ROODKAPJE180

Ooit leefde er een klein meisje waar iedereen wel van moest houden. Maar van alle mensen hield haar grootmoeder nog wel het allermeeste van haar. Ze gaf het kind alles wat ze wilde. Op een keer gaf ze haar een mutsje van rood fluweel. Dat mutsje stond haar zo goed, dat ze vanaf die dag Roodkapje heette.
Op een ochtend zei haar moeder tegen het meisje: "Roodkapje, hier is taart en een fles met wijn. Wil je dat naar grootmoeder brengen? Ze is ziek en zwak en zal zeker blij zijn met de taart. Ga maar snel, voor het buiten heet wordt. En denk erom als je in het woud bent: niet gaan spelen onderweg en vooral niet van het pad af gaan. Je zou kunnen vallen en de wijnfles zou kunnen breken. Dan heeft grootmoeder niets meer. Als je in haar huisje bent, vergeet dan ook niet om goedemorgen te zeggen en in alle hoekjes te kijken." "Dat zal ik doen," beloofde Roodkapje aan haar moeder en ging op weg naar grootmoeder.
Grootmoeder woonde diep in het woud, meer dan een halfuur lopen vanuit het dorp. Roodkapje liep het woud in, steeds verder en verder. Opeens stond de wolf voor haar. Roodkapje wist niet dat hij slechte bedoelingen had, daarom was ze niet bang voor hem. "Hallo Roodkapje," zei de Wolf. "Hallo Wolf." "Waar ga je zo vroeg heen?" "Naar mijn grootmoeder." "En wat heb je daar in je mand?" "Taart en een fles wijn. De taart hebben mijn moeder en ik gisteren gemaakt voor onze zieke, zwakke grootmoeder." "Waar woont je grootmoeder dan, Roodkapje?" "Nog een kwartier lopen ongeveer, verderop in het woud. Haar huis staat onder de drie grote eiken," zei Roodkapje.
De wolf dacht: dit jonge, kleine ding is een lekker hapje. Het kind zal beter smaken dan haar grootmoeder, maar als ik slim ben kan ik ze allebei te pakken krijgen. Hij liep een stukje met Roodkapje mee.
Toen zei hij: "Roodkapje, heb je die prachtige bloemen die overal bloeien al gezien? Kijk maar eens om je heen. En hoor je wel hoe mooi de vogels zingen? Je kijkt niet op of om, alsof je onderweg naar school bent. Het is toch ongelooflijk mooi in het woud?" Roodkapje keek om zich heen. Toen ze zag hoe de zonnestralen tussen de bomen dansten en overal prachtige bloemen stonden, dacht ze: Ik neem een mooi boeket mee voor grootmoeder, dat zal ze leuk vinden. Het is zo vroeg dat ik nog wel op tijd kom. Dus ging ze van het pad af en plukte bloemen. Steeds als ze er eentje geplukt had, zag ze verderop een nog mooiere staan. Daar liep ze dan heen. Zo raakte Roodkapje steeds dieper het woud in.
De wolf haastte zich intussen naar grootmoeders huis en klopte op de deur. "Wie is daar?" vroeg de oude vrouw. "Roodkapje. Ik heb taart en een fles wijn bij me, wilt u alstublieft de deur open doen?" zei de wolf met verdraaide stem. "Je hoeft alleen maar de klink omlaag te duwen," riep grootmoeder. "Ik lig in bed en ben te zwak om op te staan." De wolf duwde de klink naar beneden en de deur ging open. Zonder een moment te aarzelen sprong hij op grootmoeders bed en verslond haar. Daarna trok hij haar kleren aan, ging in het bed liggen en trok het gordijn dicht.
Roodkapje had een heel eind gelopen terwijl ze op zoek was naar mooie bloemen. Toen ze er zoveel had dat ze het boeket bijna niet meer kon dragen, dacht ze opeens aan grootmoeder en snelde ze zich naar haar toe. Toen ze bij het huis kwam zag Roodkapje dat de deur open stond. Ze kreeg een benauwd gevoel toen ze naar binnen ging. Vreemd, dacht ze, waarom ben ik nu bang? Het is toch altijd gezellig bij grootmoeder? Roodkapje riep: "Goedemorgen!" maar niemand antwoordde.
Dus liep ze naar het bed en deed het gordijn open. Daar lag grootmoeder met haar muts diep in haar ogen getrokken. Ze zag er wel een beetje anders dan anders uit. "Grootmoeder, wat heb je grote oren," zei Roodkapje. "Dat is om beter te kunnen horen," zei de wolf met verdraaide stem. "Grootmoeder, wat heb je grote ogen." "Dat is om beter te kunnen kijken." "Grootmoeder, wat heb je grote handen." "Dat is om beter te kunnen pakken." "Maar grootmoeder, wat heb je een grote mond?" "Dat is om jou op te kunnen eten!" was het antwoord. De wolf had het nog niet gezegd of hij sprong uit bed en verslond de arme Roodkapje. Nadat de wolf zijn honger gestild had, ging hij weer op het bed liggen. Hij viel in slaap en begon luid te snurken.
Een jager kwam voorbij. Hij hoorde de wolf en dacht: Die oude vrouw snurkt wel erg hard zeg! Ik ga even kijken of ze misschien iets mankeert. Hij ging het huisje binnen en zag dat de wolf in het bed lag. "Dus daar ben je, slechterik!" zei hij. "Naar jou was ik al een hele tijd op zoek." De jager wilde zijn geweer al richten, toen hij bedacht dat de wolf grootmoeder wel eens opgevreten zou kunnen hebben. Misschien kon ze nog gered worden. Dus schoot hij niet maar pakte een schaar en knipte de buik van de wolf open. Na een paar knippen zag hij een rood kapje zitten. Nog een paar knippen later sprong het meisje eruit en riep: "Ik was zo bang. Het was ongelooflijk donker in de buik van de wolf." Tenslotte kwam ook grootmoeder levend uit de buik. Ze kon haast niet meer ademhalen.
Roodkapje haalde snel een paar grote stenen. Die deed ze in de buik van de wolf. De wolf stond op en wilde vooruit springen, maar omdat de stenen zo zwaar waren, viel hij voorover op de grond en was hij meteen dood.
Nu was iedereen gelukkig. Grootmoeder en de jager aten de taart en dronken de wijn. Met grootmoeder ging het al veel beter. Roodkapje zei: "Voortaan zal ik nooit meer van het pad afgaan of in het bos lopen, zoals ik mijn moeder beloofd heb."

