Hoofdtekst
In de buurt van Scheldevaortshoek, gemeente Graauw, bij ’t zogenaamde Lange Pad, ’t huiske staat er nou nog. Kort bij ’t gehucht Rozenberg, woonde bijna ’n honderd jaren geleden een vrouw. Jodoka Lies genaamd. Die in de buurt bekend was om heur dikwijls boze streken die zij uitvoerde. Zij was getrouwd, maar tuurlijk was kinderloos gebleven en heuren man, dat wist iedereen, lag, zol moar zeggn, voor ’n oortje thuis. Op ’n wèrme zomerdag was Jodoka bezig op een korenveld, wordt de tarwe weer gesneeën, mè rapen. En met eur ook een aantal kinderen. Da rapen, u zult da wel weten, was een soort van gewoonte die bijna iedere’n boer toestond en de èrme mensen zeer te pas kwam, zowel voor ’t gezin as voor ’t keutjen, dat er van gevet wierd. “Jodoka!” Roepen een paar kinderen die d’r al ’s van gehoord hebben. “Toe, maakt ons ’s wa muizen?” “’T is goed”, zegt Jodoka, “maar dan moet gij alleen een hand vol vochtige grond bij mij brengen.” En ze maokt van elken hand vol ’n soort van bal en windt daar een strohalm omheen. En dan wrijft ze de bal deur eur handen, en weleer steeds meer muizen, maor allemaol zonder kodde vallen uit eur handen op den grond en rennen weg. Bang, maor toch nieuwsgierig gillen de kinderen het uit. En ’t werkvolk, dat aan ’t graonsnijen is, komt ook toezien. D’n boer, die al van ver gezien heeft dat d’r wa gaande is komt aangelopen. “Jodoka”, zegt èh, “’k zag maar liever dat ge van ’t land afging. Ge haalt de mensen maor van ’t werk me ou vrèmd gedoe.” “Het is goed baos, dan zal’k wel gaon, maor dan gaan’k oe zeggen, ge zult ‘r gauw spijt van krijgen!” “Da zien we dan wel", zegt d’n boer. Poosje later… Tie ist vollop in d’n voer dat volop naar d’n schuur wordt gereden, komt nie verder dan d’n oprit naor de weg en kantelt daar om met d’n wielen in de hoogte! Nauwelijks is de wagen weer recht en opnieuw belaaien of weer kantelt d’n helen boel. Waardeur d’n pèrden zo schrikachtig worden da ’n ze nie opnieuw kunnen worden voorgespannen. “Baos", zegt één van d’n knechten, “Ge begrijpt zeker wel da Jodoka hier d’n hand in heeft?” “’K ga ’t ook gelovn”, zegt d’n boer, en [onverstaanbaar] gaat hij naar ’t huiske van Jodoka. “’K had oe al verwacht baos", zegt ze, “en als ge mij weer laot raopen dan zulde verder geen last meer van mij hebben.” “Nou vooruit dan maar", zegt d’n boer tegen zijn zin. En ’t is gek, maor geen voer graan is verder meer gekanteld. Sterker nog, om den achterstand in te haolen wordt den wagen telkens gevaorlijk hoog opgelaaien, maor geen strootje valt er verder af.
