VODA_039_02

Aan de weg naar Kamp’n, daar lagen verschillende boerderij’n. En een heleboel bin d’r van affebreuken die d’r nou al nie meer bin en [‘ningen] van erplaatst worden. Maar d’r is ook nog een weggie. ’t Zaantiesweggie, noemden ze dat vroger. Hoe ’t nou tegenwoordig hiet wit ik niet, maar het weggie is er nog, op dezelfde plaatse. Daor hebben ook olde boerderij’n aan’estaan die ook allemoal afgebreuken binnen. Mooie ‘ningne staon d’r noe en die andere histories zullen ook wel weggeraakt wezen. Meen grootmoeder had vroeger ‘ewoont in die streek, dus die kende de verhaal’n ook daar vandaan en die kon er ook wijs mooi vanvertell’n. Zij vertell’n, as het donker en mistig weer was, dan liep d’r op de straatweg, een bruin peerd, een mooie bruine merrie zonder kop. Klep, klep, klep kon je ‘m horen op de straatweg. En hele enden kon je ‘m an hoor’n komen en sommige mensen hadd’n uhm ‘ezien en andere mensen hadden ‘m alleen nog maar ‘ehoord. Maar van verschillenden wist ze zeker: ‘t paard dat was d’r wel. D’r zaat daor nog een hele historie aan vaste. Daar an de Zaantiesweggie had ’n olde boerderie ‘estaan, met een hele onbenullige, onverschillige boer d’r op. Hij was zo onverschillig dat ‘m zie vrouw al gaon lopen was en zie knechten wouwen haast niet bie ‘m blieb’n. En een goeie peerdefokker was ‘t, hij had altijd mooie peerd’n. De peerd’n daar gaf ie dan eigenlijk het meeste nog um. Hoewel ie die ook onbenullig oaf kon ransel’n. Toen had hij mooie bruine merrie en die most voor ’t werk gebruukt word’n en hij ging d’r ook wel mee uut ried’n, toen waren d’r natuurlijk geen otoos, die merrie waar’n ook voor de tentwaogen ‘espannen als ze naar de stad toe gingen, dan gereden ze met zo’n tentwag’ns. Als ’t kold was zo’n grote stove d’rin met warm water d’rin of met ’n kooltjen vuur. Net dat ’t uut kwam. En die boer die verfoeterde altijd ‘n heleboel tied op zijn personeel. Op een middag in de herfst had ie weer de tied verkletst, of verbromt kon beter zegg’n, met zijn personeel. Iedereen had ie wat op te zegg’n, en overal zat ie achteran te foeter’n en niks deeën ze ‘m naor de zin. Hij had knechten butendieks, daor ’t wellehaol staan. Het wellehaolt was ‘ekapt en dan moesten ze brandhaolt van maken voor ’t vuur. Haarden waar’n d’r toen nog niet. Dus grote stukken willeg’n worden in ’t vuur gestookt en de tuin bee om warm te blieben. Die jongens die konden d’r slecht wezen, want ’t was nattig weer, natte, kille mist, maar unnun boer’n werk, dat weet iedereen, dat mut deurgaon, dus zie werken wel de hele middag en zie hadden ‘n mooi perceel brandhaolt kloar ‘emaakt. Toen die boer d’r veur melk’n nog gauw an kwam jaag’n om d’r haolt op te haal’n, dan konnen nog un vraag bie huus krijg’n veur ’t melk’n, toen stond ’t m weer lange nie an dat die jonges ‘edaon hadden, was niet genoeg meendene. D’r most nog veule groter stuk af’eslaag’n worden. Die knechte die maakte zich ook zo verkeerd, die was zo hai duvels in hemzelf. Hij zegt die boer: “’t Is ook nooit goed! Altied effe wat”, ‘ij zegt Teeg’n die boer toe: “Lelijke kreng’n hangt oe op veur mien paord!” Nou, in die tied, duide een knecht helemaol niet veul te zegg’n, want die worren weg’ejaagd en d’r waar’n knechten zat. Geen boer die wou een knecht hebben die weg’ejaagd was. Dus de knechten die mosten d’r altied stil haolen. Als een knecht tegen een boer uutvaar’n dan was ’t niet best en die boer die kon dat ook helemaol niet hebb’n. Hij waar’n zo niedig. Hij begon dat peerd toch te slaon! Dat peerd da stijger’n van schrik, achterover en vallen d’r neer. Toen maakte die boer nog veule helliger. Hij greep de biele van de knechten, waor ze de willegen al gekapt hadden, en hij sloeg ’t peerd pardoes de kop aof. Toen schrok de knecht toch ook wel een bittien, want dat vonden ze ook zunde van ’t mooie peerd. En de boer had over ’t algemeen toch wel geveul voor z’n peerd. Dat hadd’n ze ook niet mee’emaakt zo. De boer die begon te schuumbekk’n van woede toen ie zag dat ie z’n mooie merrie de kop af’eslaag’n had. ’t Was zo slim, de knechten die mosten ‘m vaste bind’n en zie hebb’n weg’ebracht, noar ’t dolhuus toe. En hij heeft nooit meer kunn’n werk’n en de knechten ook niet meer aof foetert. Maor nu zegg’n ze wel dat dat peerd tot later altied nog kwam spook’n an Zaantiesweggie. As ’t weer mistig weer was, zo gauw as d’r een dikke damp van miezer aankwam, dan kon je de peerdenkloppen alweer heur’n. Maar, nu is da geleuf ik niet meer zo, want d’r worren bieverteld, altied als de mist was, dan spookte dat peerd doar. Maor as honderd jaar die boer dood is, of honderd jeur nadat die boerderie af’ebrook’n is, dan spookt ’t niet meer. As ’t nao de honderd jaor nog weer spookt, is dat maar één keer in de honderd jaor en dan mot ’t ook net dezelfde maonstand wee en ook damp d’r bee, dan mot d’r ook die dikke mist weez’n. As je dan precies op die tied komt dan kon je da spook d’r nog heur’n en zien.

SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen.    SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen.   

Aan de Zaantiesweggie, te Kampen, woonde een onverschillige boer die in een opwelling van woede zijn mooie merrie onthoofd heeft. De merrie spookt daar eens per honderd jaar wanneer de weersomstandigheden en stand van de maan kloppen met de omstandigheden van de dood van het paard.

Radio-uitzending Vonken onder de as (NOS)

E272 - Road-ghosts.    E272 - Road-ghosts.   

E402.2.3 - Hoofbeats of ghost horse.    E402.2.3 - Hoofbeats of ghost horse.   

E521.1.1 - Headless ghost of horse.    E521.1.1 - Headless ghost of horse.   

Uit handgeschreven aantekeningen blijkt dat dit verhaal mogelijk is uitgezonden in het programma “Vonken onder de As” (NOS) op de volgende datum: 25-08-1971.

Kampen    Kampen   

Zaantiesweggie    Zaantiesweggie   

Zaantiesweggie    Zaantiesweggie   

Kampen    Kampen