Hoofdtekst
Roodkapje
Er was eens een meisje dat Roodkapje genoemd werd. Dat was niet haar echte naam, hoor. Haar lieve oma had ooit een rood manteltje voor haar gemaakt met een mooie, rode kap, zoals rijke dames vroeger op hadden. En zo kwam het dat iedereen haar Roodkapje noemde.
Roodkapje was een lief meisje, altijd vrolijk en aardig. Toen ze op een dag hoorde dat haar oma ziek was, vroeg ze meteen of ze iets kon doen om haar te helpen.
"Misschien, Roodkapje," zei haar moeder. "Je zou even naar oma kunnen gaan om haar wat te eten te brengen. Dan kun je meteen kijken hoe het met haar gaat. Maar dan moet je wel alleen door het bos!"
"O, dat vind ik helemaal niet erg!" riep Roodkapje. Ze dacht eraan hoe fijn het zou zijn om door het bos te lopen. Onderweg zou ze dan wat bloemen voor oma plukken!
"Maar je moet me wel beloven dat je rechtstreeks naar oma's huisje gaat", zei haar moeder. "En denk erom: niet lopen treuzelen en niet met iemand praten die je niet kent!"
Roodkapje was echt van plan te doen wat haar moeder had gezegd. Maar er was zoveel te zien onderweg en de zon scheen zo mooi, dat Roodkapje al gauw haar belofte vergat.
Het was stil in het bos, zo stil dat ze niet merkte dat er nog iemand was. "Hm, die kleine Roodkapje", mompelde de wolf. "Dat zou een lekker maaltje zijn..."
"Goeiemorgen, Roodkapje!" zei hij vriendelijk. "Mag ik je vragen waar je naar toe gaat?" "Naar oma's huisje", antwoordde Roodkapje, "aan de andere kant van het bos."
Dit zette de wolf aan het denken. "Waarom neem je die weg niet, liefje?" zei hij. "Die weg is veel korter."
Eigenlijk was die weg wel twee keer zo lang! En dat wist de wolf heel goed.
De wolf had een plannetje: hij wilde snel bij het huisje van oma zijn, veel eerder dan Roodkapje. Dan zou hij oma ook op kunnen eten. Wat een feestmaal zou dat worden!
Hijgend klopte de wolf op oma's deur.
"Wie is daar?", vroeg zij met een bevend stemmetje.
"Ik ben het, oma", antwoordde de wolf zo lief als hij kon, "Roodkapje."
"O, Roodkapje!" riep oma blij. "De deur is open. Kom maar gauw binnen!"
En toen stormde de grote, boze wolf luid brullend het huisje binnen! Die arme oma viel meteen flauw. Maar nog voordat de wolf één hap kon nemen, hoorde hij plotseling buiten het geluid van een geweer. Ik kan dat oudje maar het beste in de kast stoppen, besloot hij.
Het geluid van geweerschoten betekende dat er jagers in de buurt waren en de wolf hield helemaal niet van jagers! Bovendien, dacht hij, komt Roodkapje straks...
Vlug zette hij oma's slaapmuts op, trok haar nachtpon aan en ging in bed liggen. Al snel hoorde hij een zacht stemmetje: "oma! Hier is Roodkapje!"
"Kom binnen, kindje!" riep de wolf.
"Oma!" riep Roodkapje terwijl ze naar het bed liep. "Wat heb je grote ogen!"
"Dan kan ik je beter zien," zei de wolf zachtjes met z'n neus onder de dekens.
"Maar oma!" zei Roodkapje weer.
"Wat heb je grote oren!"
"Dan kan ik je beter horen!" gromde de wolf.
Roodkapje kreeg het gevoel dat er iets niet klopte...
"Maar oma!" zei ze voor de derde keer. "Wat heb je grote tanden!"
"Dan kan ik je beter OPETEN!" brulde de wolf. Hij sprong uit bed en strekte zijn grote, sterke klauwen uit om Roodkapje te pakken!
Roodkapje begon te gillen en oma kwam weer bij. Ze begon hard op de kastdeur te bonzen. Weer brulde de wolf! Maar hij wist niet dat er een jager voor het raam stond...
Die schopte de deur open en stormde het huisje binnen met zijn geweer in de aanslag. Al heel lang had hij achter de wolf aangezeten. En dat wist dat laffe beest naar al te goed!
Met een laatste, wanhopige schreeuw rende hij het huisje uit. Hij wilde weg, voor altijd weg van de jager met zijn geweer. Hierna heeft niemand de wolf ooit nog teruggezien.
Roodkapje had intussen het gebons gehoord, de kastdeur opengemaakt en haar oma bevrijd. Wat waren ze blij dat die boze wolf op de vlucht geslagen was!
Maar plotseling begon Roodkapje te huilen.
"Het is mijn schuld," snikte ze. "Ik had beter naar mamma moeten luisteren en ik had niet met de wolf moeten praten."
"Nou," glimlachte oma, "je zult het vast nooit meer doen, kindje."
"En nu," ging ze verder. "nu is het tijd voor een kopje thee. Daarna kan onze vriend de jager je veilig naar huis brengen."
Er was eens een meisje dat Roodkapje genoemd werd. Dat was niet haar echte naam, hoor. Haar lieve oma had ooit een rood manteltje voor haar gemaakt met een mooie, rode kap, zoals rijke dames vroeger op hadden. En zo kwam het dat iedereen haar Roodkapje noemde.
Roodkapje was een lief meisje, altijd vrolijk en aardig. Toen ze op een dag hoorde dat haar oma ziek was, vroeg ze meteen of ze iets kon doen om haar te helpen.
