Hoofdtekst
Er was eens een lief klein meisje dat altijd een prachtige roodfluwelen mantel met een capuchon droeg. Daarom noemde iedereen haar Roodkapje.
Elke week ging Roodkapje bij haar oma op bezoek met een mandje vol lekkers. Haar oma woonde diep in het bos - het was wel een halfuur lopen, maar dat vond Roodkapje niet erg.
In het bos kwam Roodkapje een wolf tegen. Zij wist niet dat het een gemene wolf was, en ze groette hem vriendelijk. 'Goeiemorgen, wolf,' zei Roodkapje. 'Goeiemorgen, Roodkapje,' zei de wolf. Van haar moeder mocht Roodkapje nooit met vreemden spreken, maar de wolf leek zo beleefd dat ze even een praatje met hem maakte.
De wolf zag dat Roodkapje een mand vol heerlijke dingen bij zich had. Hij vroeg zich af voor wie al dat lekkers bedoeld was.
'Waar ga jij naartoe?' vroeg hij. 'Ik ga naar mijn oma,' zei Roodkapje. 'Ze woont in een leuk, klein huisje met allemaal bomen en struiken eromheen.' 'Is het hier ver vandaan?' vroeg de wolf. 'Nee hoor, als ik dit pad blijf volgen, ben ik er zo,' antwoordde Roodkapje.
De gemene wolf dacht even diep na: als hij zich haastte, kon hij als eerste bij het huisje van Roodkapjes oma zijn. Dan kon hij eerst de oude vrouw opeten en daarna Roodkapje als toetje.
'Nou, nog een fijne boswandeling dan maar,' zei de wolf vriendelijk.
'Bedankt, wolf,' zei Roodkapje en ze liep verder naar het huisje van haar oma.
Ondertussen nam de slimme wolf een snellere route dwars door het bos. Even later klopte hij op de deur van het huisje.
'Wie is daar?' vroeg de oma van Roodkapje. 'Ik ben het: Roodkapje,' zei de wolf met een piepstemmetje. 'Kom maar binnen!' riep oma.
De wolf liep naar binnen en slokte zonder aarzelen de oma van Roodkapje op. Daarna trok hij snel haar nachtjapon aan, zette haar slaapmuts op en klom in bed om daar op zijn toetje te wachten.
Toen Roodkapje bij het huisje van haar oma aankwam, zag ze de deur wijd openstaan. Dat was wel vreemd. Roodkapje liep naar binnen en ging op een stoel naast het bed van haar oma zitten. Ze vond dat oma er een beetje raar uitzag...
Roodkapje zei: 'Maar oma, wat heeft u grote oren!' 'Dan kan ik je beter horen, mijn schat.' 'Maar oma, wat heeft u een grote ogen!' 'Dan kan ik je beter zien, mijn schat.' 'Maar oma, wat heeft u een grote handen!' 'Dan kan ik je beter knuffelen, mijn schat:.' 'Maar oma, wat heeft u een grote tanden!' 'Dan kan ik je beter... OPETEN!
Meteen nadat de wolf dit had gezegd, gooide hij de deken van zich af, sprong uit bed en at Roodkapje op. De wolf voelde zich nu heerlijk voldaan. Hij ging lekker voor de open haard liggen en viel al snel in een diepe, diepe slaap. Het duurde niet lang of hij begon te snurken, wat een afschuwelijk hard geluid maakte dat tegen de muren van het kleine huisje weerkaatste.
Even later liep er een houthakker langs het huisje, die het harde gesnurk hoorde. Hij wist dat de oma van Roodkapje in het huisje woonde. Hij kon zich niet voorstellen dat zij zo'n hard geluid maakte. Zou het wel goed met oma gaan? dacht de houthakker. Ik kan maar beter even binnen kijken. Hij liep naar de voordeur en klopte aan. Toen niemand antwoordde, deed hij zelf de deur maar open. Hij schrok toen hij een grote wolf met een heel dikke buik zag liggen. De houthakker begreep dat de wolf oma had opgegeten. Hij aarzelde geen seconde en greep het dier stevig beet. Hij schudde hem heel hard heen en weer, tot de wolf Roodkapje uitspuugde. De houthakker zag dat de wolf nog steeds een dikke buik had, dus schudde hij net zo lang door tot ook oma tevoorschijn kwam levend en wel.
De wolf sprong op en rende zo snel als hij kon naar buiten. Roodkapje, oma en de houthakker zagen hoe hij tussen de bomen en de struiken doorholde, tot hij niet meer te zien was.
'Ik had naar mijn moeder moeten luisteren toen ze me vertelde dat ik niet met vreemden mag praten,' zei Roodkapje, die een wijze les had geleerd.
Met z'n drieën gingen ze het huisje weer binnen, waar ze de rest van de dag heerlijk smulden van al het lekkers dat Roodkapje voor haar oma had meegebracht.
Elke week ging Roodkapje bij haar oma op bezoek met een mandje vol lekkers. Haar oma woonde diep in het bos - het was wel een halfuur lopen, maar dat vond Roodkapje niet erg.
In het bos kwam Roodkapje een wolf tegen. Zij wist niet dat het een gemene wolf was, en ze groette hem vriendelijk. 'Goeiemorgen, wolf,' zei Roodkapje. 'Goeiemorgen, Roodkapje,' zei de wolf. Van haar moeder mocht Roodkapje nooit met vreemden spreken, maar de wolf leek zo beleefd dat ze even een praatje met hem maakte.
