Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

WEV008906

Een sage (mondeling), zaterdag 17 april 1965

Hoofdtekst

Ik kan joe nog wol meer verteln over vrouger; dingen dai k mit moakt heb of dai mie verteld bint.

Dat gebeurde wol meer, dat ze mit de duvel te moakn kreegn. Ain keer heb k dr wat van mitmoakt.
t Was op n oavend en ik was bie de boer in hoes, woor ik dainde.
Wie zatn zo wat te prootn en dou zee ain van de wichter: “Ik heb de waske ja vergeetn, dai lig nog hop blaike.” Zai geet noar boetn um de boudel op te hoaln, man komp eevn loater weer; hailndaal verballerd en rop: “Wat ik non toch wol zain heb, dat wai k nich, man dr luip n roar ding bie de waske.”
Wie wurn al wat baange, man de boer zee: “Och, schiet wat, ik duur (durf) dr wol hen, al luip duvel dr zulf ook.”
Hai geet tou t deure oet, man komp hail nich weer. In t lest, wie dr hen te zuikn; door lig e tuskn de waskeplunnen, bewusteloos.
Wie hebt hum in hoes droagn en op berre legd.
Hai kun nog zegn: “Vergriep joe nooit aan dingen, woor ik mie aan vergreepn hebbe”.
Dat was t leste; de andere dag was e dood.

Beschrijving

Maakte ontmoetingen met de duivel mee. Boerenmeid gaat 's avonds was van de bleek halen, maar komt verbijsterd terug. Er loopt een raar ding bij de was. De boer is niet bang, gaat naar buiten, maar komt niet terug. Als ze hem gaan zoeken ligt de boer bewusteloos tussen de was.
Als hij op bed wordt gelegd kan hij als laatste nog zeggen dat men zich niet aan dingen moet vergrijpen waar hij zich aan heeft vergrepen.
De volgende dag was hij dood.

Bron

Collectie Wever, verslag 89, verhaal 6 (Archief Meertens Instituut)

Commentaar

17 april 1965

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:21