ATU 0333 - Little Red Riding Hood    ATU 0333 - Little Red Riding Hood   

AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)    AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)   

Roodkapje gehoorzaamt niet aan de waarschuwing van moeder om onderweg naar grootmoeder niet van het pad te gaan. Ze vertelt de wolf die ze in het bos ontmoet, dat ze op weg is naar grootmoeder en waar die woont. De wolf verleidt haar om bloemen te plukken, zodat hij als eerste bij grootmoeder is. Hij klopt aan, doet de stem van grootmoeder na, komt binnen, eet grootmoeder op, trekt haar kleren aan en gaat in bed liggen, Als Roodkapje komt doet hij de stem van grootmoeder na, maar Roodkapje verbaast zich over de grote oren, ogen, handen en mond van grootmoeder. De wolf eet haar op, gaat slapen, op zijn luide snurken komt een jager af die gem eerst wil doodschieten. Hij bedenkt dat de wolf grootmoeder kan hebben opgegeten, besluit de buik van de wolf open te knippen waar Roodkapje en grootmoeder uit komen. Ze vullen de buik met stenen, als na ontwaken de wolf wil opstaan valt hij dood neer. Roodkapje neemt zich voor zich voortaan aan beloften te houden.

Roodkapje. Utrecht: Forte, 2002
KB: 5169557
Collectie Roodkapje/Karsdorp

J21.5 - ”Do not leave the highway“:    J21.5 - ”Do not leave the highway“:   

K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.    K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.   

B211.2.4 - Speaking wolf.    B211.2.4 - Speaking wolf.   

Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.    Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.   

Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.    Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.   

Naar Grimm
Ills Daniela Chudzinski
Oorspr. titel en uitg. Rotkäppchen. Stuttgart [etc.]: Thienemann, 2002

Roodkapje    Roodkapje   

Wolf    Wolf   

2019-03-18