Hoofdtekst
Roodkapje en de sprookjeswolf
Roodkapje was stout geweest op school. Ze kreeg heel veel strafwerk maar omdat ze's middags naar oma moest, mocht ze het strafwerk thuis maken. Roodkapje moest vijfentwintig keer opschrijven: "Ik mag niet brutaal zijn." Op weg naar oma begon ze - op een rustig plekje in het bos - aan het strafwerk. Ze werkte hard. Ze moest het wel afmaken want ze wist dat ze brutaal was geweest. Nu had Roodkapje ook nog rode wangetjes van opwinding.
"Wat ben jij aan het doen? Moet jij niet naar oma?" De wolf kwam opeens achter een boom vandaan. "Wat schrijf je allemaal op?" vroeg hij, "Ja, ik ben nu eenmaal een tikje brutaal maar ik ben ook zo blij. Ik ben een echte ouderwetse blije wolf. Ik ben blij omdat er spoedig jonge wolfjes worden geboren en ik ben ook een moderne wolf want ik heb een ritssluiting in mijn buik laten maken. Wij waren vroeger sprookjeswolven. Wij aten grootmoeders en kleine meisjes, dan kwam er een jager, die sneed onze buik open en deed er stenen in, zodat wij nooit meer honger hadden; of hij kon ons verdrinken omdat wij zo zwaar waren geworden door de stenen in onze buik. Er zijn niet zoveel echte sprookjeswolven meer. Het is ook heel vervelend als je buik telkens open moet - zodat de grootmoeder eruit kan - om daarna weer dichtgenaaid te worden. Dat gebeurde elke keer als het sprookje van Roodkapje door een moeder werd voorgelezen. Mijn grootvader was een vooruitstrevende sprookjeswolf. Hij nam als eerste een ritssluiting in zijn buik en bestelde er meteen een voor zijn vrouw. Voor mijn jonge wolfjes wil ik mutsjes breien. Ze worden in de winter geboren en dan is het zelfs voor wolfjes veel te koud. Nu wil ik graag het breipatroontje van jouw mutsje. Jij kunt zo goed schrijven, wil je dat breipatroontje ook voor me opschrijven?"
"Je bent dus echt uit een sprookjeswolvenfamilie?" "Ja." "Eet je me dan ook op als je het breipatroontje hebt?" "Wees maar niet bang. Wij doen alleen de leuke dingen van de sprookjeswolvenfamilie. Wij willen niemand verdriet doen. Wij willen geen stenen in onze buik. Wij eten geen grote en kleine mensjes meer." Roodkapje was gerustgesteld. Dat verhaal over die ritssluitingen vond ze wel griezelig. Ze vertrouwde het niet helemaal, zou die rits wel heel blijven. De ritssluiting in haar jack ging toch ook vaak stuk? Maar ja, de wolf wilde natuurlijk niet terug naar vroeger tijden. Modern is modern!
"Heb je het strafwerk al gemaakt? Schrijf dan maar even het breipatroontje op. Met Kerstmis worden de kleintjes geboren. Als ik heel snel brei en ik vraag of mijn vriendin me helpt zijn nèt alle mutsjes op tijd klaar. Dan kunnen we met een gerust hart de winter in gaan. "Zeg, Roodkapje," plaagde de wolf, "zul je niet meer brutaal zijn? Kom met Kerstmis maar eens kijken. Je weet waar ik woon en tot ziens hè."
Het was winter en het waaide flink. Het leek wel of de wind er plezier in had om Roodkapje te plagen. Haar mutsje waaide bijna af. In de ene hand hield Roodkapje het mandje met lekkernijtjes voor oma en met de andere hand moest ze haar mutsje vasthouden. Oma rekende erop dat ze zou komen. Roodkapje moest de storm wel trotseren. Bij de torenflat gebeurde waar Roodkapje zo bang voor was. Een rukwind nam haar mutsje mee. Weg mutsje... dansend in de wind .., de linten wapperden sierlijk. Wat moest Roodkapje doen? Achter haar mutsje aanhollen? Zou mama begrijpen wat hier gebeurde?
