Hoofdtekst
BIJ DE SLAAPSTER
Een Marker visser werd voortdurend bestolen: er ging geen week voorbij of hij miste enkele kwartjes. Daarom ging hij naar de slaapster (somnambule) in Amsterdam en daar deed hij zijn verhaal. "Wat wil je dat ik doe, schipper?" vroeg de slaapster. "Kun je de dief niet het bloed onder de nagels uitpersen", antwoordde de Marker, "zodat ie het stelen voorgoed verleert?" "Ik ken haar wel plagen. Maar voor hoe lang wil je dat ik dat doe; voor een week, voor een maand, voor een jaar? Je hebt het maar voor het zeggen." "Dan voor levenslang." "Dat ken", zei de oude slaapster. "Wat meer is, het zal gebeuren. Op jouw verzoek zal ik haar plagen, zolang als ze leeft." "Is het een vrouw? " wilde de Marker nog weten. "Nee, ik zeg het je niet, nog niet, beste man. Je moet nooit te veel willen weten."
Twee maanden later kwam de Marker weer in Amsterdam bij de slaapster. "'t Was mijn dochter", zei hij, "en je wist het." "Ziet ze wat?" vroeg de oude vrouw. "Ja", zei de visser, "elke nacht die God geeft ziet ze een witte hond, een helemaal witte hond. Ze hoort hem al uit de verte aankomen en met zware poten door het steegje lopen. Dan schuurt hij langs de regenton. De deur gaat open en hij komt de gang binnen. Hijgend ligt hij nog lang voor de deur eer hij binnenkomt en ze hem ziet. Dan komt er een zwarte kip met grote moeite door het venster gefladderd. Ze trippelt door de kamer, vliegt naar het bed en gaat op de rand zitten. Dan wiegelt ze heen en weer, al maar heen en weer... Mijn dochtertje krijgt het benauwd, o zo benauwd. Ze wil wel gillen, maar ze kan niet en dan slaat ze met haar armen en benen. Weg! Weg! Maar de zwarte kip blijft wiegelen en de witte hond blijft hijgend voor aear bed liggen en o God, o God..." De visser huilde met lange uithalen. De slaapster, die tegenover hem zat, zei: "Er is niets meer aan te doen. Je hebt het trouwens zelf gewild, maar ze zal gauw doodgaan; laten we zeggen over een maand of drie."
Drie maanden later stierf het meisje ginder op Marken in de Kerkbuurt. Tot in haar laatste ogenblikken heeft ze de beide dieren gezien en gehoord: de witte hond die zo hijgde en de zwarte kip die op de rand van het bed heen en weer wiegelde.
Een Marker visser werd voortdurend bestolen: er ging geen week voorbij of hij miste enkele kwartjes. Daarom ging hij naar de slaapster (somnambule) in Amsterdam en daar deed hij zijn verhaal. "Wat wil je dat ik doe, schipper?" vroeg de slaapster. "Kun je de dief niet het bloed onder de nagels uitpersen", antwoordde de Marker, "zodat ie het stelen voorgoed verleert?" "Ik ken haar wel plagen. Maar voor hoe lang wil je dat ik dat doe; voor een week, voor een maand, voor een jaar? Je hebt het maar voor het zeggen." "Dan voor levenslang." "Dat ken", zei de oude slaapster. "Wat meer is, het zal gebeuren. Op jouw verzoek zal ik haar plagen, zolang als ze leeft." "Is het een vrouw? " wilde de Marker nog weten. "Nee, ik zeg het je niet, nog niet, beste man. Je moet nooit te veel willen weten."
Twee maanden later kwam de Marker weer in Amsterdam bij de slaapster. "'t Was mijn dochter", zei hij, "en je wist het." "Ziet ze wat?" vroeg de oude vrouw. "Ja", zei de visser, "elke nacht die God geeft ziet ze een witte hond, een helemaal witte hond. Ze hoort hem al uit de verte aankomen en met zware poten door het steegje lopen. Dan schuurt hij langs de regenton. De deur gaat open en hij komt de gang binnen. Hijgend ligt hij nog lang voor de deur eer hij binnenkomt en ze hem ziet. Dan komt er een zwarte kip met grote moeite door het venster gefladderd. Ze trippelt door de kamer, vliegt naar het bed en gaat op de rand zitten. Dan wiegelt ze heen en weer, al maar heen en weer... Mijn dochtertje krijgt het benauwd, o zo benauwd. Ze wil wel gillen, maar ze kan niet en dan slaat ze met haar armen en benen. Weg! Weg! Maar de zwarte kip blijft wiegelen en de witte hond blijft hijgend voor aear bed liggen en o God, o God..." De visser huilde met lange uithalen. De slaapster, die tegenover hem zat, zei: "Er is niets meer aan te doen. Je hebt het trouwens zelf gewild, maar ze zal gauw doodgaan; laten we zeggen over een maand of drie."
Drie maanden later stierf het meisje ginder op Marken in de Kerkbuurt. Tot in haar laatste ogenblikken heeft ze de beide dieren gezien en gehoord: de witte hond die zo hijgde en de zwarte kip die op de rand van het bed heen en weer wiegelde.
Beschrijving
Een visser gaat naar een somnambule (slaapster) om raad te vragen. Hij wordt namelijk voortdurend bestolen door een onbekende dief. De somnambule belooft de man de dief het leven zuur te maken. Twee maanden later komt de visser weer bij de somnambule omdat hij ontdekt heeft dat zijn eigen dochter de dief is. Een witte hond en een zwarte kip hebben het meisje sinds de belofte van de somnambule 's nachts gekweld. Drie maanden later sterft het meisje. Tot op het laatste moment hebben de hond en de kip haar lastig gevallen.
Bron
J.R.W. Sinninghe: Spokerijen in de Zaanstreek en Waterland. Zaltbommel 1975. p. 7
Naam Locatie in Tekst
Marken 
Marken 
Amsterdam
Amsterdam
Kerkbuurt
Kerkbuurt
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20