Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

CJ053205

Een sage (mondeling), donderdag 04 december 1969

Hoofdtekst

Myn suster hie in berntsje forlern. Wy hienen der fan op bigraffenis west. 't Wie yn 'e winter. Doe't wy wer thús wienen fan 'e bigraffenis wie 't tsjuster.
Myn frou sei: "Der hingje noch in pear lekkens bûten op 't bargehok. Dy sil 'k even ynhelje."
Hja gong der út, mar doe't se wer yn 'e hûs kom, sei se: "Nou is 't net bêst, nou is 't bêste fan 'e beide lekkens fuort. Dat ha se grif stellen."
Ik sei: "Nou haw ik minsken yn 'e rekken." Ik neamde de nammen. "Wyste hwat?" sei 'k, "der moest in teken gebeure."
Ik sei: "As dy minsken dat dien ha, dan mei fan har earste geit dy't lammet, de geiten deageboaren wêze."
It duorre sahwat in maend, tink, doe kom de frou by ús en sy gûlde sa. "De jonge geit," sei se, "wie oan 't lamjen en dy is stoarn."


Beschrijving

De zus van de verteller verliest een kindje. Als de familie thuiskomt van de begrafenis, merkt de vrouw van de verteller dat het mooiste exemplaar van twee van haar lakens gestolen is. De verteller heeft een vermoeden wie het laken gestolen heeft - een bepaalde vrouw. Hij zegt dat er een teken zal verschijnen als zijn vermoedens juist blijken. Als de desbetreffende vrouw daadwerkelijk de dader is, zullen van haar geit alle jongen dood geboren worden. Het komt precies zo uit.

Bron

Collectie Jaarsma, verslag 532, verhaal 5 (archief MI)

Commentaar

4 december 1969

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:21