Hoofdtekst
Jan, Pyt en Klaas
Dry mannen op swerftocht deur 't bos komme mekaar teugen. Elk komt fan un aandere kant. Se make kennis met mekaar. De ene hyt Jan, de aandere hyt Pyt, de derde hyt Klaas. 'Sa' we mar met syn dryen ferder trekke - alleen is oek mar alleen', sêgge se. 'Nou, dat is goed, miskyn dat we mekaar oek nog es op 'e een of aandere manier wat helpe kanne'.
'Wat kanstou?' Nou, de ene het un gewear bij 'em. Dy seit: 'Je kanne wel sêgge, ik bin een fan 'e beste skutters fan disse buurt. Ik raak alles wat ik rake wil'. De aandere seit: 'Nou, ik bin eigenlik fan myn fak timmerman, mar ik kon et thús nyt úthouwe. Mar ik timmer alles inmekaar en ik maak alles wat ik mar make wil'.
Doe seiden se teugen Klaas, de derde man: 'En wat kanstou nou?' Hy seit: 'Miskyn wi'jimme mij nyt eens met hewwe, want ik kan niks'. 'Nou, niks...', sêgge se, 'niks?' 'Nee, froeger hew ik werk had, dan hoefde ik niks aanders te doen as ferskillende brokjes en stukjes an mekaar lime, en dêr bin ik wel goed in, mar dêr hè jimme niks an, hè?' Nou, afijn, se sêgge: 'Dat geet oek niks, as we mar plesier met elkaar hewwe, dan is ut wel goed. Dat we trekke met elkaar mar ferder'. Se waren fan plan om dêr over ut groate meer te gaan en naar de bergen, maar een of aandere berggod of naar geheime streken; in ider gefal, se wuden wat aventuren beleve.
Se komme foor un groat water en dêr kanne se nyt omheen lope, dat is te lang en te groat, en dêr wille se dan overheen. Toen sêgge se: 'Nou, timmerman, laat es even sien, watst kanste?'
Nou, de timmerman dy maakt in 'e tiid fan un halve dag fan wat boomstammen en wat plankjes en wat takken en suk gúd un kreas boatsje, dêr't se met syn dryen in kanne. En su steke se fan waal ôf om te preberen om an 'e aandere kant te kommen. Mar nou was dy aandere kant un gebied, dat wurde bewaakt deur allerlei freemde wezens en su. De mênsen mochten dêr nyt komme en ut duurde dan oek nyt lang, toen se onderweg suwat op 'e helt waren, toen was dêr su'n groate swarte feugel, dy floog over hur heen, su'n soort fan arend en dan nog feul groater. Dy skeerde dêr rakelings over hur heen, dat se wurden der raar fan. En dan kringelde-y der weer hoog boven. En op ut laast seit Jan: 'Dat kring begint my oek te ferfelen', en-y haalt syn geweer te foorskyn, en toen dy feugel weer boven de boat was, hij meteen ut geweer in 'e anslag. 'Pang!' en hij treft dat beest in syn bealig en dy falt straalrecht naar onderen toe, en krek op ut boatsje. Dat boatsje breekt middendeur. An spanen ut boatsje en dêr lêgge se met syn dryen in ut meer te spartelen.
En dan - Klaas hadden se su faak útlacht, omdat-y der mar un bitsje bij liep. Mar nou kwam-y dan in aksje. Hy seit: 'Nou sal ik jime es sien late, wat ik kan!' En met syn lymrommel was-y in 't water en foordat dy andere twee fersopen waren, ja in un sucht, had hij de saak weer an mekaar lymd en doe seit-y: 'Kom nou mar weer in myn boatsje!' En doe het-y se holpen en sonder dat de feugel hur meer wat doen kon, binne se an 'e aandere kant komen. En su blykjte, dat de mênsen dy miene dat se niks kanne toch nog evengoed un kleinigheidsje kanne, want hij had hur alle dry ut leven rêden.
Dry mannen op swerftocht deur 't bos komme mekaar teugen. Elk komt fan un aandere kant. Se make kennis met mekaar. De ene hyt Jan, de aandere hyt Pyt, de derde hyt Klaas. 'Sa' we mar met syn dryen ferder trekke - alleen is oek mar alleen', sêgge se. 'Nou, dat is goed, miskyn dat we mekaar oek nog es op 'e een of aandere manier wat helpe kanne'.
