Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

CJ087402

Een sprookje (mondeling), vrijdag 30 juli 1971

Hoofdtekst

Der wie in mantsje, dat soe to kuijerjen yn 'e bosk. Hy wie noch mar in lyts eintsje de bosk yn, doe seach er in dead fûgeltsje lizzen. Doe tocht er: dat beestje hat sokke moaije fearkes, dat stek ik mar yn 'e bûse.
Hy wie noch mar in lyts eintsje fierder, doe seach er in levend fûgeltsje yn 'e toarnen sitten. Dat wie àl sa'n moai dierke. Dat, dat stuts er ek yn 'e bûs.
Hy tocht by himsels: nou mat ik mar wer op hûs oan, mar doe wist er it paed net mear. Hy wie fordwaeld. Hy mar rinne en mar rinne en ja, doe seach er op it lêst yn 'e fierte in ljochtsje. Hwant it wie yntiids al tsjuster woarn. Dêr stevene hy op ôf en doe kom er by in hûs, dêr wenne in reus yn.
Hy kloppe oan en sei: "Kin ik hjir fannacht ek sliepe?"
"Jawol," sei de reus, "kom der mar yn." Hy tocht by him sels: dan fret ik him moarn op.
Mar de reus hie mar ien bêd, dat wie it greate bêd, dêr't er sels yn slepte. Hy sei tsjin 't mantsje: "Dû mast mar yn myn bêd sliepe." En doe tochte er by himsels: dan saegje ik him fannacht dwarstroch.
Mar dat mantsje tochte: - Sa'n ûnbidich-great bêd, dat is fiersto mânsk foar my; ik kin better yn in lyts hoekje lizzen gean. - En dat die er ek.
Dy nachts kom de reus mei in hiele greate sage en dêrmei sage er it bêd dwarstroch. Hy tochte: nou is 't mantsje dea.
Mar de oare moarns, dêr kom it mantsje fan 't bêd ôf en stapte oer de flier. Doe woarde de reus kjel en hy sei: "Ik sil dy it leven bihâlde litte, mar dan mastû yn steat wêze twa dingen to dwaen, dy't ik ek doch." Hy tochte by him sels: dat kin er doch net, en dan meitsje ik him dea.
Earst moest it mantsje in stien sa bot knipe, dat it wetter der út kom. En de reus krige sels in stien fan 'e groun en hy knypte dêr mei safolle kracht yn, dat it wetter kom der út.
"Och heden," sei 't mantsje, "dat is suver neat." En hy helle it deade fûgeltsje ta de bûse út en knypte dêr yn, dat it focht der út kom.
Dat hie de reus net tocht, mar hy hie nòch in taek. Hy sei tsjin 't mantsje: "Nou mast in stien omheechsmite en wol sa heech, dat er earst nei in ûre weromkomt." En de reus krige wer in stien en dy smiet er omheech, en nei in ûre, doe kom dy stien wer del.
"Och heden," sei 't mantsje, "dat is suver neat. Ik kin him wol sa heech smite, dat er hielendal net weromkomt." En doe helle er it levende fûgeltsje ta de bûse út en dat liet er los, en dat fleach fuort, en sy seagen it net wer.
De reus seach yn dat er it mantsje to gering skat hie en hy liet him gean.
(Dit fortelde my in sekere Jehannes Dykstra to Eastemar, gâns jierren lyn)

Onderwerp

AT 1060 - Squeezing the (Supposed) Stone    AT 1060 - Squeezing the (Supposed) Stone   

ATU 1060    ATU 1060   

Beschrijving

Een mannetje liep eens in het bos. Hij vond een mooi dood vogeltje, en stak dit in zijn zak. Ook een mooi levend vogeltje nam hij mee. Na een hele tijd lopen was het mannetje verdwaald, en kwam hij uit bij het huis van een reus. Daar mocht hij wel overnachten. De reus probeerde hem 's nachts op het bed door te zagen, maar hij was in een hoekje gaan slapen. Toen wilde de reus de volgende dag dat ze allebei in een steen moesten knijpen totdat het water eruit kwam. De reus deed dit met een steen, maar het mannetje kneep hard in het dode vogeltje. Daarna zouden ze allebei een steen zo hoog in de lucht gooien dat deze voorlopig niet meer beneden kwam. De steen van de reus bleef wel een uur in de lucht. Maar het mannetje gooide het levende vogeltje in de lucht, en deze kwam helemaal niet meer terug. Toen moest de reus het mannetje wel laten gaan.

Bron

Corpus Jaarsma, verslag 874, verhaal 2

Commentaar

30 juli 1971
Squeezing the (Supposed) Stone & AT 1062: Throwing the Stone

Naam Overig in Tekst

Jehannes Dykstra    Jehannes Dykstra   

Naam Locatie in Tekst

Eastermar    Eastermar   

Oostermeer    Oostermeer   

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:21