"Misschien, Roodkapje," zei haar moeder. "Je zou even naar oma kunnen gaan om haar wat te eten te brengen. Dan kun je meteen kijken hoe het met haar gaat. Maar dan moet je wel alleen door het bos!"
"O, dat vind ik helemaal niet erg!" riep Roodkapje. Ze dacht eraan hoe fijn het zou zijn om door het bos te lopen. Onderweg zou ze dan wat bloemen voor oma plukken!
"Maar je moet me wel beloven dat je rechtstreeks naar oma's huisje gaat", zei haar moeder. "En denk erom: niet lopen treuzelen en niet met iemand praten die je niet kent!"
Roodkapje was echt van plan te doen wat haar moeder had gezegd. Maar er was zoveel te zien onderweg en de zon scheen zo mooi, dat Roodkapje al gauw haar belofte vergat.
Het was stil in het bos, zo stil dat ze niet merkte dat er nog iemand was. "Hm, die kleine Roodkapje", mompelde de wolf. "Dat zou een lekker maaltje zijn..."
"Goeiemorgen, Roodkapje!" zei hij vriendelijk. "Mag ik je vragen waar je naar toe gaat?" "Naar oma's huisje", antwoordde Roodkapje, "aan de andere kant van het bos."
Dit zette de wolf aan het denken. "Waarom neem je die weg niet, liefje?" zei hij. "Die weg is veel korter."
Eigenlijk was die weg wel twee keer zo lang! En dat wist de wolf heel goed.
De wolf had een plannetje: hij wilde snel bij het huisje van oma zijn, veel eerder dan Roodkapje. Dan zou hij oma ook op kunnen eten. Wat een feestmaal zou dat worden!
Hijgend klopte de wolf op oma's deur.
"Wie is daar?", vroeg zij met een bevend stemmetje.
"Ik ben het, oma", antwoordde de wolf zo lief als hij kon, "Roodkapje."
"O, Roodkapje!" riep oma blij. "De deur is open. Kom maar gauw binnen!"
En toen stormde de grote, boze wolf luid brullend het huisje binnen! Die arme oma viel meteen flauw. Maar nog voordat de wolf één hap kon nemen, hoorde hij plotseling buiten het geluid van een geweer. Ik kan dat oudje maar het beste in de kast stoppen, besloot hij.
Het geluid van geweerschoten betekende dat er jagers in de buurt waren en de wolf hield helemaal niet van jagers! Bovendien, dacht hij, komt Roodkapje straks...
Vlug zette hij oma's slaapmuts op, trok haar nachtpon aan en ging in bed liggen. Al snel hoorde hij een zacht stemmetje: "oma! Hier is Roodkapje!"
"Kom binnen, kindje!" riep de wolf.
"Oma!" riep Roodkapje terwijl ze naar het bed liep. "Wat heb je grote ogen!"
"Dan kan ik je beter zien," zei de wolf zachtjes met z'n neus onder de dekens.
"Maar oma!" zei Roodkapje weer.
"Wat heb je grote oren!"
"Dan kan ik je beter horen!" gromde de wolf.
Roodkapje kreeg het gevoel dat er iets niet klopte...
"Maar oma!" zei ze voor de derde keer. "Wat heb je grote tanden!"
"Dan kan ik je beter OPETEN!" brulde de wolf. Hij sprong uit bed en strekte zijn grote, sterke klauwen uit om Roodkapje te pakken!
Roodkapje begon te gillen en oma kwam weer bij. Ze begon hard op de kastdeur te bonzen. Weer brulde de wolf! Maar hij wist niet dat er een jager voor het raam stond...
Die schopte de deur open en stormde het huisje binnen met zijn geweer in de aanslag. Al heel lang had hij achter de wolf aangezeten. En dat wist dat laffe beest naar al te goed!
Met een laatste, wanhopige schreeuw rende hij het huisje uit. Hij wilde weg, voor altijd weg van de jager met zijn geweer. Hierna heeft niemand de wolf ooit nog teruggezien.
Roodkapje had intussen het gebons gehoord, de kastdeur opengemaakt en haar oma bevrijd. Wat waren ze blij dat die boze wolf op de vlucht geslagen was!
Maar plotseling begon Roodkapje te huilen.
"Het is mijn schuld," snikte ze. "Ik had beter naar mamma moeten luisteren en ik had niet met de wolf moeten praten."
"Nou," glimlachte oma, "je zult het vast nooit meer doen, kindje."
"En nu," ging ze verder. "nu is het tijd voor een kopje thee. Daarna kan onze vriend de jager je veilig naar huis brengen."
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Roodkapje vergeet haar belofte om onderweg naar grootmoeder niet te treuzelen. Ze vertelt de wolf dat ze naar grootmoeder gaat en waar ze woont. De wolf is eerder bij grootmoeder, klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, mag binnenkomen, hoort dat een jager in de buurt is, stopt grootmoeder in een kast, trekt haar nachtpon aan en gaat in bed liggen. Roodkapje verbaast zich over de ogen, oren en tanden van grootmoeder. De wolf wil haar pakken, maar een jager ziet het, komt naar binnen, waarop de wolf vlucht. Roodkapje is schuldbewust.
Bron
Maureen Spurgeon. Mijn mooiste sprookjesboek. Amsterdam: Mulder, 1993. Oorspr. uitg. [S.l.]: Brown Watson, 1992
KB: KW XKZ 1281
Collectie Roodkapje/Karsdorp
KB: KW XKZ 1281
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-03-21