'Wat kanstou?' Nou, de ene het un gewear bij 'em. Dy seit: 'Je kanne wel sêgge, ik bin een fan 'e beste skutters fan disse buurt. Ik raak alles wat ik rake wil'. De aandere seit: 'Nou, ik bin eigenlik fan myn fak timmerman, mar ik kon et thús nyt úthouwe. Mar ik timmer alles inmekaar en ik maak alles wat ik mar make wil'.
Doe seiden se teugen Klaas, de derde man: 'En wat kanstou nou?' Hy seit: 'Miskyn wi'jimme mij nyt eens met hewwe, want ik kan niks'. 'Nou, niks...', sêgge se, 'niks?' 'Nee, froeger hew ik werk had, dan hoefde ik niks aanders te doen as ferskillende brokjes en stukjes an mekaar lime, en dêr bin ik wel goed in, mar dêr hè jimme niks an, hè?' Nou, afijn, se sêgge: 'Dat geet oek niks, as we mar plesier met elkaar hewwe, dan is ut wel goed. Dat we trekke met elkaar mar ferder'. Se waren fan plan om dêr over ut groate meer te gaan en naar de bergen, maar een of aandere berggod of naar geheime streken; in ider gefal, se wuden wat aventuren beleve.
Se komme foor un groat water en dêr kanne se nyt omheen lope, dat is te lang en te groat, en dêr wille se dan overheen. Toen sêgge se: 'Nou, timmerman, laat es even sien, watst kanste?'
Nou, de timmerman dy maakt in 'e tiid fan un halve dag fan wat boomstammen en wat plankjes en wat takken en suk gúd un kreas boatsje, dêr't se met syn dryen in kanne. En su steke se fan waal ôf om te preberen om an 'e aandere kant te kommen. Mar nou was dy aandere kant un gebied, dat wurde bewaakt deur allerlei freemde wezens en su. De mênsen mochten dêr nyt komme en ut duurde dan oek nyt lang, toen se onderweg suwat op 'e helt waren, toen was dêr su'n groate swarte feugel, dy floog over hur heen, su'n soort fan arend en dan nog feul groater. Dy skeerde dêr rakelings over hur heen, dat se wurden der raar fan. En dan kringelde-y der weer hoog boven. En op ut laast seit Jan: 'Dat kring begint my oek te ferfelen', en-y haalt syn geweer te foorskyn, en toen dy feugel weer boven de boat was, hij meteen ut geweer in 'e anslag. 'Pang!' en hij treft dat beest in syn bealig en dy falt straalrecht naar onderen toe, en krek op ut boatsje. Dat boatsje breekt middendeur. An spanen ut boatsje en dêr lêgge se met syn dryen in ut meer te spartelen.
En dan - Klaas hadden se su faak útlacht, omdat-y der mar un bitsje bij liep. Mar nou kwam-y dan in aksje. Hy seit: 'Nou sal ik jime es sien late, wat ik kan!' En met syn lymrommel was-y in 't water en foordat dy andere twee fersopen waren, ja in un sucht, had hij de saak weer an mekaar lymd en doe seit-y: 'Kom nou mar weer in myn boatsje!' En doe het-y se holpen en sonder dat de feugel hur meer wat doen kon, binne se an 'e aandere kant komen. En su blykjte, dat de mênsen dy miene dat se niks kanne toch nog evengoed un kleinigheidsje kanne, want hij had hur alle dry ut leven rêden.
Onderwerp
AT 0653 - The Four Skillful Brothers 
AT 0653 - The Four Skillful Brothers 
ATU 0653 - The Four Skillful Brothers.
ATU 0653 - The Four Skillful Brothers.
Beschrijving
Drie mannen ontmoeten elkaar en besluiten het avontuur te zoeken. De een kan goed schieten, de ander is timmerman van zijn vak. En de derde kan dingen aan elkaar lijmen. Als ze bij een groot meer aankomen, willen ze naar de overkant varen. De timmerman pakt wat boomstammen en timmert een boot in elkaar waar ze alle drie inpassen. Onderweg vliegt er telkens een arend rakelings over hen heen. De schutter pakt zijn geweer en schiet de vogel neer. Deze valt loodrecht naar beneden in de boot. De boot breekt doormidden. De derde man lijmt snel de stukken hout weer aan elkaar en redt zo zijn metgezellen.
Bron
Ype Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske folksforhalen. Baarn [etc.], 1979, p. 33
Commentaar
14 december 1973
The Four Skillful Brothers
Naam Overig in Tekst
Jan
Jan
Klaas
Klaas
Naam Locatie in Tekst
Pyt [Piet]
Pyt [Piet]
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20