Hoofdtekst
Het Sprookje van 't Kruisje van Fideldideldom (zooals het in Drenthe mij als kind verteld werd)
Er was er ies en Keuning en nen Keuniginne en die hadde drie prinsessies. Op en dag zie de vâoder tiegen haarluu kinders: "Ik mot op reis", en toen teugen de oldste prinses: "Wat mot ik oe miebrengen?" "Niks vâoder, as je maor gesond weerum kumt." "Nee, ik mot oe toch wat miebrengen." "Nou bring mie dan mie en gulden puppe." "En wat mot ik oe miebrengen?" zie hie. "Veur mie en zulveren wiege." En toen zie de keunig tiegen zien jongste wicht: "Wat mot ik oe miebrengen?" "Niks, vâoder, maar kom maor gouw weerum." "Toe, zeg maar wat oe 't liefst wist hebben." "Nou, dan 't liefste en kruusien van fideldideldom." En de vâoder ging op reis, en toen hie weerum kwam, gaf hie an elk wat ze vraogt hadden. Eerst waren ze arg bliede, maar toen de twie oldste het kruusien zagen wolden ze dat liever hebben, maar de Keuniginne zie: "Elk mot zien eigens speulgoed holden." Toen zeën de twie oldsten teugen de jongste: "Geiste met uut kuieren?" en toen hadden ze saomen overlegd, ze zollen heur het kruussien afnêmen, en toen ze heel var in 't bosch waren, dieden ze dat ook, en toen bonden ze heur handen en voeten vast met heurlie doeken en ze gooiden heur in en kule en toen gooiden ze er blaren en takken op, en gingen nao huus, en toen de keuniginne vroeg: "Waor is je zussien?", zieden zie: "'k Wiet het niet," en toen gingen alle knechts en meiden en de Keunig zelf nao buten om er te zuuken en ze hadden al ien hiele dag ezocht en haor niet evunden. Toen gingen ze met anestoken holtenspaonders nog weer 't bosch in, en toen heurden ze ien stemmigien, dat riep:
"Al om 't kruussien van fidildideldom
hebben mien zuster mie vermoord,"
en toen liep de Keunig er op af en daor vondt hie zien lieve wicht, en hie droeg haor zelvens naar 't kastiel. Toen kwam de dokter en die zee, ze was niet hillemaol dood, en die maokte haor weer bêtter, en toen vruug de Keunig hoe of te kummen was, en toen vertelde zie het en toen was de Keunig en de Keuniginne zoo niedig dat zie de poppe en de wiege ook an hun zieke kiend gaoven, en de twee oldsten Prinssessies mosten en maond lange in de toren zitten op waoter en brood.
Er was er ies en Keuning en nen Keuniginne en die hadde drie prinsessies. Op en dag zie de vâoder tiegen haarluu kinders: "Ik mot op reis", en toen teugen de oldste prinses: "Wat mot ik oe miebrengen?" "Niks vâoder, as je maor gesond weerum kumt." "Nee, ik mot oe toch wat miebrengen." "Nou bring mie dan mie en gulden puppe." "En wat mot ik oe miebrengen?" zie hie. "Veur mie en zulveren wiege." En toen zie de keunig tiegen zien jongste wicht: "Wat mot ik oe miebrengen?" "Niks, vâoder, maar kom maor gouw weerum." "Toe, zeg maar wat oe 't liefst wist hebben." "Nou, dan 't liefste en kruusien van fideldideldom." En de vâoder ging op reis, en toen hie weerum kwam, gaf hie an elk wat ze vraogt hadden. Eerst waren ze arg bliede, maar toen de twie oldste het kruusien zagen wolden ze dat liever hebben, maar de Keuniginne zie: "Elk mot zien eigens speulgoed holden." Toen zeën de twie oldsten teugen de jongste: "Geiste met uut kuieren?" en toen hadden ze saomen overlegd, ze zollen heur het kruussien afnêmen, en toen ze heel var in 't bosch waren, dieden ze dat ook, en toen bonden ze heur handen en voeten vast met heurlie doeken en ze gooiden heur in en kule en toen gooiden ze er blaren en takken op, en gingen nao huus, en toen de keuniginne vroeg: "Waor is je zussien?", zieden zie: "'k Wiet het niet," en toen gingen alle knechts en meiden en de Keunig zelf nao buten om er te zuuken en ze hadden al ien hiele dag ezocht en haor niet evunden. Toen gingen ze met anestoken holtenspaonders nog weer 't bosch in, en toen heurden ze ien stemmigien, dat riep:
"Al om 't kruussien van fidildideldom
hebben mien zuster mie vermoord,"
en toen liep de Keunig er op af en daor vondt hie zien lieve wicht, en hie droeg haor zelvens naar 't kastiel. Toen kwam de dokter en die zee, ze was niet hillemaol dood, en die maokte haor weer bêtter, en toen vruug de Keunig hoe of te kummen was, en toen vertelde zie het en toen was de Keunig en de Keuniginne zoo niedig dat zie de poppe en de wiege ook an hun zieke kiend gaoven, en de twee oldsten Prinssessies mosten en maond lange in de toren zitten op waoter en brood.
Onderwerp
AT 0780 - The Singing Bone 
AT 0780 - The Singing Bone 
ATU 0780 - The Singing Bone.
ATU 0780 - The Singing Bone.
Beschrijving
Een koning en een koningin hebben drie dochters. De koning gaat op reis en wil wat voor ze meenemen. De oudste twee vragen een gouden pop en een zilveren wieg, de jongste vraagt het fluitje van Fideldideldom. De oudste dochters raken snel op hun kado uitgekeken, en daarom besluiten ze het fluitje van de jongste af te pakken. Ze lokken haar mee naar het bos, binden haar vast en stelen het fluitje van haar. Thuisgekomen doen ze alsof ze van niets weten. De koning geeft opdracht voor een zoektocht. Wanneer ze in het bos zijn, horen ze de stem van de jongste dochter die vertelt dat ze is bestolen en mishandeld door haar zusters. De vader neemt zijn dochter mee naar huis, geeft de kado's van de oudsten aan zijn jongste dochter, en sluit de oudere zussen een maand lang op water en brood op in een toren.
Bron
Collectie Boekenoogen (archief Meertens Instituut)
Commentaar
8 januari 1894
De vertelster kent het verhaal uit haar jeugd uit Drente.
The Singing Bone
Naam Overig in Tekst
Fideldideldom
Fideldideldom
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22