Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

SCHOLTE001

Een mop (mondeling), dinsdag 27 november 2001

499.jpg

Hoofdtekst

Wij hebben altijd zegd van 'die opa die logt, die logt over een sloot woar een kikker in zit, woar hailmoal geen kikker in zit'. Zo kon ie laigen. En bie elke zin seit ie 'das stervenswoar, dan zal k ie dat vertellen'. En zo haddie 't op bepoald moment over een olde kammeroad van hem, Koene Sijp, die kwam uit Munnekemour, en da was een neef van Harm Hijsa en Harm Hijsa, was een man die had zich teruggetrokken in 't Iesbos hier achter in de Beetsen. Die man had kwestie had met de familie over een erfenis enne das aaltemoal aflopen en nou heb ie dacht: dese wereld doar heur ik nait in, ik trek me terug in de woestijn. Maar ja, de woestijn dat was ver weg, dus hij ging in de beets in een bossie wonen. Daar hat ie zichzelf een hut voor zichzelf bouwd. Nou proat ik over een man over een periode zo, hij is in de joaren fiefteg overleden en in de joaren daarteg is hij doar terecht gekommen. En die man die leefde hail sober in een hut en hij leefde eigenlijk van de dingen dat de mensen oan 'm gaven. Nou en dat kwam eh, kwam em wel goud uut. Hij is stapelold worden, want dan kwam dij mit een brood langs en dan dij mit eeh mit een eeh mit een eh ham, of schinken zoals wie dat zeggen, of een metworst. Dus die man had een vrij rejoal leven, in die hut van hom. Maar wat die man ook altijd zei, want dat die man altijd boeten deure was, hij zat altied dik onder een deken, doe kwam hij eerst ook te roade van, hij kon in aan die mensen zain wat ze mekaaiern. Dus als ze aan ainen hert even zeiden van 'nou, doe most wel kold maarken met die lever', dan kon 't niet blui/aisterg / blaikscheet of zo dus dat kon ook wel zain an zien gezicht natuurlijk. Dan zeggen ze 'maar hij zegt dat ik last van mien lever heb, hou kwail ik dat', hè zo ging dat altied. Of doe hest last van een nierstain en als ainen op een krat bier moar ging zitten, ja, dat was te veel bier drinken maar dan most ie zörgen dat ie zijn nierstainen weer krigst. Maar afijn, over dij man, dij was zo'n meroakel. Dij proate als brugman, als dan aine bie hem kwam, en hij kon soms ook hail swiegsoam wezen. En mijn grootvoader zei altied die zegt die vertelde wel eens een verhoal over ain of andere witte periode, zo november maart, dat mog wel end wieve west wesen, en dan denk je zo van wieve, wieve dit en dat. Dou vloog der een, dan woonde ik nog op de olde riefhuus boven de eeh de boerderij, op een boerenploatse, en dan vloog daar een koppel gaanzen boven, gaanzen hè, in de lucht. En wat dat eigenlijks is, van nou een koppel gaanzen dat is eten. Dat was glìn kolle poep. Dus wat dee ie, hij eh trok klomkaggel uut bozzem voort, luipt noar kelderkast en pakte een vuurbuks en ging onder de schasta stoan en een beetje zitten te kuren en dan zag ie weer een poar ganzen die heurde en zag ie ze boven z'n plek dan schoot ie een schot hoagel na boven. En jawel heur, da vallen twoalf ganzen uut de lucht. Nou hat hij dus ook een jachthond, nou en ja zo'n jachthond ja, da's die mot het gauw der op aankomen om die ganzen eeh noar binnen te hoalen, want ja, het is redelk kold daboeten, dus hij wil op een bepoald moment die Hector aansporen om naar boeten te gaan om die ganzen uut tochtsloot te hoalen. Achter ons boerderij was een tochtsloot doar waren ze aalmoal mit mekoar invallen, dat moet ik er ook even bie vertellen. Maar ja, die eeh die hond die eh dacht bie zichzelf van eeh doe kanst mi mi bie de pot op, goa zelf maar hin. Dus die bleef gewoon rustig liggen. Ja, dan most ie der zulf weer aan die handen der aan en dan had ie dacht een poar dikke stevels aantrokken, weet je wel hoge stevels kan je mee de sloot in goan, en die het der twoalf ganzen uuthoalt en een dikke jute zak achter op nek aan en dus weer tegen de sloot op klaauwsterns en kwam hij tuus. Die dacht dacht inains: 'wat wimmelt doar toch tussen mien eeh, in mien stevels?' Nou, da's stapelswoar wat ik jou nu vertel. Doe zatten wel fatteg dikke oalen in, zo dik als stoupoten. Paling hè, oalen. En zo ging dat al zo deur hè, was nog meer laigen nog meer laigen en nog meer laigen...

Onderwerp

AT 1894 - The Man Shoots a Ramrod Full of Ducks    AT 1894 - The Man Shoots a Ramrod Full of Ducks   

ATU 1894    ATU 1894   

Beschrijving

Harm Hijsa woont teruggetrokken in het bos. Hij leeft van wat de mensen hem geven. Zijn gave is dat hij aan mensen kan zien wat ze mankeren. Op een winteravond ziet hij een koppel ganzen vliegen. Hij pakt zijn geweer en schiet in een keer twaalf ganzen neer. Als zijn hond weigert om de ganzen op te halen uit de sloot waar ze in gevallen zijn, gaat hij er zelf heen. Terwijl hij naar huis loopt merkt hij dat er iets in zijn laarzen zit. Het blijken alen te zijn.

Bron

bandopname 27 november 2001 (archief MI)

Naam Overig in Tekst

Koene Sijp    Koene Sijp   

Harm Hijsa    Harm Hijsa   

Hector    Hector   

Naam Locatie in Tekst

Iesbos    Iesbos   

Munnekemour    Munnekemour   

Munnikemoer    Munnikemoer   

Beetsen    Beetsen   

Plaats van Handelen

Munnekemoer    Munnekemoer   

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:21