Hoofdtekst
De Vos en de Wolf
Deze beide dieren hadden gezamenlijk bij een boer eens zes vaatjes boter gestolen, waarvan zij er dadelijk twee ledigden. De vier overigen werden verborgen. Die plaats lag echter verre van hun beider woningen. De vos kreeg echter spoedig trek om op zijn alleentjes een der vaatjes te gaan smokkelen. Om de lange reis te kunnen doen moest hij echter noodzakelijk van de wolf diens laarzen gaan leenen. Op de vraag wat hij daarmede voor had, gaf hij ten antwoord dat hij een kind wou doen doopen. Dit kind zou de naam "Aan-begin" ontvangen. Spoedig kwam hij ten tweeden maal om de laarzen te leenen: er zou een tweede kind gedoopt worden, dat de naam "Midden in de ton" zou ontvangen. Een derde heette later "Onder in de ton" en een vierde "Schrap op de bodem".
Eenigen tijd later zou men gezamenlijk eens weer naar de vaten gaan. De vos had echter de list gehad de vaten weer met steenen te vullen en daaroverheen een dun laagje boter te strijken. Na veel gekibbel wie de eerste hap in de boter zou doen, moest men eindelijk gaan "strootje trekken", waarbij de wolf het geluk had de eerste beurt te krijgen. Natuurlijk kreeg hij de bek vol steenen. De een beschuldigde nu de ander de vaten geleedigd te hebben.
Op de terugreis vond men een oud paard in eene sloot zitten. Men wilde dit dier gaarne meenemen. Daartoe werd er overlegd dat de wolf de staart van het paard om zijn midden zou vastbinden en dan trekken, terwijl de vos het dier met een twijg zou slaan. Zoo gedaan. Het paard werd spoedig los, doch ging nu met de wolf aan zijn staart aan de haal.
"Sla de hielen in de grond vast," riep de vos. "Och, wat zou ik, ik kan geen hemel of aarde meer zien," was het antwoord. Eindelijk geraakte de wolf toch weer los, en beiden vervolgden hun terugweg.
Te huis gekomen plaatste de wolf zich met de rug tegen het vuur, daar hij doornat was geworden. Zoo zittende viel hij weldra in slaap. De vos haalde nu dadelijk een weinig boter, streek dit de wolf onder den staart, waar het door de warmte spoedig smolt, en wekte hem toen met de betooging dat het thans wel zichtbaar was, wie de vaten geledigd had.
Deze beide dieren hadden gezamenlijk bij een boer eens zes vaatjes boter gestolen, waarvan zij er dadelijk twee ledigden. De vier overigen werden verborgen. Die plaats lag echter verre van hun beider woningen. De vos kreeg echter spoedig trek om op zijn alleentjes een der vaatjes te gaan smokkelen. Om de lange reis te kunnen doen moest hij echter noodzakelijk van de wolf diens laarzen gaan leenen. Op de vraag wat hij daarmede voor had, gaf hij ten antwoord dat hij een kind wou doen doopen. Dit kind zou de naam "Aan-begin" ontvangen. Spoedig kwam hij ten tweeden maal om de laarzen te leenen: er zou een tweede kind gedoopt worden, dat de naam "Midden in de ton" zou ontvangen. Een derde heette later "Onder in de ton" en een vierde "Schrap op de bodem".
Eenigen tijd later zou men gezamenlijk eens weer naar de vaten gaan. De vos had echter de list gehad de vaten weer met steenen te vullen en daaroverheen een dun laagje boter te strijken. Na veel gekibbel wie de eerste hap in de boter zou doen, moest men eindelijk gaan "strootje trekken", waarbij de wolf het geluk had de eerste beurt te krijgen. Natuurlijk kreeg hij de bek vol steenen. De een beschuldigde nu de ander de vaten geleedigd te hebben.
Op de terugreis vond men een oud paard in eene sloot zitten. Men wilde dit dier gaarne meenemen. Daartoe werd er overlegd dat de wolf de staart van het paard om zijn midden zou vastbinden en dan trekken, terwijl de vos het dier met een twijg zou slaan. Zoo gedaan. Het paard werd spoedig los, doch ging nu met de wolf aan zijn staart aan de haal.
"Sla de hielen in de grond vast," riep de vos. "Och, wat zou ik, ik kan geen hemel of aarde meer zien," was het antwoord. Eindelijk geraakte de wolf toch weer los, en beiden vervolgden hun terugweg.
Te huis gekomen plaatste de wolf zich met de rug tegen het vuur, daar hij doornat was geworden. Zoo zittende viel hij weldra in slaap. De vos haalde nu dadelijk een weinig boter, streek dit de wolf onder den staart, waar het door de warmte spoedig smolt, en wekte hem toen met de betooging dat het thans wel zichtbaar was, wie de vaten geledigd had.
Onderwerp
AT 0015 - The Theft of Butter (Honey) by Playing Godfather 
AT 0015 - The Theft of Butter (Honey) by Playing Godfather 
ATU 0015 - The Theft of Food by Playing Godfather
ATU 0015 - The Theft of Food by Playing Godfather
Beschrijving
Een wolf en een vos stelen zes vaatjes boter. Twee eten ze er alvast op, de overige vier worden bewaard. De vos wil de boter alleen opeten en bedenkt een list. Hij vult de ton met stenen en smeert alleen op het bovenste stuk wat boter. Wanneer de vos en de wolf samen bij de vaatjes gaan kijken, krijgt de wolf natuurlijk stenen in zijn bek in plaats van boter. Ze geven elkaar de schuld van de verdwenen boter. Op de terugweg redden de wolf en de vos een paard uit het water, waarbij de wolf geruime tijd wordt voortgesleept. De wolf is helemaal nat geworden en gaat thuis bij het vuur zitten. De vos wil de schuld van de verdwenen boter bij de wolf leggen en smeert daarom wat boter onder de staart van de wolf. Als na enige tijd de boter smelt en van het achterste van de wolf afdruipt, is het wel duidelijk wie de dader is.
Bron
Collectie Boekenoogen (archief Meertens Instituut)
Motief
K372 - Playing godfather.
K372 - Playing godfather.
K401.1 - Dupe’s food eaten and then blame fastened on him.
K401.1 - Dupe’s food eaten and then blame fastened on him.
Commentaar
28 augustus 1894
Vgl. BOEKV041.
The Theft of Butter (Honey) by playing Godfather & AT 0047A, The Fox (Bear, etc) Hangs by his Teeth to the Horse's Tail, Hare's Lip
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22