Hoofdtekst
Roodkapje
Er was eens een klein meisje dat dol was op bloemen. Haar moeder had een mooie, rode cape met kapje voor haar gemaakt zodat ze het niet koud zou krijgen en iedere keer als ze naar buiten ging, trok het meisje die aan. Daarom werd ze 'Roodkapje' genoemd.
Op een dag zei de moeder van Roodkapje: "Schatje, ik heb net brood en appeltaart gebakken. Laten we ze in je mandje doen met wat verse boter, honing en slagroom. Dan kan je die naar je Oma's huis aan de andere kant van het bos brengen. Oma voelt zich niet zo goed en ze heeft gezond eten nodig om aan te sterken."
Dus deed Roodkapje al die dingen in haar mandje. Ze dekte ze af met haar geborduurde doek, en toen ging ze op stap.
"Dag Moeder, dag Poesje!" "Vergeet niet dat je op het pad moet blijven", riep haar moeder, "en niet met vreemde mensen praten, hoor!" "Ja, goed, Moeder", riep Roodkapje over haar schouder - maar ze luisterde niet echt.
Terwijl Roodkapje door het bos liep, zag ze wat mooie bloemen die tussen de bomen in groeiden en ze ging van het pad af om ze voor haar grootmoeder te plukken. Opeens verscheen er een grote, slechte wolf. Hij dacht dat Roodkapje best lekker zou smaken.
"Wie ben jij, en waar ga je naartoe met dat mandje, meisje?" vroeg hij met zijn aardigste stem en zijn liefste glimlach.
"Ik heet Roodkapje en ik ga mijn oude Oma opzoeken die ziek in bed ligt", zei hei kleine meisje en ze vergat helemaal dat ze niet met vreemdelingen mocht praten. "Zo, zo!" zei de wolf en hij dacht dat een Oma ook wel lekker zou smaken. "En waar woont die dan?" "In het huisje aan de andere kant van het bos", antwoordde Roodkapje. "Dag meneer, ik moet nu verder." En ze haastte zich weg.
De sluwe wolf rende Roodkapje vooruit naar Oma's huisje toe en hij klopte op de deur.
"Ik ben Roodkapje," riep hij, "en ik kom je opzoeken, Oma." "Kom maar binnen, mijn liefje" riep Oma. Dus ging de wolf naar binnen en stortte zich op haar, maar Oma sprong vlug uit bed en sloot zich in de kast op. De wolf zette Oma's mutsje en bril op, klom het bed in en trok de dekens op tot aan zijn kin.
Roodkapje kwam binnen. Ze vond Oma er vreemd uitzien. "Oma," zei ze, "wat heb je een grote ogen!" "Dat is om je beter te kunnen zien", zei de wolf en hij probeerde net als Oma te klinken. "En Oma, wat heb je een grote oren!" zei Roodkapje. "Dat is om je beter te kunnen horen", zei de wolf. "En Oma", zei Roodkapje, en ze werd een beetje bang, "wat heb je een grote tanden!" "Dat is om je beter op te kunnen eten!" brulde de wolf.
De wolf sprong het bed uit en begon Roodkapje achterna te hollen de hele kamer rond en gooide daarbij de meubels omver. Oma stompte hard op de kastdeur en Roodkapje schreeuwde om hulp. Ze maakten zoveel lawaai dat Roodkapjes vader, die in de buurt hout aan het hakken was, kwam kijken wat er aan de hand was. Hij maakte de wolf dood. Oma kwam de kast uit en de vader was dolblij dat zij en zijn kleine meisje gered waren. Toen aten ze alle drie brood met honing en appeltaart voor lunch. "Kom toch bij ons wonen", zei de vader van Roodkapje, "dan kunnen we voor je zorgen". Oma was zo blij en gelukkig dat ze al gauw beter werd en Roodkapje klapte in haar handjes. Toen leefden ze allemaal nog lang en gelukkig.
Er was eens een klein meisje dat dol was op bloemen. Haar moeder had een mooie, rode cape met kapje voor haar gemaakt zodat ze het niet koud zou krijgen en iedere keer als ze naar buiten ging, trok het meisje die aan. Daarom werd ze 'Roodkapje' genoemd.
Op een dag zei de moeder van Roodkapje: "Schatje, ik heb net brood en appeltaart gebakken. Laten we ze in je mandje doen met wat verse boter, honing en slagroom. Dan kan je die naar je Oma's huis aan de andere kant van het bos brengen. Oma voelt zich niet zo goed en ze heeft gezond eten nodig om aan te sterken."