De wolf zag dat Roodkapje een mand vol heerlijke dingen bij zich had. Hij vroeg zich af voor wie al dat lekkers bedoeld was.
'Waar ga jij naartoe?' vroeg hij. 'Ik ga naar mijn oma,' zei Roodkapje. 'Ze woont in een leuk, klein huisje met allemaal bomen en struiken eromheen.' 'Is het hier ver vandaan?' vroeg de wolf. 'Nee hoor, als ik dit pad blijf volgen, ben ik er zo,' antwoordde Roodkapje.
De gemene wolf dacht even diep na: als hij zich haastte, kon hij als eerste bij het huisje van Roodkapjes oma zijn. Dan kon hij eerst de oude vrouw opeten en daarna Roodkapje als toetje.
'Nou, nog een fijne boswandeling dan maar,' zei de wolf vriendelijk.
'Bedankt, wolf,' zei Roodkapje en ze liep verder naar het huisje van haar oma.
Ondertussen nam de slimme wolf een snellere route dwars door het bos. Even later klopte hij op de deur van het huisje.
'Wie is daar?' vroeg de oma van Roodkapje. 'Ik ben het: Roodkapje,' zei de wolf met een piepstemmetje. 'Kom maar binnen!' riep oma.
De wolf liep naar binnen en slokte zonder aarzelen de oma van Roodkapje op. Daarna trok hij snel haar nachtjapon aan, zette haar slaapmuts op en klom in bed om daar op zijn toetje te wachten.
Toen Roodkapje bij het huisje van haar oma aankwam, zag ze de deur wijd openstaan. Dat was wel vreemd. Roodkapje liep naar binnen en ging op een stoel naast het bed van haar oma zitten. Ze vond dat oma er een beetje raar uitzag...
Roodkapje zei: 'Maar oma, wat heeft u grote oren!' 'Dan kan ik je beter horen, mijn schat.' 'Maar oma, wat heeft u een grote ogen!' 'Dan kan ik je beter zien, mijn schat.' 'Maar oma, wat heeft u een grote handen!' 'Dan kan ik je beter knuffelen, mijn schat:.' 'Maar oma, wat heeft u een grote tanden!' 'Dan kan ik je beter... OPETEN!
Meteen nadat de wolf dit had gezegd, gooide hij de deken van zich af, sprong uit bed en at Roodkapje op. De wolf voelde zich nu heerlijk voldaan. Hij ging lekker voor de open haard liggen en viel al snel in een diepe, diepe slaap. Het duurde niet lang of hij begon te snurken, wat een afschuwelijk hard geluid maakte dat tegen de muren van het kleine huisje weerkaatste.
Even later liep er een houthakker langs het huisje, die het harde gesnurk hoorde. Hij wist dat de oma van Roodkapje in het huisje woonde. Hij kon zich niet voorstellen dat zij zo'n hard geluid maakte. Zou het wel goed met oma gaan? dacht de houthakker. Ik kan maar beter even binnen kijken. Hij liep naar de voordeur en klopte aan. Toen niemand antwoordde, deed hij zelf de deur maar open. Hij schrok toen hij een grote wolf met een heel dikke buik zag liggen. De houthakker begreep dat de wolf oma had opgegeten. Hij aarzelde geen seconde en greep het dier stevig beet. Hij schudde hem heel hard heen en weer, tot de wolf Roodkapje uitspuugde. De houthakker zag dat de wolf nog steeds een dikke buik had, dus schudde hij net zo lang door tot ook oma tevoorschijn kwam levend en wel.
De wolf sprong op en rende zo snel als hij kon naar buiten. Roodkapje, oma en de houthakker zagen hoe hij tussen de bomen en de struiken doorholde, tot hij niet meer te zien was.
'Ik had naar mijn moeder moeten luisteren toen ze me vertelde dat ik niet met vreemden mag praten,' zei Roodkapje, die een wijze les had geleerd.
Met z'n drieën gingen ze het huisje weer binnen, waar ze de rest van de dag heerlijk smulden van al het lekkers dat Roodkapje voor haar oma had meegebracht.
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Onderweg naar grootmoeder komt Roodkapje de wolf tegen, vertelt dat ze naar grootmoeder gaat en waar ze woont. De wolf neemt de snelste weg naar grootmoeders huis, klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, kan binnenkomen, eet grootmoeder op, verkleedt zich als grootmoeder en gaat in bed liggen. Als Roodkapje aanklopt doet de wolf de stem van grootmoeder na, Roodkapje verbaast zich over de ogen, oren, handen en tanden van grootmoeder, waarna de wolf haar opeet. De wolf snurkt zo luid dat een houthakker gaat kijken, de dikke buik ziet en de wolf heen en weer schudt tot Roodkapje en grootmoeder tevoorschijn komen. De wolf slaat op de vlucht. Roodkapje bedenkt dat naar de waarschuwing van moeder om niet met vreemden te spreken, had moeten luisteren.
Bron
Louise Rowe. Roodkapje. Vianen [etc.]: The House of Books, 2010
KB: 2312538
Collectie Roodkapje/Karsdorp
KB: 2312538
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Commentaar
Oorspr. titel en uitg. Red riding hood. London: Tango Books, 2009
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-06-03