Hoofdtekst
It beamke mei triennen
Der wie ris in man, dy syn frou wie ferstoarn en doe mei de tiid troude er mei in oare frou. It hiet in bêst minske te wêzen. Dy man hie by syn earste frou in famke, en tegearre krigen se ek bern. It wie in alderleafst famke, dat foarbern, mar se prate altyd oer har eigen mem en dêrom koe de styfmem har net útstean. Se liet it net blike tsjin har man, mar se tocht, dat bern moat út 'e wei!
Op in kear wie de man fan hûs en har eigen bern wienen ek net by honk. Doe tocht se, no moat it wêze en se makke dat famke fan kant.
Mar wêst moast se mei it lykje hinne? Se groef in gat yn 'e tún en dêr bedobbe se it yn. De bern kamen thús en letter op 'e dei har man ek, en dy frege, wêr't it famke wie. 'Oh', sei se, 'dy wie ûndogensk en ik bestrafte har - en ja, doe is se fuortrûn. En wêr't se no is, wit ik net. Se sil wol werkomme'.
Mar al wa't kaam, it famke kaam net wer thús. De heit wie mar ûngerêst en se begûnen te sykjen. Mar hoe't se sochten, it famke kaam noait wer, en op 't lêst joegen se it sykjen oer.
Lykwols, nei ferrin fan tiid kaam presys op it plak dêr't de frou it berntsje begroeven hie tusken de oare blommen in frjemde plant op. Dat plantsje waard in lyts beamke en dat waard wat langer wat grutter. En it wie nuver: der kamen gjin blommen, mar oan 'e ein fan elk blêd hinge altyd in drip wetter - in trien!
De frou seach it wol. Se sei neat, mar se begriep wol, dat it de triennen fan dat famke wienen. It duorre net long, doe tochten oare minsken harres der ek al fan. Se begûnen te graven en doe hellen se it lykje út 'e grûn. No moast de frou wol bekenne en se krige har straf. Mar likegoed kamen der neitiid altyd noch triennen oan dat beamke.
Der wie ris in man, dy syn frou wie ferstoarn en doe mei de tiid troude er mei in oare frou. It hiet in bêst minske te wêzen. Dy man hie by syn earste frou in famke, en tegearre krigen se ek bern. It wie in alderleafst famke, dat foarbern, mar se prate altyd oer har eigen mem en dêrom koe de styfmem har net útstean. Se liet it net blike tsjin har man, mar se tocht, dat bern moat út 'e wei!
Op in kear wie de man fan hûs en har eigen bern wienen ek net by honk. Doe tocht se, no moat it wêze en se makke dat famke fan kant.
Mar wêst moast se mei it lykje hinne? Se groef in gat yn 'e tún en dêr bedobbe se it yn. De bern kamen thús en letter op 'e dei har man ek, en dy frege, wêr't it famke wie. 'Oh', sei se, 'dy wie ûndogensk en ik bestrafte har - en ja, doe is se fuortrûn. En wêr't se no is, wit ik net. Se sil wol werkomme'.
Mar al wa't kaam, it famke kaam net wer thús. De heit wie mar ûngerêst en se begûnen te sykjen. Mar hoe't se sochten, it famke kaam noait wer, en op 't lêst joegen se it sykjen oer.
Lykwols, nei ferrin fan tiid kaam presys op it plak dêr't de frou it berntsje begroeven hie tusken de oare blommen in frjemde plant op. Dat plantsje waard in lyts beamke en dat waard wat langer wat grutter. En it wie nuver: der kamen gjin blommen, mar oan 'e ein fan elk blêd hinge altyd in drip wetter - in trien!
De frou seach it wol. Se sei neat, mar se begriep wol, dat it de triennen fan dat famke wienen. It duorre net long, doe tochten oare minsken harres der ek al fan. Se begûnen te graven en doe hellen se it lykje út 'e grûn. No moast de frou wol bekenne en se krige har straf. Mar likegoed kamen der neitiid altyd noch triennen oan dat beamke.
Onderwerp
AT 0780 - The Singing Bone 
AT 0780 - The Singing Bone 
ATU 0780 - The Singing Bone.
ATU 0780 - The Singing Bone.
Beschrijving
Een man hertrouwt als zijn vrouw gestorven is. De tweede vrouw krijgt een kind. Zijn tweede kind, want hij had al een dochter bij zijn eerste vrouw. Zijn huidige vrouw kan het niet hebben dat de dochter altijd over haar eigen moeder praat. Op een keer als de man en het andere kind van huis zijn, doodt de stiefmoeder het meisje. Het lijk begraaft ze in de tuin. Tegen haar man en kind zegt ze, dat ze het meisje gestraft heeft omdat het ondeugend was, waarna ze is weggelopen. Maar het meisje komt natuurlijk nooit meer terug. Op de plek waar het lijk is begraven, groeit een vreemd boompje. Aan deze boom groeien geen bloemen, maar wel bladeren waaruit druppels water komen die op tranen lijken. De vrouw weet dat het de tranen zijn van het meisje. Anderen denken er net zo over. Als er gegraven wordt op de plek waar de boom groeit, wordt het lijk van het meisje gevonden. De vrouw bekent wat ze gedaan heeft en wordt gestraft.
Bron
Ype Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske folksforhalen. Baarn [etc.], 1979, p. 51
Commentaar
18 oktober 1976
The Singing Bone
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20