ROODKAPJE291 - Roodkapje

Roodkapje
Er was eens een klein meisje, dat Roodkapje heette. Op een morgen zei haar moeder tegen haar: "Zet je rode muts op en sla je rode cape om en breng deze cake en de fles wijn naar je grootmoeder en vraag hoe het met haar is, want ik hoorde, dat ze zich niet goed voelde."
Haar grootmoeder woonde een eindje verder op en om het huisje te bereiken, moest Roodkapje door het bos. Maar Roodkapje was niet bang, omdat vriendelijke houthakkers er aan het werk waren. Al lopende, kwam een grote wolf haar tegemoet. Hij stopte en vroeg beleefd, waar ze naar toe ging. Hij had zo'n honger, dat hij haar het liefst meteen had opgegeten, maar hij wist dat de houthakkers dichtbij aan het werk waren. "Ik breng mijn grootmoeder een fles wijn en een cake," antwoordde Roodkapje, die niet bang voor de wolf was. "Woont ze ver weg?" vroeg de wolf. "Niet zo ver, als je de rechte weg neemt," zei Roodkapje. "In het eerste huisje rechts, na de molen, woont grootmoeder, maar ik neem het bospad, want ik wil wat bloemen plukken, voor grootmoeder." "Ik wens je veel geluk," zei de wolf beleefd. "Doe je grootmoeder de groeten en zeg haar, dat ik hoop, dat ze gauw beter wordt."
Daarna vertrok hij, maar inplaats van zij weg te vervolgen, keerde hij om en nam de rechte weg naar het huisje van de oude dame. Hij klopte op de deur, klop! klop! "Wie is daar?" vroeg de oude dame, die bed lag. "Roodkapje," zei de wolf, terwijl hij zijn stem zo vriendelijk mogelijk maakte. "Ik kom U een fles wijn en een cake van moeder brengen en U vragen hoe het met U gaat." "Trek maar aan het touw en de deur gaat open, ik lig in bed," zei de oude dame zeer tevreden. Dus trok de wolf aan het touw, de deur ging open en oh! in één hap had hij grootmoeder opgegeten. Hij sloot de deur en deed grootmoeders kleren aan en ging in bed liggen.
Na een tijdje kwam Roodkapje. Ze klopte op de deur, klop! klop! "Wie is daar?" vroeg de wolf, terwijl hij zijn stem zo zacht mogelijk maakte. Roodkapje hoorde wel, dat de stem erg zwaar was, maar ze dacht dat haar grootmoeder verkouden was. Dus zei ze: "Roodkapje met een fles wijn en een cake van moeder. Ik kom vragen hoe het met U gaat." "Trek maar aan het touw en de deur gaat open," zei de wolf. Roodkapje trok aan het touw, de deur ging open en daar was haar grootmoeder in bed, zo dacht ze. Het huisje was zo donker, dat ze niet veel kon zien. Bovendien had de wolf zijn gezicht naar de muur gedraaid en hij maakte zijn stem zo zacht mogelijk. De wolf zei: "Kom dichterbij en geef me een kus." Roodkapje zette haar muts af en klom op het bed. "Oh grootmoeder," zei ze, "wat hebt U een grote oren." "Dat is om je beter te horen," zei de wolf. "Maar grootmoeder wat hebt U een grote ogen," riep ze. "Dat is om je beter te kunnen zien!" zei de wolf. "Oh grootmoeder," riep ze, "wat hebt U een grote armen". De wolf ging nu rechtop zitten. "Dat is om je beter te kunnen vasthouden liefje," zei hij. "Oh grootmoeder," riep ze angstig, "wat hebt U een grote tanden." "Dat is om je beter te kunnen opeten," zei de wolf boosaardig en met één hap, slokte de hij Roodkapje naar binnen. Hij voelde, dat hij niet meer kon lopen, dus ging hij slapen, zo luid snurkend, dat men het buiten kon horen.
Nu passeerde juist op dat moment een jager, die op zoek was naar de wolf. Hij hoorde het luide snurken en zei tegen zichzelf, dat dit nooit de oude dame kon zijn. Hij opende de deur en stapte naar binen en toen.......... zag hij de wolf. Hij richtte zijn geweer op de wolf, maar dacht ineens aan de oude dame. De wolf had haar vast opgegeten! De jager gaf de wolf met zijn geweer een harde klap op zijn kop. Toen pakte hij een schaar en heel voorzichtig sneed hij de buik van de wolf open. Wat was hij blij bij de eerste knip Roodkapje te zien en toen hij verder knipte sprong ze te voorschijn. "Oh ik was zo bang," riep ze, "het was vreselijk donker en grootmoeder was ook bang!" Toen hielpen ze de oude dame eruit, die gelukkig ook leefde, maar die nauwelijks kon ademen.
Iets later voelde ze zich gelukkig al wat beter en heel tevreden zaten ze bij elkaar. Ze dronken de wijn en aten de cake, die Roodkapje had meegebracht en Roodkapje gaf grootmoeder de bloemen, die ze geplukt had. "Maar," zei Roodkapje, "ik praat nooit meer met de wolf of treuzel te lang in het bos!"
En ze hield haar woord!

ATU 0333 - Little Red Riding Hood    ATU 0333 - Little Red Riding Hood   

AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)    AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)   

Roodkapje komt in het bos een wolf tegen, ze vertelt dat ze op weg is naar grootmoeder en waar ze woont. Roodkapje gaat bloemen plukken, de wolf gaat naar grootmoeders huis, klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, mag binnenkomen, eet grootmoeder op, trekt haar kleren aan en gaat in bed liggen. Roodkapje klopt aan, de wolf doet de stem van grootmoeder na, Roodkapje verbaast zich over oren, ogen, armen en tanden, waarop de wolf haar opeet. De jager hoort gesnurk, gaat kijken, ziet de wolf, slaat hem met zijn geweer op de kop, snijdt met een schaar de buik open, waarop Roodkapje en grootmoeder verschijnen. Roodkapje neemt zich voor nooit meer met de wolf te praten en in het bos te treuzelen.

Mijn sprookjesboek. [S.l.]: HEMA, [198-?]
KB: KW XKR 3215
Collectie Roodkapje/Karsdorp

J21.5 - ”Do not leave the highway“:    J21.5 - ”Do not leave the highway“:   

B211.2.4 - Speaking wolf.    B211.2.4 - Speaking wolf.   

K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.    K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.   

Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.    Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.   

Ills FK, AH
Bevat Roodkapje; Sneeuwwitje; Assepoester; De gelaarsde kat

Roodkapje    Roodkapje   

2019-04-18