos op de gast die niet op komt dagen, voordat hij veilig gearriveerd is'. Ze liep het pad af in de richting van de driesprong, en wat ze daar toen zag...! Haar geliefde lag dood op de grond. Haar ene buurmeisje lag d'r naast en de derde, die zat daar jammerend op haar knieën en over hem heen gebogen en jammerde dat ze over hem zou waken. Ze besloot ogenblikkelijk te handelen. Ze rende terug naar haar huisje en haalde daar een magisch poeder. Ze blies het poeder in de neusgaten van de jongen. Hij opende zijn ogen en stond op. En toen blies ze het laatste restje poeder in de neusgaten van het meisje, dat dood op de grond lag. En ook zij stond op. Uiteindelijk heeft deze jongeman op grond van deze gebeurtenis de keuze kunnen maken met wie hij nou wilde trouwen. Nou is aan jullie de vraag om uit te vinden, wie van deze drie vrouwen dat is geweest.
[Publiek lacht]
Is hij gegaan voor de vrouw die op haar knieën viel en zei dat ze desnoods de hele nacht over hem zou waken, zodat de vogels zijn ogen niet uit zouden pikken? Of is hij gevallen voor de vrouw die haar geliefde volgde in de dood? Of is hij getrouwd met de vrouw die hem weer tot leven wekte? En niet alleen hem, ook haar rivaal die daar op de grond lag. Kortom: wie denken jullie nou dat die buurvrouw van mij is, die getrouwd is met deze man? Zeg het maar. Wie? Met wie is hij getrouwd?
IvE: Met een vierde vrouw misschien.
RdB: Met een vierde vrouw? Waarom dan? Zijn deze niet goed genoeg? Hebben ze niet genoeg gedaan?
IvE: Er is misschien nog wel een vierde vrouw.
RdB: Een vierde vrouw... Ja, meestal als ik deze vraag stel, dan duurt het even voordat iemand komt met de suggestie dat er nog een andere vrouw in het spel is, maar... Wat vindt u d'rvan?
Meisje: Nou, ik zat ook te twijfelen tussen nummer drie en een vierde vrouw.
RdB: En waarom nummer drie dan?
Meisje: Uhm, omdat zij vooruit denkt. Zij heeft een goeie oplossing.
RdB: Ben je het daar mee eens?
RW: Ik had ook nummer drie wel, zo van: dat lijkt me een goeie echtgenote.
[Publiek lacht]
RdB: En jij?
Ander meisje: Alledrie.
Derde meisje: Alledrie.
Ander meisje: Alledrie.
Derde meisje: Koninklijke familie.
Vierde meisje: Dat kan in Nigeria.
RdB: Dat mag in Nigeria. Of die vierde er dan ook nog bij moet...? [...] Dat moet je die buurvrouw vragen. Als je bij de Golff hier gaat winkelen, dan kom je haar wel eens tegen.
Meisje: Hoe ziet ze eruit?
RdB: Zwart. En een beetje dik. Een beetje gezet. En meestal heeft ze nog een wagentje van de Golff bij zich met heel veel boodschappen d'r in, want die man die uh... die moet natuurlijk eten bij haar thuis. En ze heeft een bril, ze is wat ouder; ze is al tegen de vijftig. En als je te lang naar haar kijkt, dan gaat ze ogenblikkelijk goede raad geven.
[...]
RdB: Wat willen jullie horen?
[Stilte]
TM: Het einde van het Nigeriaanse verhaal.
RdB: Echt waar?
TM: Ja.
RdB: Willen jullie dat ook horen?
[Publiek giechelt]
RdB: Het einde van het Nigeriaanse verhaal... Okee, maar dan moeten jullie me even helpen, hè, want ik ben helemaal niet creatief, dus dan kom ik er niet uit. Einde van het Nigeriaanse verhaal. Goed uhm...
[Stilte]
[Publiek schiet in de lach]
RdB: Ja, ik kom er wel op. Uhm... Noem eens een voorwerp?
IvE: Een voorwerp?
RdB: Een voorwerp.
IvE: Een schoen.
RdB: Een schoen. Goed, een schoen. Nou ja, uhm... Die jongeman die stond daar op die splitsing en begreep dat het nu menens geworden was. Hij moest met één van deze drie vrouwen trouwen. Maar met welke? Hij begreep ook dat hij 't misschien nog een dagje kon rekken, maar dat 'ie het niet te lang uit kon stellen. Dus hij ging naar huis, zette zijn stoel bij de haard en ging er toe over om een plan te bedenken. En toen had 'ie het! Toen had 'ie het! Hij liet bekend maken dat 'ie voor de drie dames een feest zou organiseren. Want hij had uiteindelijk bij hun alledrie het eten koud laten worden, en uh... hij zou nu voor hùn koken. En hij bedacht zich dat hij dan zou kiezen voor de vrouw die de beste tafelmanieren had. Dus hij kookte inderdaad fantastisch. Hij was twee dagen bezig met groente snijden en vlees in de marinade te zetten, en het werd een ongelooflijk leuk feest. En weer kon 'ie niet tot een besluit komen. En toen werden die drie vrouwen zo ongelooflijk boos, die werden zo ongelooflijk kwaad, dat ze 'm het dorp uitjoegen. Ze joegen hem het dorp uit, en tijdens de vlucht van de jongeman naar zijn eigen dorp toe, verloor één van de drie dames onderweg haar schoen. En de jongeman die stond daar, en de dames waren weer naar huis gegaan, en hij stond te twijfelen, en hij liep toch weer een stukje terug... "Zal ik het goedmaken? Maar ja, misschien hakken ze me wel in mootjes", en hij stond weer, hè, dat eeuwenoude gedrentel. En toen zag 'ie ineens die schoen liggen. Niet wetende van wie van deze drie vrouwen deze schoen was. En hij besloot om te trouwen met de vrouw waar deze schoen bij hoorde. En zo ging hij terug naar het dorp. En hij ging bij alledrie de meisjes langs, om hun de schoen te laten passen. En wat wilde nou het geval? Ze pasten hem alledrie.
[Publiek lacht]
Maar ze wilden hem ook alledrie niet meer!
[Vrouw uit publiek: Nee.]
Inderdaad. Uiteindelijk hebben ze het opgelost: hebben ze een zusje tevoorschijn gehaald, die het hele gebeuren niet had meegekregen, omdat ze boodschappen was wezen doen in de dichtstbijzijnde grote stad. En haar hebben ze toen die schoen laten passen, en haar paste 'ie ook perfect. En het heeft jaren geduurd voordat ze dit verhaal te weten is gekomen... Maar toen waren ze al lang en breed getrouwd en geëmigreerd naar Nederland. En nu wonen ze dus schuin bij mij tegenover. Nou, zijn jullie daar tevreden mee?
TM: Jazeker.
(Verteld op zondag 5 november 2000 in houtzaagmolen De Ster in Lombok)

