Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

- Hond in de magnetron

Een (),

Onderwerp

BRUN 02000 - The Microwaved Pet    BRUN 02000 - The Microwaved Pet   

Beschrijving

The Microwaved Pet

Tekst

Een vrouw in de Verenigde Staten had de gewoonte om haar pekineesje na het baden te drogen in een licht voorverwarmde oven. Dat ging goed totdat de oven kapotging en zij haar knuffeltje in de nieuwe magnetron stopte met de dood als gevolg. Zij spande een proces aan tegen de fabrikant van de magnetron en won de rechtszaak op grond van het argument dat in de gebruiksaanwijzing niet gewaarschuwd werd voor de kwalijke gevolgen van het opwarmen van huisdieren. 'De hond in de magnetron' (Brunvand: The Microwaved Pet) is in Nederland een van de bekendste stadssagen en is voor veel mensen zeer geloofwaardig. Het verhaal is opgebouwd uit twee delen; het huisdier dat in de magnetron verwarmd wordt en de rechtszaak die daar op volgt. Het eerste deel wordt vaak als een domme en ondoordachte daad beschouwd, terwijl het tweede deel als waarheid wordt aangenomen. Dit heeft te maken met de wijze waarop wij over het Amerikaanse rechtssysteem denken. De hoge schadevergoedingen die mensen in Amerika krijgen voor in onze ogen iets onzinnigs als bijvoorbeeld te hete koffie van McDonald's die een vrouw over haar schoot had gekregen, maakt de gewonnen rechtszaak in deze urban legend heel aannemelijk. Een aantal rechtenstudenten en zelfs enkele experts op het gebied van produktaansprakelijkheid zijn er van overtuigd dat deze rechtszaak daadwerkelijk heeft plaatsgevonden en gebruiken die als afschrikwekkend voorbeeld van Amerikaanse rechtszaken. Van deze stadssage zijn meerdere variaties in de omloop. Het huisdier dat in de magnetron zijn dood vindt, hoeft geen hond te zijn (vaak wordt specifiek verwezen naar een poedeltje of een pekineesje), maar ook katten, vogels en schildpadden vallen onder de slachtoffers. Het baasje is niet altijd een oud vrouwtje, soms is er sprake van een kind en dan met name een jongetje. Hoe het dier in kwestie nat geworden is en daarom gedroogd moet worden, gebeurt ook op verschillende manieren. Meestal is het huisdier net in bad geweest of door de regen nat geworden, soms is het onder een sproeier terechtgekomen. Tenslotte verschillen de beschrijvingen over de uiteindelijke dood van het dier. Het gaat 'gewoon' dood, is gaar gekookt of ontploft en spat uit elkaar. Het laatste komt veel voor, daar deze omschrijving ook het meest tot de verbeelding spreekt. Over levende wezens die verwarmd worden in een oven, opzettelijk of niet, bestaan al langer verhalen. De voorloper van 'de hond in de magnetron' stamt uit 1942 en komt uit Virginia (VS). Het verhaal wordt precies op de manier verteld zoals wij nu een urban legend vertellen; het is gebeurd bij een vriend van een vriend. In dit verhaal verbrandt een kat in de oven en wordt pas ontdekt wanneer de vrouw des huizes het deurtje van de oven opentrekt om haar koekjes te pakken. Een vreselijke geur en rook komt uit de oven en de vrouw valt bijna flauw. Haar kleinzoon schiet te hulp en vindt de geroosterde kat achter in de hoek van de oven. Het onwaarschijnlijke in deze vertelling is dat een kat nooit rustig in een hoekje van een steeds warmer wordende oven zou blijven zitten. Hoewel de kat uit eigen beweging in de oven is gekropen, heeft dit verhaal duidelijk overeenkomsten met onze hedendaagse versie. Niet alleen qua inhoud, maar ook het feit dat het voor waar werd aangenomen en bij een niet te achterhalen persoon heeft plaatsgevonden. Een sage afkomstig uit Rusland wordt ook gezien als een mogelijke voorloper. In dit verhaal plaatst een vrouw een baby in een badje op een niet brandende houtoven. Vervolgens gaat ze naar de buurvrouw en blijft langer weg dan de bedoeling is. Wanneer ze terugkomt, vindt ze haar baby dood, gekookt in zijn badje. Het hout onder de oven was door tocht aangewakkerd. Het onopzettelijk verbranden van een levend wezen is hier het overeenkomende element. Hierna is nog een aantal verhalen te vinden over huisdieren die per ongeluk in ovens of drogers terechtkomen, maar er is ook al sprake van oude vrouwtjes die hun huisdier daarin drogen. 'De hond in de magnetron' ontstaat pas in de jaren zeventig in de Verenigde Staten wanneer de magnetron in huishoudens in gebruik wordt genomen. De onderliggende betekenis van deze urban legend kan samenhangen met de angst voor nieuwe technologie. De oude vrouw die vaak de hoofdrol speelt, staat voor technische onbekwaamheid. Juist omdat ze oud en een vrouw is, is het te begrijpen dat ze geen enkel idee heeft hoe met een nieuw apparaat om te gaan. Dat het dan ook fout gaat, bevestigt dit beeld alleen maar. Bovendien koopt ze de magnetron nooit zelf, maar krijgt het cadeau van zoon of dochter. En over eventuele gevaren van de magnetron was nog niets bekend. De vrouw heeft geen enkel idee wat het verschil tussen een oven en magnetron is. Had ze dat wel geweten dan had ze waarschijnlijk haar hondje niet in de magnetron gedroogd, maar weer een oven gebruikt. Dat kan immers geen kwaad, volgens deze moderne sage. Het blijft natuurlijk een vreemd gegeven om een huisdier in een apparaat te drogen, of dit