Voordat Roodkapje bekomen was van de schrik hoorde ze een lieve zachte stem: "Ga maar zitten Roodkapje. Ik breng je bij je muts. Trek je van de storm maar niets aan." "Wat aardig, maar wie ben jij. Ik kan je haast niet zien." "Dat klopt, ik ben een wolkje. Ik ben even naar beneden gekomen. De mensen noemen me dan een laaghangende wolk. Ik zag dat de wind je plaagde. Mijnheer de wind wil zo graag de baas spelen. Ook over de wolken, maar dat mag hij helemaal niet." Roodkapje nam plaats op het wolkje. "Hè, dat zat lekker." Voor dat ze er erg in had zweefde ze al boven de stad. "We gaan eerst je muts pakken en dan breng ik je naar oma." zei de aardige wolk. "Hou je goed vast. Als je naar beneden wilt kijken, dan maak je gewoon een klein gaatje met je vingertje. Dan ga je op je buik liggen, dan kan je zien wat er beneden gebeurt."
"Wat ben jij eigenlijk voor een wolk," vroeg Roodkapje, "een regenwolk, een donderwolk of een schapenwolkje?" "Wij wolken zijn allemaal gelijk. De ene keer mag je regenwolk zijn in een warm land. Dan maak je iedereen blij. De andere keer mag je dichtbij een regenboog zweven. Dat is heel feestelijk, dat mag eigenlijk alleen op je verjaardag." Roodkapje wiegde heerlijk heen en weer op de wolk. Haar mutsje had ze weer opgezet. Toen ze naar beneden keek zag ze dat een wolf voor het huisje van oma heen en weer liep. "Wat moet die wolf daar?" vroeg Roodkapje bezorgd. "Ach," zei de wolk, hij zag jou niet in het bos, hij maakte zich een beetje ongerust. Hij weet toch dat je elke woensdagmiddag naar oma gaat?"
Roodkapje en de wolk schrokken zich allebei een hoedje. Ze hadden kunnen horen wat de wolf mompelde: "Ik geloof dat ik oma nu maar ga opeten. Roodkapje komt toch niet. Ik tel tot tien en dan ..." De wolf begon zachtjes te tellen maar hij vergiste zich steeds: "3 ...5 ...4 ...9 ...6 ...8." Nu moesten ze oppassen, nu kwam de wolf toch wel dichtbij de tien. "Weet je wat," fluisterde de wolk. "We gaan er vlak boven hangen. Als de wolf tien zegt, dan verander ik in een hagelwolk. Dan krijgt hij grote hagelstenen op z'n kop. Als ik leeggehageld ben is de wolf allang verdwenen en kan jij bij oma op bezoek." "Wat lief van je, je bent echt een knuffelwolk." "Tien," riep de wolf en juist toen hij met zijn ruige poot oma's deur wilde openen, vielen honderden hagelstenen bovenop de wolf.
Hij rende weg en mopperde: "Die oma krijg ik nog wel. Ze is ziek en komt nooit haar huisje uit." Nog natrillend op haar benen stond Roodkapje in oma's slaapkamertje. Oma was wakker geworden door de hagelstenen. Ze zei: "Kindje ik hoorde je al tikken tegen de ruit." Roodkapje vertelde maar niet wat de wolf mompelde toen hij wegliep. Ze vertelde dat de wind haar mutsje had meegenomen en dat een heel aardige wolk haar optilde, het mutsje pakte en haar bij het huisje van oma neerzette.
Roodkapje was stout geweest op school. Ze kreeg heel veel strafwerk maar omdat ze's middags naar oma moest, mocht ze het strafwerk thuis maken. Roodkapje moest vijfentwintig keer opschrijven: "Ik mag niet brutaal zijn." Op weg naar oma begon ze - op een rustig plekje in het bos - aan het strafwerk. Ze werkte hard. Ze moest het wel afmaken want ze wist dat ze brutaal was geweest. Nu had Roodkapje ook nog rode wangetjes van opwinding.