Beschrijving

Drie meisjes zijn verliefd op dezelfde man. Ze nodigen hem 's avonds te eten uit, maar hij kan op de splitsing geen keuze maken naar wie hij toe zal gaan. Wanhopig pleegt hij zelfmoord. Het eerste meisje waakt bij hem. Het tweede meisje pleegt zelfmoord en volgt hem in de dood. Het derde meisje blaast toverpoeder in hun neus en wekt hen weer tot leven. Het publiek mag uitmaken, welk meisje de man tot vrouw kiest. De verteller maakt het verhaal later aldus af: de man zal nu koken voor de drie meisjes, en zal degene uitkiezen met de beste tafelmanieren. Weer kan hij geen keuze maken en hij wordt weggejaagd door de meisjes. Eén meisje verliest een schoen. De man zal trouwen wie de schoen past. Hij past ze alledrie, maar de meisjes zijn zo boos dat ze hem niet meer willen. Uiteindelijk wordt er een zusje van één van de meisjes gevonden, en zij trouwt met de man.

Bron

Verteld zondag 5 november 2000 in houtzaagmolen De Ster in Lombok (opname archief MI)

Commentaar

5 november 2000

Naam Overig in Tekst

Nigeriaans    Nigeriaans   

Naam Locatie in Tekst

Lombok    Lombok   

Nigeria    Nigeria   

Nederland    Nederland   

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:21