Hoofdtekst
Roodkapje
Heel lang geleden woonden er in een klein huisje een meisje en haar moeder. Op een dag naaide de grootmoeder van het meisje een rood mutsje, een kapje, voor haar. En omdat het meisje dat altijd droeg, werd ze Roodkapje genoemd.
Toen Roodkapje op een dag buiten speelde, riep haar moeder haar bij zich. 'Grootmoeder is ziek, Roodkapje. Ik heb wat lekkers voor haar in dit mandje gedaan. Wil jij het naar haar toebrengen? Maar je moet me beloven dat je op het pad blijft en niet het bos in zult lopen.' 'Dat beloof ik', zei Roodkapje ernstig.
Roodkapje stapte flink door op het pad in het bos. Ze keek recht voor zich uit en zong zachtjes:
'Ik ben niet bang voor de boze wolf, in het bos, in het bos.
Ik ben niet bang voor de boze wolf, in het bos ...'
'Ach neen, lieve kind! Mmmm ... Waarom zou je ook?' Tussen de bomen langs het pad stond een wolf. Hij grijnsde naar haar. Hongerig likte zijn grote roze tong langs zijn lippen. 'Waar stap je zo dapper naar toe, liefje?' 'N ... naar grootmoeder. G ... grootmoeder is ziek.' 'Wat zit er in dat mandje?' 'K ... koekjes en brood en fruit ... voor Grootje ...' 'Mmmm', zei de wolf. 'Zie je daar die mooie bloemetjes, kind? Je grootje vindt het vast fijn als je een bosje voor haar plukt voor naast haar bed, denk je niet?' 'Ja ... nee ... Ik mag niet van het paadje af van mamma.' 'Heel eventjes toch wel? Om bloempjes voor je zieke grootje te plukken? Dat kan toch zeker geen kwaad? Weet je wat? Jij plukt een mooi bosje bloemen, en ik ren vast vooruit naar het huisje van je grootje om te zeggen dat je eraan komt.' En weg was de wolf.
Roodkapje stond weer alleen op het pad. Ze keek naar de bloemen tussen de bomen. Gele, blauwe en paarse bloemen wuifden heen en weer in de wind. Wat zou Grootje blij zijn met een bosje van die bloemen. Ondertussen klopte de wolf bij Roodkapjes grootmoeder aan de deur. 'Ik ben het, Roodkapje!', riep hij met een piepstemmetje. 'Trek maar aan het touwtje, dan gaat de deur vanzelf open.' Met een sprong stond de wolf naast het bed. Hij verslond grootmoeder met huid en haar. Daarna trok hij haar slaapmuts over zijn kop en kroop in haar bed. De dekens trok hij zover mogelijk omhoog.
Roodkapje had flink wat bloemen geplukt. Ze was er lang mee bezig geweest. Ze rende de rest van de weg zo hard ze kon. Hijgend kwam ze bij grootmoeders huisje. 'Ik ben het, Roodkapje', riep ze. 'Trek maar aan het touwtje, dan gaat de deur vanzelf open.' Roodkapje trok de deur open en stapte naar binnen. 'Kijk eens, Grootje, wat mooi!' Maar grootmoeder zag er vreemd uit. 'Grootje, wat ... wat heb je een grote handen!' 'Daar kan ik je beter mee knuffelen, mijn kleintje', bromde de wolf. 'Maar Grootje, wat heb je een grote ogen!' 'Daar kan ik je beter mee zien, mijn liefje!' 'Maar Grootje, wat heb je een grote oren!' 'Daar kan ik je beter mee horen!' 'Maar Grootje, waarom heb je zo'n grote mond?' 'Dan kan ik je beter opvreten!' En de wolf sprong uit bed en vrat Roodkapje met mandje en al op. Tevreden kroop hij terug onder de dekens en snurkte zo hard dat de muren ervan trilden.
Even later kwam er een jager voorbij. Hij verbaasde zich erover dat de oude grootmoeder zo hard snurkte. Hij opende de deur en keek naar binnen. Op het bed lag de wolf te slapen. De jager snapte meteen wat er was gebeurd. Hij greep zijn mes en sneed de buik van de wolf open. Roodkapje, grootmoeder en het mandje rolden naar buiten.
Terwijl Roodkapje snikkend van de schrik bij Grootje op schoot kroop, zocht de jager buiten naar grote stenen. Hij stopte de stenen in de buik van de wolf en naaide die dicht. Hij sleepte de wolf achter het huis. Toen de wolf wakker werd, had hij vreselijke dorst. Hij wankelde naar de beek, boog zich voorover om te drinken ... de zware stenen trokken hem naar beneden, en hij verdronk.
De jager bracht Roodkapje naar huis. Grootmoeder zwaaide hen na.
'Kom maar gauw weer op bezoek', riep ze. 'De wolf kan je geen kwaad meer doen!'
Heel lang geleden woonden er in een klein huisje een meisje en haar moeder. Op een dag naaide de grootmoeder van het meisje een rood mutsje, een kapje, voor haar. En omdat het meisje dat altijd droeg, werd ze Roodkapje genoemd.
Toen Roodkapje op een dag buiten speelde, riep haar moeder haar bij zich. 'Grootmoeder is ziek, Roodkapje. Ik heb wat lekkers voor haar in dit mandje gedaan. Wil jij het naar haar toebrengen? Maar je moet me beloven dat je op het pad blijft en niet het bos in zult lopen.' 'Dat beloof ik', zei Roodkapje ernstig.
