Kooijman1902 - Geen Titel

En ik weet wel, ik heb een huis geërfd van m'n oom, maar dat is
nou een schuur, tenminste 't wordt daarvoor gebruikt, 't is onbewoonbaar
verklaard. 't Is zo'n vierhonderd jaar oud. Vroeger was
't een herberg en dan werd d'r verpachting gehouwe en dan werd
d'r dranke getapt. D'r hing een uithangbord an de muur en daar
stond op de leze: In de vossehol. En zo wordt 't nou nog genoemd.
Maar nou hebbie Hellouw, hè, ên daar hebbie ok een herberg en
die heet In de vossenjacht. En nou kwamme de ouwe verhalen voor
de dag. In de vossenhol, daar had de vos z'n hol gegrave en die had
dat hol helemaal door ge grave tot In de vossenjacht en daar was die
d'r weer uitgekomme en toen wier d'r jacht op 'm gemaakt. Allemaal
van die wondere verhale. Je mot ze maar met een klontje zout
neme.

Een vos heeft een hol gegraven van Herwijnen tot Hellouw. Van de ene herberg naar de andere.

Kooijman, Henk: Volksverhalen uit het grensgebied van Zuid-Holland, Utrecht, Gelderland en Noord-Brabant. Amsterdam 1988. p. 255.

Hellouw    Hellouw   

Hellouw    Hellouw   

Herwijnen    Herwijnen