Hoofdtekst
Roodkapje
Er was eens een klein meisje, dat met haar ouders aan de rand van een groot bos woonde. Ze droeg altijd een rood mutsje en daarom noemde iedereen haar Roodkapje. Op een mooie dag had Moeder heerlijke wafels gebakken. Je weet wel, van die goudgele brosse wafels, waar jullie allemaal veel van houden. "Weet je wat, Roodkapje, breng er eens een paar van naar Grootmoeder, die is al zo lang ziek." Moeder pakte de wafels in een schone doek en deed er ook nog een pot met jam bij. "Zal je goed uitkijken onderweg, en niet van het pad afgaan?" Roodkapje beloofde dat en ging met haar mandje op weg.
Maar onderweg zag ze toch zulke prachtige madelieven in het bos staan, dat ze even van het paadje afliep om ook nog een bosje bloemen voor Grootmoe te plukken. Ze zag telkens weer een mooiere bloem en zo kwam het, dat ze opeens midden in het bos stond en de weg naar Grootmoeders huisje niet meer wist. Daar kwam iemand aan .... maar, o wee! het was de boze wolf! Met een heel vriendelijk stemmetje vroeg het kleine meisje : "Meneer Wolf, weet U ook hoe ik bij het huisje van Grootmoe kan komen?” "Zeker wel, Roodkapje," bromde de wolf en wees met zijn staart hoe het meisje lopen moest. "Dank U wel!” riep Roodkapje en holde weer verder. Maar de lelijke wolf had begrepen, dat ze naar haar Grootmoeder toeging en hij vond, dat hij haar dan wel eens kon plagen. Natuurlijk liep zo'n wolf veel harder dan een meisje met een mand met wafels ......
Zo kwam het, dat de wolf veel eerder bij de oude Grootmoe was, dan Roodkapje. Hij klopte op de deur en Grootmoeder riep: "Ben jij daar kind, trek maar aan het touwtje, dan zal de deur van zelf wel open gaan." De wolf deed dat, sprong naar binnen en .... at de Grootmoeder op met huid en haar! Toen ging die lelijkerd in het bed liggen en wachtte op Roodkapje. Even later hoorde hij haar aankomen en zachtjes op de deur kloppen. Hij kroop diep onder de dekens en trok de slaapmuts stevig over zijn zwarte oren, dan riep hij met een piepstem: “Ben jij daar kind, trek maar aan het touwtje, dan gaat de deur van zelf open." Roodkapje zette haar mand op tafel, maar toen ze bij het bed ging zitten, vond ze toch wel dat Grootmoeder er vandaag vreemd uitzag ......
Ze keek eens voorzichtig onder de muts en vroeg: “Grootmoeder, wat hebt U een grote ogen!” "Ja, dat is om goed te kunnen zien." "Maar Grootmoeder, wat hebt U een grote mond ..... " Toen sprong de wolf met een grote sprong uit het bed en brulde: "Dat is om jou op te eten!” En hij deed het meteen. Maar juist toen dat gebeurd was, ging de deur open en wie denk je dat daar binnen kwam? De Vader van Roodkapje, die was jager. Hij keek eens naar de lelijke wolf, met zijn dikke buik en toen hij de lieve Grootmoeder niet zag, begreep hij meteen dat er hier iets niet in orde was. Hij nam daarom zijn geweer .... laadde ..... en schoot! Plof, daar lag de nare wolf dood op de grond. De Vader nam een groot mes en sneed met een flinke snee zijn bolle buik open ....
Daar stapte gelukkig Roodkapje weer tevoorschijn! Ze had het wel een beetje benauwd gehad, maar verder was er niets met haar gebeurd. "Wacht, Vader, help eens, dan trekken we Grootmoeder er ook nog uit!” riep ze en warempel, daar was Grootmoeder ook weer.
Ze waren allebei een beetje geschrokken, maar Grootmoeder werd al gauw weer in bed gelegd en ze kregen nu allebei een lekkere wafel uit de mand, want die had de wolf niet meer op kunnen eten. Roodkapje vertelde alles wat er gebeurd was en haar Vader merkte nu, dat hij maar precies op tijd was geweest. "Maar Roodkapje, je mag er voortaan toch wel aan denken, dat je niet meer van het paadje afloopt en precies doet wat Moeder zegt. Gelukkig is het deze keer allemaal nog goed afgelopen, maar een volgende keer zou het wel eens niet zo mooi kunnen gaan." Roodkapje beloofde dat natuurlijk vlug aan Vader en ze heeft dan ook nooit meer een wolf ontmoet.
Er was eens een klein meisje, dat met haar ouders aan de rand van een groot bos woonde. Ze droeg altijd een rood mutsje en daarom noemde iedereen haar Roodkapje. Op een mooie dag had Moeder heerlijke wafels gebakken. Je weet wel, van die goudgele brosse wafels, waar jullie allemaal veel van houden. "Weet je wat, Roodkapje, breng er eens een paar van naar Grootmoeder, die is al zo lang ziek." Moeder pakte de wafels in een schone doek en deed er ook nog een pot met jam bij. "Zal je goed uitkijken onderweg, en niet van het pad afgaan?" Roodkapje beloofde dat en ging met haar mandje op weg.
