Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

BJANSS082 - De onzichtbare weerwolf

Een sage (boek), 1978

Hoofdtekst

In Braambosch, een klein gehuchtje onder Riethoven, moet vroeger ook eens een weerwolf hebben rondgezworven. Dat moet een eigenaardig wezen geweest zijn: men hoorde hem lopen, men hoorde hem hijgen, men kon zelfs zijn gewicht op zijn rug voelen, maar men zag hem nooit. Soms had hij een belletje om zijn nek. Dan hoorde men dat belletje rinkelen en dan wist men dat de weerwolf in de buurt was, want ook dan zag men hem niet. Vanwege dat belletje werd de wolf ook wel de ‘Belleman’ genoemd.
Een man uit Riethoven moet eens kennis met hem gemaakt hebben toen hij ’s avonds in een dronken bui huiswaarts ging. Overmoedig, wat dronken mensen meer zijn, riep hij, toen hij op de plaats kwam waar de weerwolf meestal verbleef: ‘He, Belleman, kom nou maar eens voor de dag, je kunt me niet bang maken!’
En jawel hoor! Daar kwam Belleman aan, want op hetzelfde ogenblik voelde de man uit Riethoven een loodzware last op zijn schouders, die hij behield tot hij geheel uitgeput thuiskwam.
Dan was er nog een slager uit Zeelst die op een avond met zijn makker door de Biezenkuilen wandelde. Plotseling voelde hij hoe er een grote hond tussen zijn benen liep. Hij keek en keek, maar zag niets. Hij vroeg zijn vriend of die misschien iets zag, maar deze schudde het hoofd. Toch voelde de slager net zo lang die hond tussen zijn benen tot hij thuiskwam. Toen pas was hij de hond kwijt.
Die hond moet ongetwijfeld een weerwolf geweest zijn.
Tenslotte liep vroeger in Veldhoven een man eens met zijn twee kameraden ’s avonds over een stille landweg. Plotseling voelde de man hoe een hond langs zijn benen schuurde. Eerst aan de linker-, dan aan de rechterkant.
‘Ga weg hond, ga weg hond!’ riep hij uit.
De twee kameraden vroegen verwonderd of hij gek geworden was.
‘Maar zien jullie die hond dan niet?’ vroeg de man.
Zijn beide vrienden schudden hun hoofd, nee, ze zagen niets.
En plotseling begon de man als een dolle rond te springen en riep luid: ‘Help! Help! Hij pakt me, hij bijt me! Help! Och, help me dan toch!’
Toen rende de man weg. Hij liep wat hij lopen kon en was weldra niet meer te zien.
Ook deze hond moet ongetwijfeld een weerwolf zijn geweest, die zich onzichtbaar gemaakt had en met de man had willen stoeien.
Het moet echt geen flauwekul geweest zijn, want de man heeft later de schrammen op zijn rug en wangen laten zien.
Niet aan mij, want daarvoor is dit verhaal te lang geleden gebeurd.

Onderwerp

SINSAG 0801 - Werwolf lässt sich tragen.    SINSAG 0801 - Werwolf lässt sich tragen.   

Beschrijving

Voorbeelden van onzichtbare maar hoorbare weerwolven die mensen op weg naar huis vergezellen.

Bron

B. Janssen: Het Dansmeisje en De Lindepater – Sagen en legenden uit Kempen, Meierij en Peel. Maasbree 1978, p.101-102.

Commentaar

1978
Werwolf lässt sich tragen. & SINSAG 0805 Werwolf in Hundegestalt als Begleiter (verrät sich am folgenden Tag).

Naam Overig in Tekst

Belleman    Belleman   

Biezenkuilen    Biezenkuilen   

Naam Locatie in Tekst

Braambosch    Braambosch   

Riethoven    Riethoven   

Zeelst    Zeelst   

Veldhoven    Veldhoven   

Plaats van Handelen

Braambosch (Noord-Brabant)    Braambosch (Noord-Brabant)   

Biezenkuilen (Noord-Brabant)    Biezenkuilen (Noord-Brabant)   

Kloekenummer in tekst

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:20