ROODKAPJE329 - Roodkapje

Er was een een lief meisje, dat altijd een rood mutsje droeg, dat haar grootmoeder voor haar gebreid had. De mensen noemden haar dan ook Roodkapje, wat een heel toepasselijke naam was.
Op zekere dag zei Roodkapjes moeder: -- Hier is een mandje met wafels en een fles wijn, Roodkapje. Breng 't naar grootmoeder, want ze is ziek geworden. Maar denk er aan, meiske, blijf vooral op de paden en ga niet het bos door want daar zwerft een gevaarlijke wolf. -- Goed moesje, antwoordde Roodkapje en welgemoed ging ze op weg met het mandje aan haar arm.
Toen ze langs het bos kwam zag ze tussen de bomen prachtige bloemen groeien en omdat ze wist dat grootmoeder veel van bloemen hield begon ze er enkelen te plukken. Zo dwaalde ze van de weg af en het bos in, steeds verder en verder tot ze.... plotseling voor een wolf stond, nog groter dan een hond. O, wat schrok ze!
Maar de wolf keek haar vriendelijk aan en zei:
-- Wees maar niet bang, Roodkapje, ik zal je geen kwaad doen. Wat heb je mooie bloemen geplukt!
-- Ja, die zijn voor grootmoeder, die ziek is, antwoordde Roodkapje. Ik ben op weg naar haar toe. Ze woont verderop in dat huisje. Je kunt het dak juist tussen de bomen door zien.
-- Nu, goede reis hoor, sprak de wolf en hij liep zo hard hij kon naar het huisje, waar hij aan de deur klopte.
-- Wie is daar? klonk een zwakke stem.
-- Ik ben 't, Roodkapje...., antwoordde de wolf vriendelijk.
-- Trek maar aan het touwtje, dan gaat de deur van zelf open, sprak de grootmoeder en de wolf trok aan het touw en trad het huisje binnen. Toen nam hij een sprong en..... slokte de grootmoeder op.
Hij trok vlug het nachtjak van de oude vrouw aan, zette haar slaapmuts op zijn kop en haar bril op zijn neus en kroop onder de deken. Net was hij in bed of Roodkapje klopte op de deur.
-- Wie is daar? vroeg de wolf met veranderde stem.
-- Ik ben 't Roodkapje!
-- O, trek maar aan 't touwtje, Roodkapje, dan gaat de deur van zelf open, antwoordde de wolf. Dat deed Roodkapje en even later stond zij naast grootmoeders bed.
-- Dag grootmoeder, zei ze vriendelijk, maar ze kreeg geen antwoord. Dat vond ze wel vreemd en ze dacht: grootmoeder is zeker heel erg ziek. En toen zei ze verbaasd:
-- Maar grootmoeder, wat hebt u grote oren!
-- Ja, antwoordde de wolf, -- daarmee kan ik je beter horen!
-- En grootmoeder, wat hebt u grote ogen.... vervolgde het meisje.
-- Daarmee kan ik je beter zien, zei de wolf.
-- En wat hebt u een grote mond, grootmoeder! vervolgde Roodkapje.
-- Ja, daarmee kan ik je beter opeten, sprak de wolf en hij sprong uit bed en slokte ook het arme Roodkapje op.
Toen kroop hij weer onder de dekens, maakte het zich zo gemakkelijk mogelijk en ..... viel in slaap. Spoedig lag hij zo zwaar te snurken, dat het huisje er van dreunde.
Dat hoorde de houthakker, die even later voorbij kwam. Hij vond dat de zieke vrouw wel heel erg hard snurkte en besloot eens een kijkje te gaan nemen. Wat keek hij op, toen hij in plaats van de grootmoeder de wolf in bed zag. Hij begreep direct wat er gebeurd was, nam een grote schaar en knipte de buik van het ondier open. Nog juist bijtijds! Want Roodkapje en grootmoeder leefden nog en stapten ongedeerd te voorschijn. Nou, je begrijpt hoe dankbaar ze den houthakker waren.
En weet je wat die deed?
Hij haalde gauw een paar zware stenen, stopte die in de buik van den wolf, naaide hem dicht en sleepte het dier naar de vijver achter het huisje. Daar wierp hij hem in het water en door het gewicht van de stenen zonk het boze dier onmiddellijk en kon nooit meer kwaad doen!

ATU 0333 - Little Red Riding Hood    ATU 0333 - Little Red Riding Hood   

Roodkapje krijgt opdracht om op de paden te blijven en niet door het bos te gaan als ze naar grootmoeder gaat. Bij het bloemen plukken dwaalt ze af, ontmoet de wolf, vertelt waar ze naar op weg is en waar grootmoeder woont. De wolf gaat naar grootmoeders huis, klopt aan, doet Roodkapje na, mag binnenkomen, eet grootmoeder op, trekt haar nachtjak aan, zet haar slaapmuts en bril op en gaat in haar bed liggen. Roodkapje verbaast zich over de grote oren, ogen en mond van grootmoeder, waarop de wolf haar opeet. Een houthakker hoort luid snurken, gaat kijken, ziet de wolf, begrijpt wat er is gebeurd, en knipt met een schaar de buik van de wolf open, waarna Roodkapje en grootmoeder tevoorschijn komen. De houthakker vult de buik van de wolf met stenen, en gooit hem in het water.

Truus Vinger. Roodkapje. Amsterdam: Mulder & Zoon, [1951] No. 220 C
KB: KW XKR 3306
Collectie Roodkapje/Karsdorp

J21.5 - ”Do not leave the highway“:    J21.5 - ”Do not leave the highway“:   

B211.2.4 - Speaking wolf.    B211.2.4 - Speaking wolf.   

K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.    K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.   

Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.    Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.   

Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.    Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.   

Naar Grimm

Roodkapje    Roodkapje   

2019-03-14