Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

ROODKAPJE090

Een sprookje (boek), woensdag 01 januari 1969

Hoofdtekst

Er was eens een lief klein meisje en iedereen hield van haar. Maar haar grootmoeder hield het meeste van haar. Ze maakte een kapje van rood fluweel voor haar en het meisje vond het zo mooi, dat ze het altijd droeg. Daarom noemde iedereen haar Roodkapje.
Op een dag zei haar moeder: "Ik heb gehoord dat grootmoeder niet erg lekker is. Ga haar deze cake brengen, een schaal met verse boter en een fles wijn." Haar moeder stopte alles in een mandje. "Nou erg voorzichtig zijn, meiske. Rechtdoor lopen naar grootmoeder. Op het pad blijven en niet met vreemden praten!" "Ik zal heel voorzichtig zijn," zei Roodkapje. En daar ging ze het bos in.
Plotseling stond er een wolf voor haar. Roodkapje wist niet dat het zo'n slecht beest was en ze was helemaal niet bang voor hem. "Dag, klein Roodkapje," sprak de wolf. "Waar ga je naar toe op deze zonnige ochtend?" "Ik ga naar mijn arme, zieke grootmoeder," zei Roodkapje. "Waar woont je grootmoeder?" vroeg de wolf. "Haar huisje staat midden in het bos, bij drie grote eikebomen," antwoordde Roodkapje. De wolf dacht bij zichzelf: "Wat een lekker vet hapje. Ik moet een plannetje bedenken zodat ik en haar, en grootmoeder te pakken kan krijgen." De wolf zei: "Er staan hier zulke mooie bloemen. Waarom pluk je niet een mooi boeket voor je grootmoeder?" "Dat is een goed idee!" riep Roodkapje uit. En terwijl ze een grote bos bloemen ging plukken rende de wolf weg zo hard hij kon.
Weldra was hij bij het huisje van grootmoeder. Hij klopte op de deur met zijn poot. "Wie is daar?" vroeg grootmoeder. "Ik ben het, Roodkapje!" sprak de wolf. "Doe de deur maar open," riep grootmoeder. De wolf deed de deur open en sprong naar binnen. Hij pakte de oude vrouw en met een grote hap slokte hij haar naar binnen. Toen deed hij grootmoeders slaapmuts op, trok haar nachtpon aan en klom in bed.
Spoedig daarna klopte Roodkapje aan de deur. "Wie is daar?" riep de wolf. De lage, harde stem verbaasde Roodkapje wel, maar ze dacht dat grootmoeder verkouden was en ze antwoordde: "Ik ben het grootmoeder, Roodkapje!" De wolf probeerde minder hees te klinken en zei: "Doe de klink omhoog en kom binnen, kind." Roodkapje opende de deur. Daar lag grootmoeder en ze zag er vreemd uit. "Grootmoeder, wat heb je een grote ogen!" "Daarmee kan ik je beter zien, kind." "En grootmoeder, wat heb je een grote oren!" "Daar kan ik je beter mee horen, liefje." "Maar grootmoeder -- wat heb je een grote tanden!" "Daar kan ik je beter mee eten, liefje!" En meteen sprong de wolf uit bed en slokte met één hap Roodkapje naar binnen. Alleen haar mutsje lag nog op de vloer! De wolf voelde zich nu erg moe. Hij kroop weer in bed en weldra lag hij luidkeels te snurken.
Juist op dat moment kwam er een jager langs het huisje. "Wat snurkt die oude vrouw hard. Ik ga eens even kijken of alles wel in orde is." Hij opende de deur en ging naar binnen. Tot zijn grote verbazing vond hij de wolf vast in slaap in grootmoeders bed. "Ik heb al lang op jou gejaagd, jij gemeen beest!" riep hij uit. En hij was net van plan om de wolf dood te steken met zijn lange mes, toen hij het rode mutsje op de vloer zag liggen. Hij begreep wat er gebeurd was. Voorzichtig sneed hij de buik van de wolf open. Het kleine meisje sprong eruit, helemaal gezond. "O, wat is het daar donker, binnen in de wolf!" riep ze uit. Toen stapte grootmoeder naar buiten. Zij had ook geen schrammetje. Blij omhelsde ze Roodkapje. Ze waren zo gelukkig en de jager heel dankbaar.
"Nu moeten we die slechte wolf kwijt zien te raken," zei de jager, nadat ze hem hadden bedankt. Hij ging naar de tuin en haalde een paar stenen. Die stopte hij in de buik van de wolf en naaide hem weer dicht. Toen bond hij zijn poten bij elkaar en sleepte de wolf naar een dichtbij gelegen vijver. Hij gooide hem er in en de wolf zonk naar de bodem. Zo, dat was het einde van die gemene wolf! Net goed voor hem! Nu kon hij nooit meer iemand kwaad doen.
Toen liet Roodkapje aan grootmoeder alle dingen zien die ze had meegebracht. "Laten we allemaal maar een groot stuk cake nemen en een glas wijn !" zei grootmoeder, toen de jager weer terug was in het huisje. Zo gezegd, zo gedaan en ze lieten het zich heerlijk smaken. Roodkapje zette de bloemen die ze geplukt had in een vaas en ruimde de kamer op. Ze zette haar mutsje weer op en zei grootmoeder goedendag. "Ik kom gauw weer terug," zei ze, "en ik beloof u dat ik de volgende keer niet meer van het pad zal gaan." Ofschoon er nu geen wolf meer in het bos is, is Roodkapje altijd nog erg voorzichtig. Ze blijft op het pad lopen, plukt geen bloemen meer en praat niet met vreemde mensen.

Onderwerp

ATU 0333 - Little Red Riding Hood    ATU 0333 - Little Red Riding Hood   

AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)    AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)   

Beschrijving

Ondanks de waarschuwing van moeder om niet met vreemden te praten, geeft Roodkapje antwoord aan de wolf op zijn vraag waar ze heen gaat. Terwijl zij bloemen gaat plukken, rent de wolf naar grootmoeders huis, doet de stem van Roodkapje na, eet grootmoeder op, trekt haar nachtjapon en muts aan, en gaat in bed liggen. Op het kloppen van Roodkapje antwoordt de wolf met de stem van grootmoeder, na de opmerkingen dat ze grote oren, ogen en tanden heeft, eet de wolf haar op, waarbij haar mutsje op de vloer valt. Een jager die het luide snurken hoort gaat kijken, wil de wolf doodsteken, ziet het mutsje, en snijdt de buik van de wolf open. Daar stappen Roodkapje en grootmoeder uit. De jager vult de wolf met stenen, naait de buik dicht en gooit hem in de vijver. Roodkapje belooft voortaan voorzichtig te zijn.

Bron

Roodkapje: panoramaboek. [Amsterdam]: Mulder, [1969]
KB: KW XKR 8067
Collectie Roodkapje/Karsdorp

Motief

B211.2.4 - Speaking wolf.    B211.2.4 - Speaking wolf.   

J21.5 - ”Do not leave the highway“:    J21.5 - ”Do not leave the highway“:   

K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.    K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.   

Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.    Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.   

Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.    Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.   

Naam Overig in Tekst

ROODKAPJE    ROODKAPJE   

Datum Invoer

2019-02-13