Maar onderweg zag ze toch zulke prachtige madelieven in het bos staan, dat ze even van het paadje afliep om ook nog een bosje bloemen voor Grootmoe te plukken. Ze zag telkens weer een mooiere bloem en zo kwam het, dat ze opeens midden in het bos stond en de weg naar Grootmoeders huisje niet meer wist. Daar kwam iemand aan .... maar, o wee! het was de boze wolf! Met een heel vriendelijk stemmetje vroeg het kleine meisje : "Meneer Wolf, weet U ook hoe ik bij het huisje van Grootmoe kan komen?” "Zeker wel, Roodkapje," bromde de wolf en wees met zijn staart hoe het meisje lopen moest. "Dank U wel!” riep Roodkapje en holde weer verder. Maar de lelijke wolf had begrepen, dat ze naar haar Grootmoeder toeging en hij vond, dat hij haar dan wel eens kon plagen. Natuurlijk liep zo'n wolf veel harder dan een meisje met een mand met wafels ......
Zo kwam het, dat de wolf veel eerder bij de oude Grootmoe was, dan Roodkapje. Hij klopte op de deur en Grootmoeder riep: "Ben jij daar kind, trek maar aan het touwtje, dan zal de deur van zelf wel open gaan." De wolf deed dat, sprong naar binnen en .... at de Grootmoeder op met huid en haar! Toen ging die lelijkerd in het bed liggen en wachtte op Roodkapje. Even later hoorde hij haar aankomen en zachtjes op de deur kloppen. Hij kroop diep onder de dekens en trok de slaapmuts stevig over zijn zwarte oren, dan riep hij met een piepstem: “Ben jij daar kind, trek maar aan het touwtje, dan gaat de deur van zelf open." Roodkapje zette haar mand op tafel, maar toen ze bij het bed ging zitten, vond ze toch wel dat Grootmoeder er vandaag vreemd uitzag ......
Ze keek eens voorzichtig onder de muts en vroeg: “Grootmoeder, wat hebt U een grote ogen!” "Ja, dat is om goed te kunnen zien." "Maar Grootmoeder, wat hebt U een grote mond ..... " Toen sprong de wolf met een grote sprong uit het bed en brulde: "Dat is om jou op te eten!” En hij deed het meteen. Maar juist toen dat gebeurd was, ging de deur open en wie denk je dat daar binnen kwam? De Vader van Roodkapje, die was jager. Hij keek eens naar de lelijke wolf, met zijn dikke buik en toen hij de lieve Grootmoeder niet zag, begreep hij meteen dat er hier iets niet in orde was. Hij nam daarom zijn geweer .... laadde ..... en schoot! Plof, daar lag de nare wolf dood op de grond. De Vader nam een groot mes en sneed met een flinke snee zijn bolle buik open ....
Daar stapte gelukkig Roodkapje weer tevoorschijn! Ze had het wel een beetje benauwd gehad, maar verder was er niets met haar gebeurd. "Wacht, Vader, help eens, dan trekken we Grootmoeder er ook nog uit!” riep ze en warempel, daar was Grootmoeder ook weer.
Ze waren allebei een beetje geschrokken, maar Grootmoeder werd al gauw weer in bed gelegd en ze kregen nu allebei een lekkere wafel uit de mand, want die had de wolf niet meer op kunnen eten. Roodkapje vertelde alles wat er gebeurd was en haar Vader merkte nu, dat hij maar precies op tijd was geweest. "Maar Roodkapje, je mag er voortaan toch wel aan denken, dat je niet meer van het paadje afloopt en precies doet wat Moeder zegt. Gelukkig is het deze keer allemaal nog goed afgelopen, maar een volgende keer zou het wel eens niet zo mooi kunnen gaan." Roodkapje beloofde dat natuurlijk vlug aan Vader en ze heeft dan ook nooit meer een wolf ontmoet.
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Roodkapje gaat met mandje naar zieke grootmoeder; belooft op het pad te blijven; plukt toch bloemen in het bos en verdwaalt; vraagt de weg aan de wolf. Wolf gaat naar huis grootmoeder; eet grootmoeder op; gaat in haar bed liggen met slaapmuts op; doet grootmoeder na als Roodkapje komt. Roodkapje vraagt waarom ze grote ogen en een grote mond heeft; wolf geeft antwoord en eet Roodkapje op. Vader van Roodkapje komt langs, schiet de wolf dood, snijdt de buik open, Roodkapje en grootmoeder komen er levend uit. Belofte voortaaan te gehoorzamen.
Bron
Roodkapje. Nijmegen: v. d. Zand, [1944-195-?]
KB: KW XKN 214
Collectie Roodkapje/Karsdorp
KB: KW XKN 214
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Commentaar
Naar Grimm
Ills Frans Lammers
Ills Frans Lammers
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-01-28