Hoofdtekst
Der wenne oan 'e Skeanpaden by de Ham in boer, dy hie in lytsfeint. Dy sei, dat er foar gjin duvel bang wie. De boer sei tsjin 'e greatfeint: "Wy sille him dat opskeppen ôfleare." Doe stjûrde er op in joun de lytsfeint nei de buorren ta om in boadskip. It wie tsjuster. It paed roan oer in houtsje. Tsjin 'e greatfeint sei er: "Gean dû nou nei it houtsje ta en doch in lekken om dy hinne. As de jonge dan weromkomt en hy sjocht in wite gedaente op it houtsje, ik doar wedzje, dat hy der dan net oer doart."
De greatfeint gong op it hynder nei 't houtsje ta. Hy die by 't houtsje in lekken om him hinne en gong doe midden op it houtsje stean. De hynsteteam hied er oer de leuning fan 't houtsje lein. Dêr kom de lytsfeint al oan, dy't syn boadskip dien hie. Mar doe't er dy wite gedaente seach, wied er alhiel net fan 'e wize.
"Nou jonge," sei er, "ik mat der oer. Ut 'e wei!"
Mar de greatfeint bleau stean en sei neat.
"Dan sil 'k it oars prebearje", sei de lytsfeint.
Hy krige de hynsteteam fan 'e leuning en seach der fierder ek net nei, mar ûnderhelle it hoofdstel mei de team en sloech de 'duvel' mei sa'n kracht, dat dy tûmele yn 't wetter.
"Sjesa," sei de lytsfeint, "nou hastû in goeije reis." Doe't er thús kom fortelde er de boer hwat der gebeurd wie.
"Myn leave jonge," rôp de boer, "dit is net bêst, it wie de greatfeint."
De boer gong der gau hinne, mar doe't er der kom, wie de greatfeint al dea. Hy wie yn 't wetter fordronken.
De greatfeint gong op it hynder nei 't houtsje ta. Hy die by 't houtsje in lekken om him hinne en gong doe midden op it houtsje stean. De hynsteteam hied er oer de leuning fan 't houtsje lein. Dêr kom de lytsfeint al oan, dy't syn boadskip dien hie. Mar doe't er dy wite gedaente seach, wied er alhiel net fan 'e wize.
"Nou jonge," sei er, "ik mat der oer. Ut 'e wei!"
Mar de greatfeint bleau stean en sei neat.
"Dan sil 'k it oars prebearje", sei de lytsfeint.
Hy krige de hynsteteam fan 'e leuning en seach der fierder ek net nei, mar ûnderhelle it hoofdstel mei de team en sloech de 'duvel' mei sa'n kracht, dat dy tûmele yn 't wetter.
"Sjesa," sei de lytsfeint, "nou hastû in goeije reis." Doe't er thús kom fortelde er de boer hwat der gebeurd wie.
"Myn leave jonge," rôp de boer, "dit is net bêst, it wie de greatfeint."
De boer gong der gau hinne, mar doe't er der kom, wie de greatfeint al dea. Hy wie yn 't wetter fordronken.
Beschrijving
Om zijn jongste boerenknecht het opscheppen af te leren, stuurt een boer hem s'avonds weg met een boodschap. Dan stuurt hij zijn oudste boerenknecht, met een laken verkleed als spook, naar een brug, waar hij de jongste moet bang maken en verbieden om over de brug te gaan. De jongste laat zich niet van de wijs brengen en slaat 'het spook' dat in het water valt. Thuisgekomen vertelt hij het voorval aan de boer die naar de brug snelt. De oudste boerenknecht is echter al verdronken.
Bron
Collectie Jaarsma (archief Meertens Instituut), verslag 18, verhaal 2
Commentaar
27 februari 1966
Naam Locatie in Tekst
Skeanpaden 
Skeanpaden 
Ham
Ham
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21