nu een oven of een magnetron is. Een tweede uitleg die meer betrekking heeft op eerdere versies, doelt op de hechte band tussen het huisdier en de oude, vaak eenzame, vrouw. Zij wil alleen het beste voor haar hond of kat en het drogen van het dier is een daad uit liefde. Als het beestje dan doodgaat en de vrouw alleen achterblijft, worden we geconfronteerd met de angst om eenzaam oud te worden. Als laatste interpretatie kan de overdreven relatie tussen hond en eigenaresse genoemd worden. De hond in kwestie is altijd een klein hondje en is een troeteldier van de vrouw. Zij geeft hem overdreven veel aandacht en gedraagt zich als een moederfiguur ten opzichte van het dier. Voor, met name jonge, mensen is dit een zeer ergelijk en onnatuurlijk gedrag. De abrupte dood van het dier wordt dan ook als grappig ervaren en van medelijden met de vrouw is geen sprake. Dan had ze maar niet zo met haar hond moeten tutten. Na een snelle verspreiding in de Verenigde Staten wordt 'de hond in de magnetron' ook een bekend verhaal in Europa en bereikt in de jaren tachtig Afrika. In Windhoek, Zuid-Afrika, bestaat een versie die niet in Europa en Amerika voorkomt. Het verhaal komt van een veilingmeester die een oudere vrouw aan de telefoon heeft gehad, omdat ze haar magnetron kwijt wil. Ze wil niets meer met moderne technologie te maken hebben. Haar kat was nat geworden in de regen en de snelste manier om hem te drogen was de magnetron. De vrouw zette de stand op ontdooien en binnen tien seconden stonden de haren van de kat overeind en explodeerde het beestje. De veilingmeester heeft de magnetron voor 150 rand verkocht. In Nederland is het verhaal met het rechtszaakgedeelte het meest bekend. Zoals eerder uitgelegd, heeft dat te maken met onze visie op het soms ondoorgrondelijke Amerikaanse rechtssysteem en dat maakt de urban legend voor ons heel geloofwaardig. In de Verenigde Staten komen verhalen waarin kinderen een hond of kat per ongeluk nat spuiten en het vervolgens drogen in de magnetron veel vaker voor. Het aanklagen van de fabrikant wordt juist minder vaak vermeld dan in Europa. Het koken van een huisdier in de magnetron komt helaas in werkelijkheid voor. Het is altijd een opzettelijke vorm van dierenmishandeling, de dader weet heel goed wat de gevolgen zijn. Het gebeurt nooit uit technische onwetendheid, zoals in de urban legend wel het geval is. In de meeste gevallen is sprake van dronkenschap en bijkomende baldadigheid. In 1993 is een advocaat uit Maryland veroordeeld wegens het doden van een kat in de magnetron toen hij in beschonken toestand was. Een ander voorval heeft plaatsgevonden in mei 1999 in een studentenhuis in Amerika (University of Wisconsin-Madison). Een student was boos op een medestudent over een email die hij van hem had ontvangen. Na wat alcohol tot zich genomen te hebben, besloot hij de papegaai van de medestudent in de magnetron te stoppen. De student heeft een geldboete gekregen en moest andere woonruimte zoeken. Over de schade die een magnetron kan aanrichten en het koken van levende wezens, bestaan meerdere urban legends. Een hiervan komt sterk overeen met 'de hond in de magnetron'. Het gaat over een babysitter die stoned wordt tijdens het oppassen en in plaats van de kalkoen de baby in de magnetron stopt. Zij komt hier pas achter wanneer de ouders bellen of thuiskomen en zeggen dat ze helemaal geen kalkoen in huis hebben. (Brunvand: The Hippie Babysitter). Andere verhalen gaan over volwassenen die te dicht bij de straling van de magnetron komen, waardoor hun bloed gaat koken. Dit kan leiden tot de dood of het ontstaan van ernstige verbrandingen van het lichaam die soms amputaties van betreffende lichaamsdelen tot gevolg heeft. Ook kan straling staar veroorzaken. Dit gebeurt door in de magnetron te kijken of naast een magnetron te staan die straling 'lekt'. Dit laatste zou het geval zijn bij oude modellen. 'De hond in de magnetron' is niet alleen als verhaal bekend. In 1998 is een Amerikaanse film uitgebracht, getiteld 'Urban Legend'. Zoals de titel al doet vermoeden is deze film gebaseerd op verscheidene urban legends. Een moordenaar maakt een aantal moderne sagen tot werkelijkheid en laat zijn slachtoffers een vreselijke dood sterven. Ook het huisdier van een van de personages ontkomt niet aan zijn lot en vindt de dood in de magnetron. De band Feo y Loco heeft in 1989 een reggaenummer over deze stadssage gemaakt. Het lied heeft de veelzeggende titel 'Microwave Cat'. I had a little kitty It meant a lot to me I attempted to give it a bath And dry it in the rotisserie [=roosterspit] Don't put your kitty in the oven If it's life you want to save It will cook from the inside out That's what they say about the microwave Oh, not a noise Not a peep or a meow It puts its face to the window And the kitty went kerplow [=kaboem] Put your kitty in the oven It will cook real soon It will blow it will pop out Like a big balloon

Literatuur

Barden 1992, p.155-164; Brunvand 1981, p.62-69; Brunvand 1986, p.215-216; Brunvand 1999, p. 19-23, 290-291; Burger 1992, 132-133; Burger 1995a, p.110-113; Burger 1995b, p.23-27; Wouters 1991, p.39-40.
http://www.urbanlegends.com
http://www.snopes.com
http://www.ulrc.com.au