Hoofdtekst
Roodkapje
Er was eens een meisje dat Roodkapje genoemd werd omdat zij altijd een rood mutsje droeg. Dat had haar grootmoeder, die in het bos woonde, voor haar gemaakt.
Op een dag zei de moeder van Roodkapje: Luister eens, Roodkapje. Grootmoeder is ziek en nu mag jij haar een fles wijn en een lekkere koek brengen. Daar wordt grootmoeder gauw weer beter van. Goed moeder, zei Roodkapje, en zij ging op weg naar het huisje van haar grootmoeder.
Nadat zij een tijdje door het bos gelopen had, dacht Roodkapje: het is net of ik geritsel hoor. Wat zou dat toch zijn? Weet je wat het was? Een wolf ... een echte wolf! Roodkapje was wel een beetje bang, maar de wolf zei: Wees maar niet bang, hoor. Ik ben een heel lieve wolf. Gelukkig maar, zei Roodkapje. Maar het was helemaal geen lieve wolf. Hij deed alleen maar net alsof. Hij dacht: ik zou dat meisje best willen opeten ... Waar ga je naar toe, Roodkapje? Naar grootmoeder, zei Roodkapje. Grootmoeder is ziek en ik ga haar koek en wijn brengen. Weet je wat je doen moet, zei de wolf, je moet een bosje bloemen voor grootmoeder plukken. O ja, zei Roodkapje, dat zal ik doen! En zij plukte een bosje witte bloemen met gele hartjes. Wat zou grootmoeder die mooi vinden.
Terwijl Roodkapje aan het plukken was, holde de boze wolf zo hard hij kon naar het huisje van grootmoeder en dacht: Ha-ha, wat heb ik Roodkapje lekker voor de gek gehouden. Nu is zij bloemetjes aan het plukken en heb ik de tijd om haar grootmoeder op te eten! Ha-ha, die domme Roodkapje. Toen de wolf bij het huisje gekomen was, tikte hij met zijn poot tegen de deur. Ben jij daar, Roodkapje? vroeg grootmoeder met een ziek stemmetje. Kom maar gauw binnen hoor. De deur is niet op slot. De boze wolf duwde met zijn neus de deur open... Daar lag grootmoeder in bed. Dag Roodkapje, fluisterde zij. Wat lief dat je gekomen bent. Op zijn tenen sloop de wolf naar het bed en toen ... hapte hij grootmoeder in één hap op! Wat was dat vreselijk.
Even later kwam Roodkapje ook bij het huisje van grootmoeder. Zij klopte op de deur en een zacht stemmetje antwoordde: Ben jij daar, Roodkapje? Wat lief dat je gekomen bent. Kom maar gauw binnen, hoor. De deur is niet op slot. Weet je van wie dat stemmetje was? Van de wolf, die net deed alsof hij grootmoeder was! Weet je wat die lelijkerd gedaan had? Die was in het bed van grootmoeder gekropen en had de gordijnen dichtgedaan. Daardoor kon Roodkapje haast niets zien. Voorzichtig liep zij naar het bed toe. Hé, dacht zij toen zij dichtbij gekomen was, wat ziet grootmoeder er raar uit. Grootmoeder, zei zij, wat hebt u grote oren. Ja Roodkapje, zei de wolf heel zachtjes, dat is om je goed te kunnen horen. Grootmoeder, wat hebt u grote ogen. Ja Roodkapje, dat is om je goed te kunnen zien. Maar grootmoeder, wat hebt u een grote mond! Ja Roodkapje, dat is om jou lekker op te kunnen eten! En op hetzelfde moment sprong de wolf uit het bed en at Roodkapje in éen hap op.
Een tijdje later liep er een jager door het bos. Toen hij langs het huisje kwam, hoorde hij een vreselijk gesnurk. Hé, dacht de jager, zo hard snurkt grootmoeder toch nooit. Ik zal maar eens even gaan kijken. Hij duwde de deur open en daar zag hij de wolf die met een heel dikke buik boven op het bed van grootmoeder lag. Lelijke wolf, fluisterde hij, jij hebt grootmoeder opgegeten! Hij greep zijn mes en in éen haal sneed hij de buik van de wolf open. En ja hoor, daar stapte grootmoeder uit de buik van de wolf en even later Roodkapje ook. Oef, zei grootmoeder, wat zijn wij geschrokken. Jager, wat fijn dat jij gekomen bent. En Roodkapje, zei zachtjes: Dank u wel, jager, ik zal nooit meer naar een wolf luisteren.
Er was eens een meisje dat Roodkapje genoemd werd omdat zij altijd een rood mutsje droeg. Dat had haar grootmoeder, die in het bos woonde, voor haar gemaakt.
Op een dag zei de moeder van Roodkapje: Luister eens, Roodkapje. Grootmoeder is ziek en nu mag jij haar een fles wijn en een lekkere koek brengen. Daar wordt grootmoeder gauw weer beter van. Goed moeder, zei Roodkapje, en zij ging op weg naar het huisje van haar grootmoeder.
