Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

WEV004902

Een sage (mondeling), maandag 25 februari 1963

Hoofdtekst

Veurloop.
Honden waiten wat. ‘k Heb ’t zölf mitmoakt. ’t Zel nou 35 joar leden wezen. Op ’n zoaterdag zaggen wie aal moar ’n hond bie daip langs lopen. Ik zeg nog: “Dat wai ‘k nait, ’t liekt mie nait goud tou. Doar kon best gau aine verdrinken.” En d’ander dag, toun ‘k uut kèèrke kwam, ruipen ze mie al in de muide: “D’jong van P. is zo net verdronken.”
’t Was ’n kwoajong, dei altied mit zien bruier in ’t daip zat. Dizze raize har ‘e ongelukkig west. Noa tied hol ik honden in de goaten, as ze stoan te janken. En oksters ook; dei brengen ook berichten over, dat d’r gau ’n staarfgeval komt.

Onderwerp

SINSAG 0486    SINSAG 0486   

Beschrijving

Honden weten veel. De verteller maakte het zelf mee toen hij een hond maar steeds bij het kanaal zag lopen. Het leek hem niet goed, er zou gauw iemand kunnen verdrinken. De volgende dag riepen mensen hem toe dat er een jongen was verdronken. Na die tijd hield hij jankende honden goed in de gaten. Net als eksters, die brengen ook berichten over dat er gauw een sterfgeval komt.

Bron

Collectie Wever, verslag 48, verhaal 2 (Archief Meertens Instituut)

Commentaar

25 februari 1963
Andere Todesvorzeichen

Naam Overig in Tekst

P.    P.   

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:21