Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

WEV007001

Een sprookje (mondeling), donderdag 13 juni 1963

Hoofdtekst

Was es n moal n man, dai hail wat boerderij-n har.
Aine was dr bie, woor e nooit kwam en woor ook anders ganaine hen dös. het spoukde door.
Dr wazzen wol al gounend hen west, man ze kwamen dr nich leevndig weer vot. En nôn kön e er gainend meer op kriegn.
In dat hoes woonden drai zwaarde kerels. Dai huivden elk en aine dood, dai t woagde um bie heur tekomen.

Op n dag zee de man:“Wel dr hen duurt, mag de boerderij hollen.”
Hai har dou n grode knecht; dai hedde Jan.
Jan zee:“Ik woag dr op.”
Dou lutje knecht heurde, dat Jan noar de zwaarde kerels gung, stelde-e veur um mit te goan.
Dat mög wol, en zo trokken de beide jonges noar t spoukhoes.

As ze bie t hoes komen, is dr niks te zain. Zai goan noar binnen, loopn de haile boerderij deur, man vinnen gain biezunders,
Dan goan ze man in keukn zitn en wachtn of.
En joa heur; inains komt dr gestommel en door gèèt deur oopn.
De drai zwaarde kerels komen dr aan; zai hebben n liekkiste bie zuk en zetn dai op de vlouer.
Lutje knecht wör doadelk zo benaud, dat e under de bedstee schoot; door bleef e stil zitn.
Man Jan sprong overènne en zee:“Hebben ie man ain kiste bie joe? Wie binnen mit ons twai-end.”
Kerels zeden niks, en gungen deure weer oet.
Jan luip noar de kiste, reet deksel dr of en, o wai, dou sprong dr n kerel oet; n vent mit haile laange board.
Veur dat Jan wat zegn kön, was d kerel ook al weer tou deure verdween-n.
Lutke knecht bleef under berre, en Jan gung weer op stoule zitn.

Eevn loater begunt boovn in t schöstain te rommeln. Jan kik omhoog en dan zeg e:“O, gek, wat zul-we nôn beleevn?”
Door komen twai bain-n under tou t schöstain oet; en dan nog n stuk kerel; allennig n lief.
Dai haalve kerel smakt op grond en blif lign.
En dan begunt t weer te rommeln boovn hum. Door komt t ander stuk kerel aan. t Is dezulfde as dai in de kiste zeetn har.
Dou was d kerel weer hail.

“Ziezo,” zee Jan, “en nôn vertel man es, wel doe bist.”
Kerel zee niks.
“Hé, kanst de bek nich oopn doun olle, woor komst vot?”
Gain geluud.
“Man dat is toch singelier; hest gain prootn leerd?”
Man d kerel bleef stief op stoule zitn en gaf gain kik.
“En nôn”, zee Jan, “zalst de moele oopn doun en aans za k die.”
Dou greep e de taange en langde hum dr poar besten over.
Man de vent zee nog niks; hai stuk de hand in d buutse en huil dr n scheermes oet. En doarmit begunde-e zuk te scheern.
“Wacht eevn”, ruip Jan. “dat zal ik wol doun.”
Jan pakde t scheermes en scheerde de kerel hailemoal koal.De board gung dr of en t hoar van de kop ook.

Dou Jan mit t scheern doan was, begunde de vent te prootn.
“Kiek”, zee e, “dat is nôn dien geluk west, dast mie hailemoal koal scheerd hest. Vrouger heb ik n keer aine oetscholn veur koal-kop. Noa dai tied heb ik nooit meer rust had;
Ik zol nich rustig staarven können, veurdat mie aine koal muik. Dat hest doe nôn doan.
Anders warren de drai zwaarde kerels komen en hadden die doad moakt. En nôn goa k vot.”

Jan hef de zwaarde kerels nooit weer zain en de boardkerel ook nich.

En zien boas hef hum de boerderij geevn.

Onderwerp

AT 0326 - The Youth Who Wanted to Learn What Fear Is    AT 0326 - The Youth Who Wanted to Learn What Fear Is   

ATU 0326    ATU 0326   

Beschrijving

Eigenaar van vele boerderijen bezat ook een boerderij waar hij nooit kwam en anderen ook niet heen durfden. Het spookte er.
Degenen die er heen gegaan waren, waren niet levend teruggekomen.
In het huis woonden drie zwarte kerels die iedereen die durfde te komen dood sloegen.
Toen de eigenaar zei dat degene die naar de spookboerderij durfde de boerderij mocht houden, waagde zijn grote knecht Jan het er op. Samen met de kleine knecht ging hij op pad.
Buiten en binnen de boerderij zagen ze niets bijzonders. In de keuken gingen ze afwachten op wat ging gebeuren. Ineens stormen drie zwarte kerels binnen, met een lijkkist. De kleine knecht schoot onder de bedstee. Jan sprong over de lijkkist en merkte op dat ze met z'n tweeën waren. De kerels zeiden niets en gingen weg. Jan haalde het deksel van de kist, waarop een kerel met een hele lange baard er uit sprong en de deur uit ging.
Even later begon het in de schoorsteen te rommelen en kwamen twee benen en alleen een lijf uit de schoorsteen. Weer rommelde het en kwam het andere deel van de kerel er uit. Het was dezelfde man als die in de kist had gezeten.
Jan zette de beide stukken op elkaar zodat de kerel weer heel was.
De man praatte niet, maar pakte een scheermes uit zijn zak. Hij begon zich te scheren. Jan pakte het scheermes en schoor de man helemaal kaal, zowel baard als hoofdhaar.
Na het kaalscheren begon de man te praten. Jan had geluk gehad dat hij de man had kaalgeschoren. De man had vroeger iemand uitgescholden voor kaalkop, waardoor hij nadien geen rust meer had gehad. Hij zou niet rustig kunnen sterven, voordat iemand hem had kaalgeschoren. Als Jan dat niet had gedaan, waren de drie zwarte kerels gekomen die Jan gedood zouden hebben.
Jan heeft de drie zwarte kerels nooit meer gezien en ook de baardkerel niet.
En zijn baas heeft hem de boerderij gegeven.

Bron

Collectie Wever, verslag 70, verhaal 1 (Archief Meertens Instituut)

Commentaar

13 juni 1963
The Youth Who Wanted to Learn What Fear Is

Naam Overig in Tekst

Jan    Jan   

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:21