Nadat zij een tijdje door het bos gelopen had, dacht Roodkapje: het is net of ik geritsel hoor. Wat zou dat toch zijn? Weet je wat het was? Een wolf ... een echte wolf! Roodkapje was wel een beetje bang, maar de wolf zei: Wees maar niet bang, hoor. Ik ben een heel lieve wolf. Gelukkig maar, zei Roodkapje. Maar het was helemaal geen lieve wolf. Hij deed alleen maar net alsof. Hij dacht: ik zou dat meisje best willen opeten ... Waar ga je naar toe, Roodkapje? Naar grootmoeder, zei Roodkapje. Grootmoeder is ziek en ik ga haar koek en wijn brengen. Weet je wat je doen moet, zei de wolf, je moet een bosje bloemen voor grootmoeder plukken. O ja, zei Roodkapje, dat zal ik doen! En zij plukte een bosje witte bloemen met gele hartjes. Wat zou grootmoeder die mooi vinden.
Terwijl Roodkapje aan het plukken was, holde de boze wolf zo hard hij kon naar het huisje van grootmoeder en dacht: Ha-ha, wat heb ik Roodkapje lekker voor de gek gehouden. Nu is zij bloemetjes aan het plukken en heb ik de tijd om haar grootmoeder op te eten! Ha-ha, die domme Roodkapje. Toen de wolf bij het huisje gekomen was, tikte hij met zijn poot tegen de deur. Ben jij daar, Roodkapje? vroeg grootmoeder met een ziek stemmetje. Kom maar gauw binnen hoor. De deur is niet op slot. De boze wolf duwde met zijn neus de deur open... Daar lag grootmoeder in bed. Dag Roodkapje, fluisterde zij. Wat lief dat je gekomen bent. Op zijn tenen sloop de wolf naar het bed en toen ... hapte hij grootmoeder in één hap op! Wat was dat vreselijk.
Even later kwam Roodkapje ook bij het huisje van grootmoeder. Zij klopte op de deur en een zacht stemmetje antwoordde: Ben jij daar, Roodkapje? Wat lief dat je gekomen bent. Kom maar gauw binnen, hoor. De deur is niet op slot. Weet je van wie dat stemmetje was? Van de wolf, die net deed alsof hij grootmoeder was! Weet je wat die lelijkerd gedaan had? Die was in het bed van grootmoeder gekropen en had de gordijnen dichtgedaan. Daardoor kon Roodkapje haast niets zien. Voorzichtig liep zij naar het bed toe. Hé, dacht zij toen zij dichtbij gekomen was, wat ziet grootmoeder er raar uit. Grootmoeder, zei zij, wat hebt u grote oren. Ja Roodkapje, zei de wolf heel zachtjes, dat is om je goed te kunnen horen. Grootmoeder, wat hebt u grote ogen. Ja Roodkapje, dat is om je goed te kunnen zien. Maar grootmoeder, wat hebt u een grote mond! Ja Roodkapje, dat is om jou lekker op te kunnen eten! En op hetzelfde moment sprong de wolf uit het bed en at Roodkapje in éen hap op.
Een tijdje later liep er een jager door het bos. Toen hij langs het huisje kwam, hoorde hij een vreselijk gesnurk. Hé, dacht de jager, zo hard snurkt grootmoeder toch nooit. Ik zal maar eens even gaan kijken. Hij duwde de deur open en daar zag hij de wolf die met een heel dikke buik boven op het bed van grootmoeder lag. Lelijke wolf, fluisterde hij, jij hebt grootmoeder opgegeten! Hij greep zijn mes en in éen haal sneed hij de buik van de wolf open. En ja hoor, daar stapte grootmoeder uit de buik van de wolf en even later Roodkapje ook. Oef, zei grootmoeder, wat zijn wij geschrokken. Jager, wat fijn dat jij gekomen bent. En Roodkapje, zei zachtjes: Dank u wel, jager, ik zal nooit meer naar een wolf luisteren.
Onderwerp
ATU 03333 
ATU 03333 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Onderweg naar grootmoeder komt Roodkapje de wolf tegen, vertelt dat ze naar grootmoeder gaat, en laat zich verleiden om bloemen te plukken. De wolf gaat naar grootmoeders huis, kan binnenkomen, eet grootmoeder op, en gaat in haar bed liggen. Roodkapje verbaast zich over de oren, ogen en mond van grootmoeder, waarna de wolf haar opeet. Een jager hoort luid snurken in grootmoeders huis, gaat kijken en ziet de de wolf met een dikke buik in bed. De jager snijdt de buik open waarna grootmoeder en Roodkapje verschijnen. Roodkapje belooft nooit meer naar een wolf te luisteren.
Bron
Dick Bruna. Roodkapje. Utrecht: Bruna, 1981
KB: KW BJ 51934
KB: KW BJ 51934
Motief
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Commentaar
Oorspr. dr. 1966
Ills Dick Bruna
Ills Dick Bruna
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-08-21