Hoofdtekst
Eh… die Pepijn die had een dochter, Odilia, en die was blind. En die ging daarmee ter bedevaart naar ’t Odiliënberg. Eh… kort tevoren had eh… de koning de plaats Odiliënberg in handen gegeven van een paar eh…eh… geloofsverkondigers van Schotse afkomst: Sint Wiro, Plechelmus en Otgerus. En dan heeft hij hun de zogenaamde Petersberg [Petrusberg], waar thans Odiliënberg ligt, heeft hij aan die monniken gegeven en die hebben me daar een klooster gebouwd. En naar die mensen ging hij met zijn dochter, die blind was, ter bedevaart.
Deze Pepijn van Herstal die moest, die weg volgende, bij Pepinusbrug door een voorde. Daar waren twee grote moerassen die door een engte eh… daar met elkaar verbonden waren. En daar lag een voorde waar men vroeger, toen men eh… nog niet zo direct overal bruggen bouwde, eh… daar moest-ie toen met zijn paarden en zijn wagen en z’n gevolg doorheen. Maar de koninklijke wagen die bleef in ’t moeras hangen in de voorde en was niet meer voor- of achteruit te krijgen.
Toen hebben de mensen die op de verspreide boerderijen woonden in de buurt, die hebben Pepijn met alle macht uit dat moeras geholpen. Hun wage… hun paarden d’r voor en met man en kracht en uit dankbaarheid liet Pepijn daar een brug bouwen en gaf de omliggende bossen, die thans nog de naam Koningsbos dragen, gaf hij in gebruik aan de bewoners van de dorpen Echt, Montfort, en Havert, Feucht, dat zijn dan Duitse dorpen, die grens is pas in achtienhonderdvijftien getrokken [interviewer humt instemmend], Haaren, Posterholt, enzovoorts hè, Putbroek, die kregen die grond in gebruik. Uit dankbaarheid dat die mensen hem geholpen hadden.
Hij heeft zijn reis vervolgd en zijn dochter heeft in Odiliënberg het gezicht teruggekregen.
Of de latere naam Odiliënberg iets te maken heeft met eh… die Odilia, zoals die dochter heette, dat is me niet bekend, maar dit is de sage van Pepijn van Herstal.
De volksmond vertelde van een brug waarvan de leuningen met koper beslagen waren. Men heeft in de jaren eh… achtienhonderdeh…vijfentachtig, -negentig de moerassen ontgonnen en een nieuwe brug ter plaatse gebouwd. Men heeft wel sporen van een ouwe brug gevonden, maar niet van een koperen leuning of zoiets.
Dat is wel historisch, hè? Ja.
Onderwerp
TM 2601 - Hoe het dorp (de stad, heuvel, straat, een plek of het stuk land) aan z'n naam is gekomen   
Beschrijving
Uit dankbaarheid liet Pepijn op die plaats een brug bouwen (met koperen leuningen), de Pepinusbrug, en gaf hij de omliggende dorpen het bos in die omgeving in bruikleen.
Bron
Commentaar
Kemp, Pierre. Limburgs Sagenboek. Gebrs van Aelst. Maastricht, 1925
Naam Overig in Tekst
Odilia   
Pepijn van Herstal   
Sint Wiro, Plechelmus en Otgerus   
Merovingisch   
Karolingisch   
Pepinusbrug   
Duits   
Koningsbos   
abdij Lilbosch   
Petrusberg of Petersberg   
Naam Locatie in Tekst
Montfort   
Echt   
Odiliënberg   
Waldfeucht   
Haaren   
Posterholt   
Putbroek   
Havert   
Plaats van Handelen
Pepinusbrug   
Echt   

