Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

TINNEV300

Een sage (boek),

250.jpg

Hoofdtekst

286.
't Zol brulluf geven ien 't darp. Den olden Hendriks was vezoch um te komme spölle op zien moneka. Met 't beste grei aan trok e nor 't fees, de moneka aan 't lief. Hi'j had schik ien den buuk, toe te oaver de zandpéédjes deur de Béékse hei kuiere. 't Lek um wel zon brulluf. Den helen aovend vri'j drinke, daor had te noait völ op tege gehad. Ien de wiete was 't geraos van 't fees al te heure. Toe Hendriks eindelijk ien de echterdeur stong, ging der een hoera op of hi'j 't feesvarke was. De taovels en banke wieren aan de kant gefleerd en de monekaspölder kwam op een stoel boaven op een taovel te zitte. Eers kreg e een paar goeie snepskes en toe trok e los. Wat kon dèn Hendriks fijn spölle. 't Ene möpke naor 't andere trok e der uut: schots, polka, mezurka, spaanse wals, "Lang zölle ze lève". De jasse gingen uut en de wier gedrèèid en gezonge of ter gin velègenheid of vedriet meer bestong.
At Hendriks een hötje gespöld had, kwam één van de bediendes met een glèèske en een fles foezel en dan kon e staondebeens de weer een paar nemme. Hi'j wier hoe langer hoe wieriger bi'j ieder glèèske, dat e wegsloeke. Hoe later hoe bèter dat e spölle. Zien hele gezich spölle met. Bezunder ien 't "Drink nog een dröpke", lei e de bli'jschap van den helen aovend. Zien beie vuut trampen op de maot van de meziek. Mor eindelijk mos de leste dans ter toch uut. Keal, wat was dat een end van de taovel nao de grond. Met een smaks zat e ienéns op de leme vloer van de deal en krümmele weer oaverénd. Allemaol lache ze 'm uut. Toe kwamme de breudjes met schink op de taovel.
Hendriks had smach en laaie mor ien offe gin boajem vule. Waorum ook niet? Hi'j wier bedoch as 't beste pead van stal en deej gin mins te kot. 't Geet bèter van de zak dan van den band. Tege twaalf uur trok alles weer op huus aan. Met de trekzak aan de nek kwam Hendriks naoklungele. 't Was een aovend as honning. Gin zuchske wind en de maon as een grote kèès aan de loch. Ien de wiete waren de afzakkende tröpkes te heure, die zonge van "Wi'j gaon nog niet nao huus". Hendriks slakkere zo langzaam veuruut. Mao schik atte nog har! Hi'j zong aan één stuk van "Zute lieve Garretje", en zei alle beum goeienaovend. Zonder 't te marke was e zien pet kwietgeraak bi'j 't strukele ien een karspoor. De maon kek zich dat spöl is aan en 't lek wel aan zien snuut te zien, dat e d'r hups schik ien had. Hendriks slakkere mao wiejer de hei ien. De weg viel 'm lang en 't begon zo te soeze ien zien kop. Now was e bi'jnao bi'j den bult ien de hei. Völ waren de bang veur dén bult, umdat daor duk zwatte katte gezien wazze. En verachtig, Hendriks wier ok al een betje ingstig. De struukskes begonne te ritsele en hi'j kek net zo lang veuruut, opziet en achterum, tot alles begon te bewège. Hi'j har 't noait wille gleuve, mor 't was wezelijk waor. Hi'j zag 't dudelijk. Uut alle struuk kwamme de zwatte katte teveurschien. Een hele zwarm stong der al op de weg en nog altied kwamme de meer bi'j. Hendriks begon te zweite as een os. Wat mos e toch doen? Was e mao veur 't ète weggegaon. Daor kwammen al wat van die zwatte beesten op 'm aan. Toe, as bi'j iengeving, grop e zien moneka en begon te spölle, te spölle. Eiges kon e niet heure wat of e eigelijk spölle, mor 't miek um ien elk geval kloeker. En toe zag e wat e nog noait gezien har. Netjes op de maot van de meziek begonne de katte met te wiege, zittend op de echterpeut. Hi'j spölle gauwer; 't hen en weer wiege wier wuuster. Nao een tiedje begonne de katte te danse. Jao, ik maak ow niks wies. 't Is warkelijk zo gebeurd. Hendriks het 't mien eiges veteld. 't Mot wel een kemiek gezich gewes zun; mor of Hendriks dat toe ook zo gevuuld het, betwiefel ik. Dén spölle 't ene möpke naor 't andere. Eindelijk wis e niks meer. Jao toch, één kon e der nog spölle. 't Was eigelijk gin möpke, mor 't Sint Jans-Evangelie. Umdat e anders niks meer kon, spölle hi'j 't. Heel langzaam. De maon was weggekroape achter de wolke. Hendriks zag niks anders meer as één zwatte plek vriemelende katterugge, -peut en -köp. Aldeur wiege ze met tot e kwam bi'j "En 't Woord is vleis geworre". As deur een barkebessem wiere de katte weggekeerd. De maon kwam weerum.... alles was weg.
Hendriks grop zien moneka goed vas en geisele op huus aan. De volgende marge von zien vrouw um slaopend bi'j de vödeur. Sinds die tied hiet tie bult ien de Bèèkse hei de Kattebult.

Onderwerp

SINSAG 0501 - Der Katzentanz    SINSAG 0501 - Der Katzentanz   

Beschrijving

Na het bruiloftsfeest gaat de oude harmonikaspeler Hendriks op huis aan over de Beekse Hei. Het is 12 uur geweest en hij komt bij een bult, waar dikwijls zwarte katten gezien zijn, wordt een beetje bang en ziet dan zwarte katten uit de struiken komen. Een hele zwerm vult de weg en Hendriks zweet als een os. Enige van die zwarte beesten komen op hem af en als bij ingeving begint hij te spelen, te spelen. Netjes op de maat van de muziek wiegen de katten mee, zittend op hun achterpoten. Hij speelt sneller en de katten gaan dansen en Hendriks speelt het ene mopje na het andere tot hij niks meer weet. Dan speelt hij het Sint Jans-evangelie en als hij komt bij En het Woord is vlees geworden, zijn de katten als door een berkenbezem weggevaagd en Hendriks gaat naar huis. Sindsdien heet die bult op de Beekse Hei de Kattenbult.

Bron

Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.239-241.

Commentaar

Onder de Beeldknop bevindt zich een afbeelding van de Didamse toren rond 1910.
Der Katzentanz

Naam Overig in Tekst

Beekse Hei    Beekse Hei   

Gerritje    Gerritje   

Sint Jans-Evangelie    Sint Jans-Evangelie   

Kattenbult    Kattenbult   

Naam Locatie in Tekst

Hendriks    Hendriks   

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:20