Hoofdtekst
ROODKAPJE
Er was eens eene weduwe, die een heel lief dochtertje had, dat men in de wandeling Roodkapje noemde, omdat hare moeder een kapje van roode wol had gemaakt, hetwelk haar allerliefst stond.
Eens had de moeder van Roodkapje gebakjes klaar gemaakt en zeide toen tot hare dochter: "Je grootmoeder is ziek, ga haar eens bezoeken en breng haar uit mijn naam, deze gebakjes en dit potje boter." De moeder deed Roodkapje uitgeleide tot aan den ingang van het bosch, en beval haar, haren weg recht door te vervolgen zonder zich op te houden noch te vermaken, want dat zij voor het donker werd weer tehuis moest zijn.
Roodkapje beloofde het en vervolgde haar weg met het vaste voornemen zich onderweg niet optehouden. Zij had echter nauwlijks eenige stappen in het bosch gedaan, toen zij een grooten wolf tegenkwam, die haar vroeg waar zij heenging. Niets kwaad vermoedende, zeide Roodkapje tot den wolf dat zij naar hare zieke grootmoeder ging om deze een potje boter en gebakjes te brengen. "Nu," zei toen de wolf tot Roodkapje, "ik wil ook uwe grootmoeder eens gaan bezoeken, volgt gij dien weg en ik zal deze nemen, en dan zullen wij eens zien wie van ons beiden er het eerst zal zijn," en daarop liep de wolf weg, zoo hard als hij kon.
Ook Roodkapje stapte flink door, maar toen zag zij eensklaps allerlei mooie bloemen en kon de verzoeking niet weerstaan om die te plukken. Ook liep zij de witjes achterna, waardoor zij de bevelen van hare moeder vergat en veel tijd verspilde.
Intusschen was de wolf aan de woning van Roodkapje's grootmoeder aangekomen en klopte aan de deur. "Wie is daar," vroeg de oude zieke vrouw van uit haar bed. Toen veranderde de wolf zijn stem en zeide: Ik ben het, uw kleindochter Roodkapje die u gebakjes en een potje boter brengt welke mijn moeder u zendt." "Trek maar aan het touw dat buiten de deur hangt, dan zal de klink wel overgaan. De Wolf deed het, de deur ging open en hij trad binnen. Toen wierp hij zich op de oude vrouw en verslond haar. Daarna trok hij hare kleederen aan, zette hare muts op en nam hare plaats in het bed.
Een weinig later kwam ook Roodkapje aan de woning van hare grootmoeder aan, en klopte eveneens aan de deur. Trek maar aan het touw dat buiten de deur hangt, zei toen de wolf, van uit het bed, en dan zal de klink wel overgaan. Roodkapje trok aan het touw en de deur ging open. "Wat komt gij laat mijn kind," zeide de wolf; zet de boter en de gebakjes maar op de tafel en kom bij mij in het bed want het is nu te laat om naar huis te gaan.
Roodkapje ontkleedde zich en toen zij bij den wolf was, zeide zij tot hem:
"Grootmoeder wat hebt gij eene grove stem gekregen. - Dat komt omdat ik verkouden ben, mijn kind. Grootmoeder, wat zijt gij veranderd! zeide toen Roodkapje - Dat is geen wonder mijn lieve, antwoordde de wolf, ik ben ook zoo ziek geweest. - Oh! Grootmoeder wat hebt gij groote oogen! - Dat is om je beter te kunnen aanschouwen mijne lieveling. - Wat zijn uwe ooren groot geworden Grootmoe! - Dat is om des te beter naar je te kunnen luisteren mijn schat.
" Grootmoe wat zijn uwe armen mager en lang - Dat is om je beter te omhelzen, mijn hartje - En wat is uwe tong lang! Dat is om beter met je te kunnen praten mijn liefje - Ach! Grootmoe wat zijn uwe tanden lang en scherp! Dat is om je beter te kunnen opeten, kleine babbelaarster, en ter gelijkertijd wierp de wolf zich op Roodkapje om haar te verslinden.
Doch een houthakker, die Roodkapje met den wolf had zien praten en van dezen laatsten niet veel goeds verwachtte, had Roodkapje gevolgd en kwam juist bijtijds om den wolf te dooden en Roodkapje zoodoende uit zijne klauwen te redden.
Er was eens eene weduwe, die een heel lief dochtertje had, dat men in de wandeling Roodkapje noemde, omdat hare moeder een kapje van roode wol had gemaakt, hetwelk haar allerliefst stond.
Eens had de moeder van Roodkapje gebakjes klaar gemaakt en zeide toen tot hare dochter: "Je grootmoeder is ziek, ga haar eens bezoeken en breng haar uit mijn naam, deze gebakjes en dit potje boter." De moeder deed Roodkapje uitgeleide tot aan den ingang van het bosch, en beval haar, haren weg recht door te vervolgen zonder zich op te houden noch te vermaken, want dat zij voor het donker werd weer tehuis moest zijn.