Roodkapje stapte flink door op het pad in het bos. Ze keek recht voor zich uit en zong zachtjes:
'Ik ben niet bang voor de boze wolf, in het bos, in het bos.
Ik ben niet bang voor de boze wolf, in het bos ...'
'Ach neen, lieve kind! Mmmm ... Waarom zou je ook?' Tussen de bomen langs het pad stond een wolf. Hij grijnsde naar haar. Hongerig likte zijn grote roze tong langs zijn lippen. 'Waar stap je zo dapper naar toe, liefje?' 'N ... naar grootmoeder. G ... grootmoeder is ziek.' 'Wat zit er in dat mandje?' 'K ... koekjes en brood en fruit ... voor Grootje ...' 'Mmmm', zei de wolf. 'Zie je daar die mooie bloemetjes, kind? Je grootje vindt het vast fijn als je een bosje voor haar plukt voor naast haar bed, denk je niet?' 'Ja ... nee ... Ik mag niet van het paadje af van mamma.' 'Heel eventjes toch wel? Om bloempjes voor je zieke grootje te plukken? Dat kan toch zeker geen kwaad? Weet je wat? Jij plukt een mooi bosje bloemen, en ik ren vast vooruit naar het huisje van je grootje om te zeggen dat je eraan komt.' En weg was de wolf.
Roodkapje stond weer alleen op het pad. Ze keek naar de bloemen tussen de bomen. Gele, blauwe en paarse bloemen wuifden heen en weer in de wind. Wat zou Grootje blij zijn met een bosje van die bloemen. Ondertussen klopte de wolf bij Roodkapjes grootmoeder aan de deur. 'Ik ben het, Roodkapje!', riep hij met een piepstemmetje. 'Trek maar aan het touwtje, dan gaat de deur vanzelf open.' Met een sprong stond de wolf naast het bed. Hij verslond grootmoeder met huid en haar. Daarna trok hij haar slaapmuts over zijn kop en kroop in haar bed. De dekens trok hij zover mogelijk omhoog.
Roodkapje had flink wat bloemen geplukt. Ze was er lang mee bezig geweest. Ze rende de rest van de weg zo hard ze kon. Hijgend kwam ze bij grootmoeders huisje. 'Ik ben het, Roodkapje', riep ze. 'Trek maar aan het touwtje, dan gaat de deur vanzelf open.' Roodkapje trok de deur open en stapte naar binnen. 'Kijk eens, Grootje, wat mooi!' Maar grootmoeder zag er vreemd uit. 'Grootje, wat ... wat heb je een grote handen!' 'Daar kan ik je beter mee knuffelen, mijn kleintje', bromde de wolf. 'Maar Grootje, wat heb je een grote ogen!' 'Daar kan ik je beter mee zien, mijn liefje!' 'Maar Grootje, wat heb je een grote oren!' 'Daar kan ik je beter mee horen!' 'Maar Grootje, waarom heb je zo'n grote mond?' 'Dan kan ik je beter opvreten!' En de wolf sprong uit bed en vrat Roodkapje met mandje en al op. Tevreden kroop hij terug onder de dekens en snurkte zo hard dat de muren ervan trilden.
Even later kwam er een jager voorbij. Hij verbaasde zich erover dat de oude grootmoeder zo hard snurkte. Hij opende de deur en keek naar binnen. Op het bed lag de wolf te slapen. De jager snapte meteen wat er was gebeurd. Hij greep zijn mes en sneed de buik van de wolf open. Roodkapje, grootmoeder en het mandje rolden naar buiten.
Terwijl Roodkapje snikkend van de schrik bij Grootje op schoot kroop, zocht de jager buiten naar grote stenen. Hij stopte de stenen in de buik van de wolf en naaide die dicht. Hij sleepte de wolf achter het huis. Toen de wolf wakker werd, had hij vreselijke dorst. Hij wankelde naar de beek, boog zich voorover om te drinken ... de zware stenen trokken hem naar beneden, en hij verdronk.
De jager bracht Roodkapje naar huis. Grootmoeder zwaaide hen na.
'Kom maar gauw weer op bezoek', riep ze. 'De wolf kan je geen kwaad meer doen!'
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Moeder waarschuwt Roodkapje om op het pad te blijven als ze op weg gaat naar grootmoeder, maar ze laat zich door de wolf verleiden om bloemen te plukken in het bos. Intussen gaat de wolf naar grootmoeder's huis, klopt aan, doet Roodkapje na, mag binnenkomen, eet haar op en gaat met haar slaapmuts op in haar bed liggen. Roodkapje is verbaasd over de handen, ogen, oren en mond van grootmoeder, waarop de wolf haar opeet. Een jager verbaast zich over het snurken, komt kijken, ontdekt de wolf met zijn dikke buik, snijdt de buik open, waar Roodkapje en grootmoeder uit komen. Ze vullen de buik met stenen, de jager naait de buik dicht. Als de wolf ontwaakt heeft hij dorst, bukt zich, waardoor de stenen naar voren komen, en valt in het water en verdrinkt.
Bron
De verhalenboom: verhalen uit alle windstreken voor kinderen van 5 tot 99 jaar. Samenst. Agnes van Montfoort, Bernice Boerboom. Amsterdam: Averroès, 1997
KB: 4113288
Collectie Roodkapje/Karsdorp
KB: 4113288
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.
Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Commentaar
Ills Noni Lichtveld
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-03-28