Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

CBAK0290

Een sprookje (mondeling), zondag 22 december 1901

Hoofdtekst

Deer woonde al jare eleeje an het hof in De Haag een rijke menheer. Die had een dochter in ook een zeun.
Nou had ie al ders meer teuge zen zeun ezaid: "Het wordt taid, maat, dat je een vrouw zoeke."
Maar die leek er wel geen zenie voor te hebbe.
Maar op laast zee die: "Goed den, ik wil der wel ien hewwe, maar dan moet er ien wéze die zin in me heb."
Hai zou den op rais gaan. Maar wat doet ie? Hai gong zen eigen verhure as knecht weer ie docht dat maissies in hois ware. In de eerste dienst beviel het hem niks, in de tweede ook niet, maar in de derde, deer ware drie maissies en deer had ie wel zinnigheid in de jongste. Nou verstong ie zoo wat van alles: pianospeule en vioolspeule en meer zuk slag. Nou hadde die maissies een pop, die ja en nee kon zegge, en knikke of schudde as ze haar wat vroege. Nou begraip je wel, dat zukke maissies wel ders vroege of ze een vraier zouwe krijge, in vooral de jongste, en den knikte de pop van ja.
Of ie in de stad was?
Weer ja.
Of ie in de straat woonde?
Ja.
Of ie in hois was?
Ja.
Dus kon het niet aars as de nuwe knecht weze. Dat hoorde hai, maar hai hield hem stiekem. De andere zusters plaagde heur natuurlijk.
"Trouwe met een schoenpoeser."
Maar zij zai niks. Op een goeie keer was de pianomeester er eweest en toe ie weg was en zullie ook weg ware: hij voor de piano. Dat hoorde ze. Wie speult deer? Zullie in de kamer, maar hai weg.
"Dat ken niet aars den de nuwe knecht edeen hewwe," zei de jongste.
"Jij spreke hem ook altijd voor," zeie de aare, en weer plaagde ze der.
Om kort te gaan: hij begon al ders te klooke en op lest vroeg ie der om te trouwen. Dat wou ze wel.
Maar hij had niks as zen viool: of zij er wel bij zinge wou?
Jawel.
Dus zullie same vort. Nou woonde ze wel een dag of vier van De Haag of en overal gonge ze zinge en speule, en dan lozeerde ze in een klein lozementje. Op lest kwamme ze bij een groot prachtig hois.
"Deer kon het wel ers goed worre," zai die: "Leete we deer anschelle."
Dat gong an. Nou was dat het huis van zun ouwelui. De maid herkende num, maar hai wonk dat ze er stil zou houwe. Zoo kwamme ze binne. Zijn vader en moeder hiele der eigen ook goed. In 't eerst was zai verlege, maar op lest gong het beter.
Ten lange leste zei zun vader: "Nou is het mooi genog. Ik ben blij dat je weerom benne."
En toe wist zij meteen dat ze een rijk heer etrouwd had. Ze was er eerst erg mee anehaald, want nou was hij natuurlijk voornamer as zij. Toe het uitkwam, was het natuurlijk een heel hoeraatje, maar ze hewwe toch gelukkig geleefd.
(D. Schuurman)

Beschrijving

Zoon van rijke vader wil wel trouwen, maar alleen met iemand die echt van hem houdt. Hij verhuurt zich als knecht, en komt in zijn derde dienst terecht in een gezin met drie meisjes. Hij wordt verliefd op de jongste, die eens aan haar pop vraagt of ze wel zal trouwen. Die knikt bevestigend, en na doorvragen blijkt dat de vrijer in huis woont, en de knecht moet zijn. Ondanks plagen van haar zusters trouwen ze, en verdienen de kost met zijn vioolspelen en haar zang. Uiteindelijk komen ze bij zijn ouderlijk huis, en vindt verzoening plaats.

Bron

Collectie Bakker (Archief Meertens Instituut)

Commentaar

22 december 1901

Naam Locatie in Tekst

Den Haag    Den Haag   

['s-Gravenhage]    ['s-Gravenhage]   

Plaats van Handelen

Den Haag (Zuid-Holland)    Den Haag (Zuid-Holland)   

Kloekenummer in tekst

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:21