Roodkapje beloofde het en vervolgde haar weg met het vaste voornemen zich onderweg niet optehouden. Zij had echter nauwlijks eenige stappen in het bosch gedaan, toen zij een grooten wolf tegenkwam, die haar vroeg waar zij heenging. Niets kwaad vermoedende, zeide Roodkapje tot den wolf dat zij naar hare zieke grootmoeder ging om deze een potje boter en gebakjes te brengen. "Nu," zei toen de wolf tot Roodkapje, "ik wil ook uwe grootmoeder eens gaan bezoeken, volgt gij dien weg en ik zal deze nemen, en dan zullen wij eens zien wie van ons beiden er het eerst zal zijn," en daarop liep de wolf weg, zoo hard als hij kon.
Ook Roodkapje stapte flink door, maar toen zag zij eensklaps allerlei mooie bloemen en kon de verzoeking niet weerstaan om die te plukken. Ook liep zij de witjes achterna, waardoor zij de bevelen van hare moeder vergat en veel tijd verspilde.
Intusschen was de wolf aan de woning van Roodkapje's grootmoeder aangekomen en klopte aan de deur. "Wie is daar," vroeg de oude zieke vrouw van uit haar bed. Toen veranderde de wolf zijn stem en zeide: Ik ben het, uw kleindochter Roodkapje die u gebakjes en een potje boter brengt welke mijn moeder u zendt." "Trek maar aan het touw dat buiten de deur hangt, dan zal de klink wel overgaan. De Wolf deed het, de deur ging open en hij trad binnen. Toen wierp hij zich op de oude vrouw en verslond haar. Daarna trok hij hare kleederen aan, zette hare muts op en nam hare plaats in het bed.
Een weinig later kwam ook Roodkapje aan de woning van hare grootmoeder aan, en klopte eveneens aan de deur. Trek maar aan het touw dat buiten de deur hangt, zei toen de wolf, van uit het bed, en dan zal de klink wel overgaan. Roodkapje trok aan het touw en de deur ging open. "Wat komt gij laat mijn kind," zeide de wolf; zet de boter en de gebakjes maar op de tafel en kom bij mij in het bed want het is nu te laat om naar huis te gaan.
Roodkapje ontkleedde zich en toen zij bij den wolf was, zeide zij tot hem:
"Grootmoeder wat hebt gij eene grove stem gekregen. - Dat komt omdat ik verkouden ben, mijn kind. Grootmoeder, wat zijt gij veranderd! zeide toen Roodkapje - Dat is geen wonder mijn lieve, antwoordde de wolf, ik ben ook zoo ziek geweest. - Oh! Grootmoeder wat hebt gij groote oogen! - Dat is om je beter te kunnen aanschouwen mijne lieveling. - Wat zijn uwe ooren groot geworden Grootmoe! - Dat is om des te beter naar je te kunnen luisteren mijn schat.
" Grootmoe wat zijn uwe armen mager en lang - Dat is om je beter te omhelzen, mijn hartje - En wat is uwe tong lang! Dat is om beter met je te kunnen praten mijn liefje - Ach! Grootmoe wat zijn uwe tanden lang en scherp! Dat is om je beter te kunnen opeten, kleine babbelaarster, en ter gelijkertijd wierp de wolf zich op Roodkapje om haar te verslinden.
Doch een houthakker, die Roodkapje met den wolf had zien praten en van dezen laatsten niet veel goeds verwachtte, had Roodkapje gevolgd en kwam juist bijtijds om den wolf te dooden en Roodkapje zoodoende uit zijne klauwen te redden.
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Roodkapje belooft moeder om onderweg naar grootmoeder op het pad te blijven en niet te treuzelen, maar spreekt toch met de wolf. Ze vertelt dat ze naar grootmoeder gaat, waarop de wolf zegt ook naar grootmoeder te gaan. Terwijl Roodkapje bloemen plukt en achter vlinders aangaat, gaat de wolf naar grootmoeders huis, klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, eet haar op, trekt haar kleren aan en gaat in bed liggen. Als Roodkapje aanklopt doet de wolf de stem van grootmoeder na, vraagt Roodkapje in bed te komen. Roodkapje verbaast zich over stem, ogen, oren, armen, tong en tanden van grootmoeder, waarop de wolf haar wil opeten. Dan komt een houthakker, die de wolf met Roodkapje heeft zien praten, binnen en doodt de wolf.
Bron
Roodkapje. Amsterdam: Vlieger, [189-?]
KB: KW SMC K 1196
Collectie Roodkapje/Karsdorp
KB: KW SMC K 1196
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
J21.5
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-06-19