Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

CBAK0283

Een sprookje (mondeling), donderdag 07 november 1901

bazige dame .jpg

Hoofdtekst

Deer was er es een boer en die was etrouwd. Nou, hai had een best waif, maar het was een groote boazin. Zai daan er werk tois, maar er man most den ok, weer of gien weer, het land in. Nou was het op een goeje keer, loat in de herfst, in het hoagelde, in het sneuwde, in waaie van belang, maar hai most toch nee het land dat meer as een half uur van zen hois lag.
Gien mens zag je den ook op stroat as ja een paardekoopman, die van armoed wel het pad op emoeten had. Hai ree met een paord en waoge, maor op lestent kon zen poard hoast niet meer, dat hai bleef effekes stoan. Deer hoort ie zugte.
Wet ken dat weeze? denk ie. Wie zou er nou nag boite wéze? Maor jawel, deer wier alweer ezucht, dus hai gong er es kaike. In jha, deer agter het hek zag ie ons boertje koud in verkleumd stoan.
"Wat mot jai deer doen?" zait ie.
"Och," zait de boer, "ik hew een best waif, maar ze ken niet heuwe dat ik tois bin."
"Nou," zait de paardekoopman, "dèn mot het nouw tog moar. Stap maar op, den zel ik je tois brenge."
Dat gong an. Nou, ze kwamme goed en wel an en toe most de voerman effetjes opsteke. Ze raakte an de proat in de koopman bleef éte en op lest logeere, want het bleef al maar slecht weer. Nou had de boer een dochter: een weergaas aordige maid en het gong de koopman wel an om van der te scheie, moar hij most tog weg. Moar omdat het hum toch goed bevalle was, kwam ie later nag ers, en nag er es, in hij raakte zóóver dat hie een bietje anslag met er maakte, en op lest dan toch ook maar zou trouwe. Toe ie goed en wel de broigom was en de broid an der eigen was te kleeje, hoorde nie er met er moeder praote.
"Kind," zai ze, "zorg vooral dat je de boas in hois blaive, want dat ben ik ook."
De dochter beloofde dat.
Dat ziet er mooi oit, docht de koopman, moar hai trouwde den tog mit er. Toe ze een poosie etrouwd wazze, ginge ze nee de ouwe lui.
Moeder riep er weer apart in zai: "Nou, ben je de baas?"
"Ja," zait zai, "dat gaat wel, maar nog niet heelemaal."
"Nou, pas op," zai moeder: "denk er om, dat ik ook altijd het hoofd eweest ben."
Meer hoorde nie niet, maar toe nie tois kwam, bespeurde nie wel dat zen vrouw al boaziger en boaziger wier.
Toen ie docht dat het op lest mooi genog was, zai die: "We moste nou nog ers nee je moeder gaan. Het is nouw mooi weer en we benne er in zoo lang niet eweest."
Zai wou dat wel. Dus hai spant in. Hai ment de ouste knol die die had en neemt ook zijn stokouwe hond mee. Nou mogt die hond oud wéze, hai liep altijd tog nog harder den het paord. Dus hai roept: "Achter blijven."
De hond loopt deur.
"Achterblaive," roept ie weer: "Hoor je me niet, pot hier en gunter? As ik het nag er es zeg en je doent het niet, steek ik je gelaik hardstikke dood."
"Achterblaive, zeg ik."
Maar de hond liep deur.
"Vrouw, hou de laisels vast."
Hai er oit en de hond an zun mes erége. Een endje verder stroikelt zen peerd.
"Staan vast," zeit ie.
Weer verder stroffelt het paord alweer.
"Staan vast, zeg ik" zeit ie voor de tweede maal: "As ik het nag er es mot zegge, raig ik je ook an het mes."
Nou, die knol stroikelde weer en hij stak hem zoo dood as een pier. Deer stong de wage.
"We motte tog verder," zai die, "Alla vrouw, jai het haam over je schouwer in het hoofstel om."
"Dat doen ik niet," zai ze.
"Bai sie en la," zait ie: "Nou zeg ik het voor de tweede keer, maar pas op as ik het voor de derde keer mot zegge."
Trillend gehoorzaamde ze en zullie op heur moeder of: hai in de wage met de zwaap in zen hande. Nou, ze hadde natuurlijk veul bekaiks, in de boerin zag ze ook al in de verte ankomme. Dat was natuurlijk een plaizier van heb ik jou deer.
"Wie zouwe dat tog weeze?"
"Het is die."
"Nei," zei een aar, "het is die."
"Main dochter is het vast niet," zai de boerin, "want die is de baas."
Moar jah, toen ze dichter bai kwamme, was het er dochter toch.
"Hoe hew ik het nou met je?" zeit ze.
"O moeder," zai ze, "hou je stil. Hai heb de hond en het paard ook dood estoke, en as ik nag ien keer niet doen wat ie zeit, mot ik er ook an."
Nee die tait hebbe ze een best léve ehad.
(D. Schuurman)

Onderwerp

AT 0901 - Taming of the shrew    AT 0901 - Taming of the shrew   

ATU 0901    ATU 0901   

Beschrijving

Bazige boerin geeft haar dochter na haar trouwen mee ook de baas te zijn in huis. Haar man zint dat niet. Hij stelt haar voor naar haar ouders te gaan, en spant het oudste paard voor de wagen en neemt een oude hond mee. Als de hond drie keer niet luistert en het paard drie keer struikelt steekt hij de dieren dood. Hij dreigt zijn vrouw ook dood te steken als ze niet voor de wagen wil worden ingespannen. Ze geeft toe, en daarna is ze niet meer bazig.

Bron

Collectie Bakker (Archief Meertens Instituut)

Motief

T251.2 - Taming the shrew.    T251.2 - Taming the shrew.   

T251.2.3 - Wife becomes obedient on seeing husband slay a recalcitrant horse.    T251.2.3 - Wife becomes obedient on seeing husband slay a recalcitrant horse.   

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:21