"Wat ben jij aan het doen? Moet jij niet naar oma?" De wolf kwam opeens achter een boom vandaan. "Wat schrijf je allemaal op?" vroeg hij, "Ja, ik ben nu eenmaal een tikje brutaal maar ik ben ook zo blij. Ik ben een echte ouderwetse blije wolf. Ik ben blij omdat er spoedig jonge wolfjes worden geboren en ik ben ook een moderne wolf want ik heb een ritssluiting in mijn buik laten maken. Wij waren vroeger sprookjeswolven. Wij aten grootmoeders en kleine meisjes, dan kwam er een jager, die sneed onze buik open en deed er stenen in, zodat wij nooit meer honger hadden; of hij kon ons verdrinken omdat wij zo zwaar waren geworden door de stenen in onze buik. Er zijn niet zoveel echte sprookjeswolven meer. Het is ook heel vervelend als je buik telkens open moet - zodat de grootmoeder eruit kan - om daarna weer dichtgenaaid te worden. Dat gebeurde elke keer als het sprookje van Roodkapje door een moeder werd voorgelezen. Mijn grootvader was een vooruitstrevende sprookjeswolf. Hij nam als eerste een ritssluiting in zijn buik en bestelde er meteen een voor zijn vrouw. Voor mijn jonge wolfjes wil ik mutsjes breien. Ze worden in de winter geboren en dan is het zelfs voor wolfjes veel te koud. Nu wil ik graag het breipatroontje van jouw mutsje. Jij kunt zo goed schrijven, wil je dat breipatroontje ook voor me opschrijven?"
"Je bent dus echt uit een sprookjeswolvenfamilie?" "Ja." "Eet je me dan ook op als je het breipatroontje hebt?" "Wees maar niet bang. Wij doen alleen de leuke dingen van de sprookjeswolvenfamilie. Wij willen niemand verdriet doen. Wij willen geen stenen in onze buik. Wij eten geen grote en kleine mensjes meer." Roodkapje was gerustgesteld. Dat verhaal over die ritssluitingen vond ze wel griezelig. Ze vertrouwde het niet helemaal, zou die rits wel heel blijven. De ritssluiting in haar jack ging toch ook vaak stuk? Maar ja, de wolf wilde natuurlijk niet terug naar vroeger tijden. Modern is modern!
"Heb je het strafwerk al gemaakt? Schrijf dan maar even het breipatroontje op. Met Kerstmis worden de kleintjes geboren. Als ik heel snel brei en ik vraag of mijn vriendin me helpt zijn nèt alle mutsjes op tijd klaar. Dan kunnen we met een gerust hart de winter in gaan. "Zeg, Roodkapje," plaagde de wolf, "zul je niet meer brutaal zijn? Kom met Kerstmis maar eens kijken. Je weet waar ik woon en tot ziens hè."
Het was winter en het waaide flink. Het leek wel of de wind er plezier in had om Roodkapje te plagen. Haar mutsje waaide bijna af. In de ene hand hield Roodkapje het mandje met lekkernijtjes voor oma en met de andere hand moest ze haar mutsje vasthouden. Oma rekende erop dat ze zou komen. Roodkapje moest de storm wel trotseren. Bij de torenflat gebeurde waar Roodkapje zo bang voor was. Een rukwind nam haar mutsje mee. Weg mutsje... dansend in de wind .., de linten wapperden sierlijk. Wat moest Roodkapje doen? Achter haar mutsje aanhollen? Zou mama begrijpen wat hier gebeurde?
Voordat Roodkapje bekomen was van de schrik hoorde ze een lieve zachte stem: "Ga maar zitten Roodkapje. Ik breng je bij je muts. Trek je van de storm maar niets aan." "Wat aardig, maar wie ben jij. Ik kan je haast niet zien." "Dat klopt, ik ben een wolkje. Ik ben even naar beneden gekomen. De mensen noemen me dan een laaghangende wolk. Ik zag dat de wind je plaagde. Mijnheer de wind wil zo graag de baas spelen. Ook over de wolken, maar dat mag hij helemaal niet." Roodkapje nam plaats op het wolkje. "Hè, dat zat lekker." Voor dat ze er erg in had zweefde ze al boven de stad. "We gaan eerst je muts pakken en dan breng ik je naar oma." zei de aardige wolk. "Hou je goed vast. Als je naar beneden wilt kijken, dan maak je gewoon een klein gaatje met je vingertje. Dan ga je op je buik liggen, dan kan je zien wat er beneden gebeurt."
