ENGELB_01_002

Jao, pestoa Wanink hef dat ewest en denzöl'n pestoa ok a 'n kea, den hef 'n kepläöntje had, 'n jông kepläöntje, 'n soart assistent en he hef ne bejoarde meid had. En doe is der 's nag'ns eklopt en dat heurt de pestoa en dat heurt de meid en dat heurt 't kepläöntjen ok, toevallig, pestoa, die geet der oet, de meid die is der ok oet; pestoa, die döt de duur los, kik boet'n de duur, hetstikke doonke, niks, is geneen:“Is daar iemand?” Geen antwoard. Doe har de meid zegd: “Ja, ik weet niet, of ik het goed heb, mè ik heb eheurd van Gammelke”. “Ja”, har de pestoa zegd, “dat heb je goed gehoord, dat heb ik ook gehoord”. En doe was 't assistentje köm'n en die har zegd:“Ja de naam was Gammelke, waar ligt Gammelke? Dan zal ik er naar toe gaan”. Doe har de pestoa zegd:“Daar ben jij veel te jong voor, daar ga ik zelf naar toe”. Doe har he de communie metnöm'n en doe was he gaon loop'n owwe de Boarnse weg langs de Kogelboer, den wee'j meschien wa, dat was vroge nen deuster'n weg met völ bôskazie, mè dat is aolmaol weg, mè ik weet nog wa, at aolmaol bôskazie was en dat hef nen gruwlijk'n zaandweg west, mè de pestoa har heurd van Gammelke en die wus Gammelke te ling en die geet doa vedan, mè doe is he vuurbie de Kogelboer en doa steet ne keal öp de weg, he lat 'm wa owwe de weg gaon, mè he stun'm toch iets n de weg en doe har he zegd:“Ie bint te laat”. Mè de pestoa har oons Hea bie zich had, die har niks ezegd en die was duurgaon ôp Deurnige an en doe har he in de wiedte 'n lechje zeen braan'n en doe har he kot vuur Deurnige west, doe har he dacht doa mot ik ôpan, ôp dat lechje en doe was he der ôpannegaon en he was in 'n oold huuske köm'n, 'n keetje har dat mea west en de duur har loswest en doa har ne vrouw zet'n vuur 't ber van zien keal en doe was he der bie köm'n, de pestoa en doe har he den keal de biecht ofnöm'n en doe har he de communie daon en doe har he teng dat vröwke zegd:“Doe mös geröst wèèn, doe hes 'n good vetrouw'n had”. En doe was de pestoa wier weggaon, mè doe koonp he ôp dezölde plaatse woer en doe har den keal der nog staon, 'n groot dea en den har ezegd: “Ie hebt mie ne zeel ôntroofd”. Doe har de pestoa zegd:“Ik hop a'k ze oe aolmaol ôntroof'n kan”. Dat har nô die pestoa zöln vetöl'n. Dat hef ok pestoa Wanink ewest.
Mien breur: “Boo lang is dat nô len'n dan?”
Dat is a wa leen'n, in de vurige eeuw a: want as de va bie oons zat te praot'n,

Pastoor komt onderweg naar een stervende de duivel tegen, die zegt dat hij te laat is. Na het geven van het laatste sacrament komt hij de duivel weer tegen, die zegt dat de pastoor een ziel van hem heeft afgenomen.

Collectie Engelbertink, verslag 1, verhaal 2 (Archief Meertens Instituut)

G303    G303   

Wanink    Wanink   

Kogelboer    Kogelboer   

Bornseweg    Bornseweg   

Heer    Heer   

Gammelke    Gammelke   

Deurnige    Deurnige