Hoofdtekst
Een veehandelaar wil bij een boer wat vee gaan kopen.
"Ik zou graag een big willen kopen," zegt de veehandelaar.
"Dat kan," zegt de boer, "ik verkoop hier per gewicht: ik vraag drie gulden de kilo."
"Best," zegt de veehandelaar en wijst naar een big: "Hoe duur is dat big?"
De boer pakt het big, stop zijn staart in zijn mond, laat het big los, zodat 'ie aan de tanden van de boer bungelt. Daarna zet de boer het big weer op de grond en zegt:
"Dat big weegt 19 kilo, dus dat kost je 19 x 3 gulden, is..."
"Ja, wacht eens even," roept de veehandelaar, "dat is toch geen manier van een big wegen?"
"Hoezo?" zegt de boer, "geloof je me soms niet? Ik zal er wel een weegschaal bijhalen, hoor, ongelovige Thomas."
De boer haalt een weegschaal, zet het big erop: het weegt precies 19 kilo, schoon aan de haak.
"Dat is verbluffend," zegt de veehandelaar: "en hoeveel weegt dat big daar dan?"
De boer pakt het big, neemt zijn staart in zijn mond en weegt het beest.
"Deze big weegt 22 kilo."
Daarna wordt het big op de weegschaal gezet: inderdaad precies 22 kilo.
"Dan wil ik wel het een en ander bij u kopen," zegt de veehandelaar.
"Dat is goed," zegt de boer, "maar dan moeten we eerst eens een bakkie koffie drinken. Ik stuur mijn zoon wel even."
En tegen zijn zoon zegt de boer dat hij bij moeder even twee bakken koffie moet gaan halen.
Even later komt de zoon met lege handen terug.
"Ik zei toch dat je koffie bij moeder moest gaan halen?" zegt de boer.
"Tja," zegt de zoon, "maar ik denk dat moeder daar nu even geen tijd voor heeft."
"Wat is ze dan aan het doen?" vraagt de boer.
"Ik weet het niet zeker," zegt de zoon, "maar volgens mij staat ze de postbode te wegen."
(RTL4, MOPPENTOPPERS, SEPT. - OKT. 1994)
"Ik zou graag een big willen kopen," zegt de veehandelaar.
"Dat kan," zegt de boer, "ik verkoop hier per gewicht: ik vraag drie gulden de kilo."
"Best," zegt de veehandelaar en wijst naar een big: "Hoe duur is dat big?"
De boer pakt het big, stop zijn staart in zijn mond, laat het big los, zodat 'ie aan de tanden van de boer bungelt. Daarna zet de boer het big weer op de grond en zegt:
"Dat big weegt 19 kilo, dus dat kost je 19 x 3 gulden, is..."
"Ja, wacht eens even," roept de veehandelaar, "dat is toch geen manier van een big wegen?"
"Hoezo?" zegt de boer, "geloof je me soms niet? Ik zal er wel een weegschaal bijhalen, hoor, ongelovige Thomas."
De boer haalt een weegschaal, zet het big erop: het weegt precies 19 kilo, schoon aan de haak.
"Dat is verbluffend," zegt de veehandelaar: "en hoeveel weegt dat big daar dan?"
De boer pakt het big, neemt zijn staart in zijn mond en weegt het beest.
"Deze big weegt 22 kilo."
Daarna wordt het big op de weegschaal gezet: inderdaad precies 22 kilo.
"Dan wil ik wel het een en ander bij u kopen," zegt de veehandelaar.
"Dat is goed," zegt de boer, "maar dan moeten we eerst eens een bakkie koffie drinken. Ik stuur mijn zoon wel even."
En tegen zijn zoon zegt de boer dat hij bij moeder even twee bakken koffie moet gaan halen.
Even later komt de zoon met lege handen terug.
"Ik zei toch dat je koffie bij moeder moest gaan halen?" zegt de boer.
"Tja," zegt de zoon, "maar ik denk dat moeder daar nu even geen tijd voor heeft."
"Wat is ze dan aan het doen?" vraagt de boer.
"Ik weet het niet zeker," zegt de zoon, "maar volgens mij staat ze de postbode te wegen."
(RTL4, MOPPENTOPPERS, SEPT. - OKT. 1994)
Beschrijving
Een boer verkoopt zijn biggen op gewicht. Hij weegt de biggen aan hun staart tussen zijn tanden. een ongelovige veehandelaar weegt de dieren na op een weegschaal, maar het klopt precies. Voor de koop gesloten wordt, moet de zoon van de boer even koffie gaan halen bij moeder. De zoon komt terug met de mededeling dat moeder even geen tijd heeft: ze is de postbode aan het wegen.
Bron
n.v.t. (RTL4, Moppentoppers, sept. - okt. 1994)
Commentaar
september - oktober 1994
Naam Overig in Tekst
ongelovige Thomas 
ongelovige Thomas 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22