"Wat ben jij eigenlijk voor een wolk," vroeg Roodkapje, "een regenwolk, een donderwolk of een schapenwolkje?" "Wij wolken zijn allemaal gelijk. De ene keer mag je regenwolk zijn in een warm land. Dan maak je iedereen blij. De andere keer mag je dichtbij een regenboog zweven. Dat is heel feestelijk, dat mag eigenlijk alleen op je verjaardag." Roodkapje wiegde heerlijk heen en weer op de wolk. Haar mutsje had ze weer opgezet. Toen ze naar beneden keek zag ze dat een wolf voor het huisje van oma heen en weer liep. "Wat moet die wolf daar?" vroeg Roodkapje bezorgd. "Ach," zei de wolk, hij zag jou niet in het bos, hij maakte zich een beetje ongerust. Hij weet toch dat je elke woensdagmiddag naar oma gaat?"
Roodkapje en de wolk schrokken zich allebei een hoedje. Ze hadden kunnen horen wat de wolf mompelde: "Ik geloof dat ik oma nu maar ga opeten. Roodkapje komt toch niet. Ik tel tot tien en dan ..." De wolf begon zachtjes te tellen maar hij vergiste zich steeds: "3 ...5 ...4 ...9 ...6 ...8." Nu moesten ze oppassen, nu kwam de wolf toch wel dichtbij de tien. "Weet je wat," fluisterde de wolk. "We gaan er vlak boven hangen. Als de wolf tien zegt, dan verander ik in een hagelwolk. Dan krijgt hij grote hagelstenen op z'n kop. Als ik leeggehageld ben is de wolf allang verdwenen en kan jij bij oma op bezoek." "Wat lief van je, je bent echt een knuffelwolk." "Tien," riep de wolf en juist toen hij met zijn ruige poot oma's deur wilde openen, vielen honderden hagelstenen bovenop de wolf.
Hij rende weg en mopperde: "Die oma krijg ik nog wel. Ze is ziek en komt nooit haar huisje uit." Nog natrillend op haar benen stond Roodkapje in oma's slaapkamertje. Oma was wakker geworden door de hagelstenen. Ze zei: "Kindje ik hoorde je al tikken tegen de ruit." Roodkapje vertelde maar niet wat de wolf mompelde toen hij wegliep. Ze vertelde dat de wind haar mutsje had meegenomen en dat een heel aardige wolk haar optilde, het mutsje pakte en haar bij het huisje van oma neerzette.
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Alternatieve versie, waarin Roodkapje bij het maken van strafwerk wordt aangesproken door de wolf. Deze wolf uit een sprookjewolvenfamilie heeft een ritssluiting in de buik heeft laten maken, want elke keer als het sprookje van Roodkapje wordt verteld moet de buik open. Hij vraagt Roodkapje om het breipatroon van haar muts. Op een dag in de winter dat Roodkapje naar grootmoeder gaat, waait haar muts weg. Een wolk brengt haar naar grootmoeder en pakt haar muts. Vanaf de wolk ziet ze de wolf voor de deur van grootmoeders huis staan, en hoort hem aftellen om naar binnen te gaan en grootmoeder op te eten. De wolk verandert op het moment dat de wolf tot tien is gekomen, in een hagelwolk die hagelstenen laat vallen. Grootmoeder wordt wakker van de hagel, zegt dat ze Roodkapje hoorde tikken tegen het raam. Roodkapje vertelt niet wat de wolf van plan was.
Bron
Meta Bison. Zeg Roodkapje ... Beverwijk: Bison, 2010
KB: 2306241
Collectie Roodkapje/Karsdorp
KB: 2306241
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.
Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-05-02