Dus deed Roodkapje al die dingen in haar mandje. Ze dekte ze af met haar geborduurde doek, en toen ging ze op stap.
"Dag Moeder, dag Poesje!" "Vergeet niet dat je op het pad moet blijven", riep haar moeder, "en niet met vreemde mensen praten, hoor!" "Ja, goed, Moeder", riep Roodkapje over haar schouder - maar ze luisterde niet echt.
Terwijl Roodkapje door het bos liep, zag ze wat mooie bloemen die tussen de bomen in groeiden en ze ging van het pad af om ze voor haar grootmoeder te plukken. Opeens verscheen er een grote, slechte wolf. Hij dacht dat Roodkapje best lekker zou smaken.
"Wie ben jij, en waar ga je naartoe met dat mandje, meisje?" vroeg hij met zijn aardigste stem en zijn liefste glimlach.
"Ik heet Roodkapje en ik ga mijn oude Oma opzoeken die ziek in bed ligt", zei hei kleine meisje en ze vergat helemaal dat ze niet met vreemdelingen mocht praten. "Zo, zo!" zei de wolf en hij dacht dat een Oma ook wel lekker zou smaken. "En waar woont die dan?" "In het huisje aan de andere kant van het bos", antwoordde Roodkapje. "Dag meneer, ik moet nu verder." En ze haastte zich weg.
De sluwe wolf rende Roodkapje vooruit naar Oma's huisje toe en hij klopte op de deur.
"Ik ben Roodkapje," riep hij, "en ik kom je opzoeken, Oma." "Kom maar binnen, mijn liefje" riep Oma. Dus ging de wolf naar binnen en stortte zich op haar, maar Oma sprong vlug uit bed en sloot zich in de kast op. De wolf zette Oma's mutsje en bril op, klom het bed in en trok de dekens op tot aan zijn kin.
Roodkapje kwam binnen. Ze vond Oma er vreemd uitzien. "Oma," zei ze, "wat heb je een grote ogen!" "Dat is om je beter te kunnen zien", zei de wolf en hij probeerde net als Oma te klinken. "En Oma, wat heb je een grote oren!" zei Roodkapje. "Dat is om je beter te kunnen horen", zei de wolf. "En Oma", zei Roodkapje, en ze werd een beetje bang, "wat heb je een grote tanden!" "Dat is om je beter op te kunnen eten!" brulde de wolf.
De wolf sprong het bed uit en begon Roodkapje achterna te hollen de hele kamer rond en gooide daarbij de meubels omver. Oma stompte hard op de kastdeur en Roodkapje schreeuwde om hulp. Ze maakten zoveel lawaai dat Roodkapjes vader, die in de buurt hout aan het hakken was, kwam kijken wat er aan de hand was. Hij maakte de wolf dood. Oma kwam de kast uit en de vader was dolblij dat zij en zijn kleine meisje gered waren. Toen aten ze alle drie brood met honing en appeltaart voor lunch. "Kom toch bij ons wonen", zei de vader van Roodkapje, "dan kunnen we voor je zorgen". Oma was zo blij en gelukkig dat ze al gauw beter werd en Roodkapje klapte in haar handjes. Toen leefden ze allemaal nog lang en gelukkig.
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Roodkapje houdt zich niet aan de waarschuwing van moeder om onderweg naar grootmoeder op het pad te blijven en niet met vreemde te praten. Ze plukt bloemen in het bos, vertelt de wolf dat ze naar grootmoeder gaat en waar ze woont. De wolf zorgt dat hij als eerste bij grootmoeders huis is, klopt aan, mag naar binnen, probeert grootmoeder op te eten, maar die sluit zich op in een kast, waarna hij haar bril en muts opzet en in bed gaat liggen. Roodkapje verbaast zich over de oren, ogen en tanden van grootmoeder, waarop de wolf haar wil pakken. Roodkapje en grootmoeder maken zoveel lawaai dat Roodkapje's vader die in de buurt aan het hout hakken is, komt kijken en de wolf doodt.
Bron
Tricia Lee. Roodkapje. [S.l.]: [s.n.], [1993]. Oorspr. titel en uitg. Little Red Riding Hood. New Berlin, WI Quality Books, 1991. Naar Grimm
KB: KW XKE 123
Collectie Roodkapje/Karsdorp
KB: KW XKE 123
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Commentaar
Ills Elizabeth Alger
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-03-20